Nereye bakarsam dopdolusun,
Seni kanda koyam benden içeri.

O bir dilber durur yoktur nişanı,
Nişan olur mu nişandan içeri.

Beni bende demen, bende değilem,
Bir ben vardır bende benden içeri.

Tecelliden nasiperdi kimine,
Kiminin kamusudur bundan içeri.

Kime didar gününden şû’le değse,
Anın şûlesi var günden içeri.

Şeriat tarikat oldur varana,
Hakikat, meyvesi,andan içeri.

Süleyman kuş dilin bilir derler,
Süleyman var Süleyman’dan içeri.

Unuttum din diyânet kaldı benden,
Bu ne mezhep durur, dinden içeri.

Dinin terk edenin küfürdür işi,
Bu ne küfürdür, imandan içeri.

Miskin Yunus gözü tuş oldu sana,
Kapında bir kuldur, Sultandan içeri..

Yunus Emre

Ben benliğimden geçtim, gözüm hicâbın açtım,
Dost valsına eriştim, gümanım yağma olsun.

Benden benliğim gitti, hep mülkümü dost tuttu,
Lâmekâna kavm oldum, mekânım yağma olsun.

Taallûktan üzüştüm, ol dost ‘tan yana uçtum,
Aşk divânına düştüm, divânım yağma olsun.

İkilikten usandım, birlik hanına kandım,
Derdi şarabın içtim, dermanım yağma olsun.

Varlık çün sefer kıldı, dost ondan bize geldi,
Viran gönül nur oldu, cihanım yağma olsun.

Geçtim bitmez sağınçtan, usandım yazu kıştan,
Bostanlar başın buldum, bostanım yağma olsun.

Yunûs ne hoş demişsin, balu şeker yemişsin,
Ballar balını buldum, kovanım yağma olsun.

Yûnus Emre

Deniz yüzünden su alıp, sunuveririm göklere,
Bulutlayın seyran edip, arşa yakın varan benem.

Yıldırım olup şakıyan, gökte melâyik dokuyan,
Bulutlara hüküm süren, yağmur olup yağan benem.

Gördüm göğün meleklerin, her biri bir işteymiş,
Hak Çalabın zikrin eden, İncil benem, Kuran benem.

Gördüm diyen değil, gören, bildim diyen değil, bilen,
Bilen O’dur, gösteren O, aşka esir olan benem.

Sekiz uçmak âşıklara, köşk ve saraydır bilene,
Musa gibi hayran olup, Tur dağında kalan benem.

Kalem çalınacak görgil, haber böyle durur bilgil,
Kalû belî kelecisin, bundan haber veren benem.

Deli oldum adım Yunus, aşk oldu bana kılavuz,
Hazrete değin yalınız, yüz sürüyü varan benem.

Yunus Emre

Irmak gibi ben çağlarım, gah gülerim gah ağlarım,
Nefsim cigerin dağlarım, kibr-ü kini yıkan benim.

Kırdım bu nefsin çerisin, bir ettim burc-u barusun,
Pak eyledim içerisin, mülketini yuyan benim.

Ben hazrete tuttum yüzüm, ol aşk eri açtı gözüm,
Gösterdi bana kend-özüm, ayet-i küll denen benim.

Şah didarın gördüm ayan, gümansızım belli beyan,
Kafir ola inanmayan, ol didara bakan benim.

Benim durur bu cümle iş, hikmet ile bu yaz-ı kış,
Ben bilirim yad-u biliş, ırılmazsız duran benim.

Bu cümle canda oynayan, damarlarında kaynayan,
Külli lisanda söyleyen, külli dili diyen benim.

Nemrud od’un İbrahim’e, ben bağ-u bostan eyledim,
Küfür yüzünden doğuban, yine od’u yakan benim.

Ol Hallac-ı Mansur ile, söyler idim Ene’l Hakk’ı,
Hem yine onun boynuna, dar urganın takan benim.

Ol Hak Habibi Mustafa, Mirac’a edecek sefer,
Ol dem canım fikr eyledim, ol sırrını duyan benim.

Şimdi adım Yunus durur, ol demde İsmail idi,
Ol dost için Arafat’a, kurban olup çıkan benim.

Bu çarh benim hükmümdedir, her kanda ben oturmuşum,
Mülk benimdir hükm-ederim, yapan benim yıkan benim.

Sa’d benim Said benim, Yunus dahi benimledir,
İlm-i ledündür üstadım, ol esrarı duyan benim.

Yunus Emre

Taş gönülde ne biter, dilinde ağu tüter,
Nice yumşak söylese sözü savaşa benzer.

Aşk erinin gül yüzü yumşanır muma döner,
Taş gönüller kararmış şol yavuz kışa benzer.

Münkir işini bilmez, işi ileri gelmez,
Nice tâbir eylesen anlanmaz düşe benzer.

Hırs anı almış dürür, nefsine kalmış dürür,
Kendi tatlı canına yavuz yoldaşa benzer.

Aşk kudret küresidir sızdırır âşıkları,
Halden hale döndürür andan gümüşe benzer.

Âşık canı dinlemez tâ dosta ermeyince,
Dünyada kararı yok pervazlı kuşa benzer.

Ol sultan kapısında, Hazreti tapusunda,
Âşıkların yıldızı her dem çavuşa benzer.

Geç Yunus endişeden, gerekse bu pîşeden,
Önden ere aşk gerek, andan dervişe benzer.

Yunus Emre

Gönül yüksekte gezer, dem-be-dem yoldan azar,
Dış yüzüne o sızar, içinde ne var ise.

Ak sakallı pir hoca, bilemez hali nice,
Emek vermesin hacca, bir gönül yıkar ise.

Sağır işitmez sözü, gece sanar gündüzü,
Kördür münkirin gözü, alem münevver ise.

Gönül Çalabın tahtı, Çalab gönüle baktı,
İki cihan bedbahtı, kim gönül yıkar ise.

Sen sana ne sanırsan, ayruğa da onu san;
Dört kitabın manası, budur eğer var ise.

Bildik gelenler geçmiş, konanlar geri göçmüş,
Aşk şarabından içmiş, kim mana duyar ise.

Yunus yoldan azuban, yüksek yerde durmasın,
Sinle sırat görmeye, sevdiği didar ise.

Yunus Emre

Bir karara tuttum karar , sırrıma benim kim erer,
Gözsüz beni nerde görür, gönülde gizlenen benem.

Kün deminde nazar eden, bir nazarda dünya düzen,
Kudretinden han döşeyen, aş nöbetin vuran benem.

Düz döşedim bu yerleri, baskı kodum bu dağları,
Sayvan gerdim bu gökleri, göğü tutup duran benem.

Dahi acep aşıklara, ikrar-u din, iman oldum,
Halkın gönlünde küfr ile İslam ile iman benem.

Halk içinde dirlik düzen, dört kitabın doğru yazan,
Ak üstüne kara dizen, o yazılan Kur’an benem.

Dost ile birliğe yeten, buyruğu ne ise tutan,
Mülk bezeyip dünya düzen, o bahçevan heman benem.

Diller damaklar şaşıran, aşk kazanını taşıran,
Hamza’yı kaftan aşıran, o ağulu yılan benem.

Yunus değil bunu diyen, kendiliğidir söyleyen,
Kafir dürür inanmayan, evvel ahir heman benem.

Yunus Emre

Okumaktan mana ne, kişi Hakk’ı bilmektir,
Çün okudun bilmezsin, ha bir kuru ekmektir.

Okudum bildim deme, çok taat kıldım deme,
Eri hak bilmez isen, abes yere yelmektir.

Dört kitabın manasın, tamamdır bir elifte,
Sen elifi bilmezsen, bu nice okumaktır!

Yigirmi dokuz hece, okusan uçtan uca,
Sen elif dersin hoca, mânâsın ne demektir?

Yunus Emre der hoca, gerekse var bin hacca
Hepisinden iyice, bir gönüle girmektir..

Yunus Emre