Sonsuz olasılıklar denizi içerisinde öncelikle ilk yapmamız gereken “hangi olasılıkta olduğumuzu keşiftir”. Çünkü akıl sonsuz “türevler” üretir. Oysa sonsuz etkiler olmadığı gibi sonsuz tepkilerde algılamayız. Bizler bu planda belirli bir olasılıkta yaşamaktayız. İşte bunun tespiti için matematiğe yöneldi insanoğlu ve matematikte buldu hangi olasılık evrende olduğunu! Evet, ortada bir durum var ki herkesi almış bir telaş gidiyor. Umursamayanlar için zaten gün doğmuş gün batmış hiç fark etmiyor. O halde farkı yaratan nedir? Büyük soruya bulalım, bakalım küçücük ve basit bir cevap. Farkı yaratan seçimlerimizdir. Farklı seçimlerle hayat fraktalı kendi olası evreninde değişir ve gelişir.

Başlı başına “değer”in ta kendisi olmasına rağmen, dışında arar insan değerini. Ararda bulamaz ruhunun ona verebildiklerini. Bir saklambaç oyunu sanki! Saklananlar varmış gibi, arama ve bulma çabası. Yaklaştıkça uzağa kaçan ufku yakalama uğraşı! Niçin arıyorsunuz? Dışınızda sizden değerli bir şeyler mi olduğunu zannediyorsunuz? Aramazsanız eğer bulmaya da gerek kalmaz ve o zaman kendinize bakabilirsiniz. Bakınca görebilirsiniz. Gördüğünüzde ise bilebilirsiniz. Siz kendini arayan “değer”siniz!

Değerlerin değersizleşmemesi için ve özgürce seçimler yapabilmek için “verilmeyen seçeneklerinizi” fark edin. Çünkü insan “değeri” seçmiştir. İşte “verilmeyen seçenek”te değerin kendisidir. Tüm seçenekler içerisinde “değer” şıkkı yoktur. O nedenle değersiz hisseder çoğu insan kendini ve o nedenle değerin peşinde bir ömür tüketir. Kendinizi seçiniz! Kendinize delilsiniz. Değer üretebilensiniz. Değer üreten cevher sizsiniz. Kendinizi seviniz.

Nitel değerler, nitelik verir varlığa ve o nitelik beraberinde nicelikleri de doğurur. Anlamlar dünyasının o derin sonsuzluğunda anlaşılamaz bazen en basit durumlar. Anlayabilmek için ise “kıyas” yoluna başvurulur ve “önermelerle” birlikte matematiğin öz ruhu doğurulur. Bir yandan genelden özeli dikkatle ayıklarken zihin, diğer yandan özelliğini kaybedenleri geneller. Genel ve özel diye “küme”ler vehmeder. Kümeler en basit konulardandır ve bizim günlük hayatta daima yaşadığımız durumlardandır. Çoklu kümeler geometrisi içerisinde kesişen ve değilleyen rolleri vardır insanın. İnsan bu rollerini küme zihni ile anlar. Bilmeden kullanır matematiği. Oysa matematik her insanın doğuştan zihninin ta kendisi!

Yapılar ve sistemler. Her sistem bir yapı ama her yapı bir sistem değil. Durağan olan ve devinenler. Hayat “fonksiyonlar” içerisinde geçer. Bağıntılar vardır daima hayatımızda ve işleyişler ve tümden gelip tüme gitmeler. Matematiği yaşayarak biliyoruz formülleri ve teorilerini bilmesek te. “Süreklilik” kavramı içerisinde “süreksizliğin, “toplayarak” ilerlerken hayattan bize kalan izleri, bir türlü ulaşılamayan “limit”in birbirlerine zıt cereyanlar halinde sarılarak ilerlemelerinin “analizi”dir hep yapıp durduğumuz şey.

“Eşitlik”ler ararız ve çok doğru da yaparız. Eşit ilişkiler yataydır. Dikey hareketlilikler hiyerarşi yaratır. Eşitlik adalettir. Eşit olabilirsek eğer ilişkiler gelişir. “Eşitsizlikler” eşittir dengesizlikler. Niçin eşitlik? “Eş” olmak önemlidir çünkü. Eşi olan eşsizleşir. Peki, bizlerin “eşi” nedir? Bizlerin “eşi”: içimizdeki sonsuz evrendir. Eşi benzeri olmayan bir değerimiz var. Eşimiz bizim sonsuz değerimiz. Eşsiz varlığımızı yaşayabilmek için kendimize eşitlenelim. Kendimize adil olursak ve verilmeyen seçenekteki değerimizi görür yaşatırsak o zaman yıkılır sınırlar. Sınırsızlıkta büyük hayat var. Günlük hayatın ete ve kemiğe bürünmüş etkileşimler serüveninde “özde bir” olma bağıntısını “insan” tanımlaması ile yaşarken, içsel hayatımızda da “bir” olduğumuzu görelim ve gösterelim. Birliğin doğurduğu en büyük huzuru insanların ruhlarına üfleyelim.

Kaynak : İndigo Dergisi – Türker Ercan

Ana kucağından kalmış olması gerek bu alışkanlığın, bir hayalin sıcaklığında ısınırken kendi kucağımızda seyretmek tüm yaşamı. Seyre dalmak ve seyir olmak ve işte yaşamak. Çabasız, gayretsiz güzellikler yaratmak. Bakarken hayat vermek dinlerken ruhları yüceltmek, akmak akabildiğin kadar seyirde ve bir çağrı olup yankılanmak tüm insan yüreklerinde. Aramızda fark yok demek ve hepimizin aynı olduğunu bıkmadan söylemek ve yaymak sevgiyi ve doğmak her an tekrar ve tekrar ve ağlamak sevinçten bir bebek gibi! Öldürülen hayatı ben diriltiyorum demeli!

Gülümseyen gözbebeklerinin ve gülümseyen çehrelerin çoğaldığı bir dünya hayal ediyorum. Bu hayalin faydasının toplumda kendisini ayrık otu gibi yayabilmesi için gelin insanlar sevgilerimizi birleştirelim. Yerin dibine geçirilen insanlık onurunu asıl tahtına yerleştirelim. Sevelim ve sevilelim ve böylece korkuların önüne sevgi surları çekelim. Yaşamak için gelinen bu dünyada her an ölmeyi başarmış insanlık. Her an acılar ve kaygılar ve her an üretilen çözümsüzlükler. Her an karşılıklı ruhlar katletmeler. Bakarken bıçaklayıp süzerken öldürmeler. Sözlerden sahtelikler damla damla akarken davranışların bayağılığı da yapaydan bile yapay. İnsan ırkı gerçeği görmelidir. Gerçek şu ki: Birbirimizi düşünüp birbirimizi sevdiğimizde bizler yaşayabiliriz. Duygularını ameliyatla aldırmış bir insan gibi davranmamalıyız. Gülmeli, koşmalı, zıplayıp, hoplamalı, sevmeli, hoşlanmalı, keyif alıp mutlulukla dolmalı, haykırmalı, hayallere dalmalı, coşmalı ve yaşamalı.

Kıvranıyor idrakler zihinlerin çıkmaz sokaklarında. Akrepler mesken tutmuş ruhları an ve an sokuyor. Kaygılar pazarında canlar alınıp canlar satılıyor ve işte cehennem! Manzara görülesi gibi değil! Bu nedenle görmezlikten geliniyor. Görürsem eğer sorumluluk alırım deniliyor. Sorumluluk almadığı için sorunları da bir çığ gibi büyüyor. Sorumsuz bir dünya. Kendinden sorumsuz dünyaya bela olmuş bir rüya.

Sanki mutlu olmak suçmuş gibi gülümsemenin de baştan vergisi kesilmiş. Çok gülene deli bile denilmiş. Mutlu olmak insanlardan esirgenmiş. Ciddi olacaksın denmiş. Gülümseyip mutlu olmak onlara göre ciddiyetsizlikmiş. Kafaya hep bir şeyler takılacakmış. Bir sorunun ve bir derdin hep olacakmış. Böylece üretilmiş “yaşamın öldürülmesi”. Kendini hep dünyanın en dertlisiymiş gibi göstermeler ve dert yarıştırma saçmalıkları! Dertte fayda arayıp bulamamanın derin sancısı. Derdi olmayan insanı hafife almalar ve işte karşınızda “asık suratlı hayatlar”!

Bir sorununuz var ise eğer sorularınızda olmalıdır. Çözüme giden yol sorularda saklıdır. İsteklerinize, amaçlarınıza ve peşinde koştuğunuz hayallere ulaşmanızı engelleyen şeye sorun denir. Sorun aradaki engellerdir. İstekler, amaçlar ve hayaller baştan doğru kabul edilir. İsteklerimizin faydamıza olup olmadığını tespit ve tasdik etmeden peşine düşeriz hemen. İsteklerimizde sorun olabilir. Amaçlarımızda sorun olabilir. Hayallerimizde sorun olabilir. Sorun: aradaki engeller değil faydamıza olmayan seçimlerimizdir.

Sorunun ne olduğu bilinmeden çözüm bulunamaz. Soru şu olmalıdır: Faydamıza olan nedir? Sorunsuz bir yaşam coşkusu için önce fayda yapısını keşfedin! Toplumun faydası için önce bireyin faydası. Faydalı bireylerin faydalı seçimleri. Topluma bireyin fayda üretebilmesi için kendisin fayda içerisinde olması gerektiğini bildirin. Kendine faydalı olan toplumun fayda üreten unsurudur. Tabandan tavana fayda kolonlarıyla yükselir toplumsal yapı. Faydasız işler bireyi tükettiği gibi toplumu da oyalamış olur. Oyalanmak faydasızdır.

Kaplan görmüş bir kedi gibi kaçıyor insanlık kendi aslan yüreğinden. Aslanlar aslanı o yüce kalbinden uzaklaşıyor bilmeden. Çünkü insan bilinen kabul ediliyor. Bilinenle uğraşmak gereksizdir deniliyor. O halde niçin kendi iç dünyanızda sorunlarınız var? İçi dışı sorunsuz bir birlik ve bireylerin özgürce oluşturdukları birliktelik ve yaşam ve yine yaşam, coşkulu bir kendinden geçiş! Coşkuyla dolarak uçuş ve yükseliş ve bilinçli bir yaşamın özgür seçimi. Her biriniz çok özelsiniz. İnsan çok özeldir ama kendi değerini bilmez. Yetersiz görür içsel özünü. İçsel özünü göremediği için yetersizlik duygularıyla zaman doldurur. Bu arada yaşamda coşkuyla akan nehirde yıkanmayı unutur.

Kaynak : İndigo Dergisi – Türker Ercan

Var olan bir şeyin farkına varılması keşiftir. Baktığını görenlerin ömrü keşifler içerisinde geçmektedir. Keşfetmek sonsuzluğu seyretmektir. İnsan keşif ehlidir. Keşfederek gelişir. “Keşfeden insanın, keşfeden melekelerinin” kendini bilişi ise en büyük keşif ve ilerlemedir. Ezelimizi keşfedeceğiz. Ezelle ilerleyip ebedle sevineceğiz. Bizler zaman olup tüm mekanlarda aşkla dans edeceğiz. Sıyrılacağız vücudumuzu saran tüm korkulu hayallerden. Çırılçıplak varlığımızla sıcacık kuşatacağız ezeli sevgimizi. Ezelle bağlantılı her bir ruh zerresi, bilecek ve görecektir ki! Ezel asıl sevgili! Ezelinizle bağlantıya geçin ve asıl varlığınızı keşfedin.

Zaman ve yine zaman. Akıp gittiği varsayılan! Akan zaman değil, biziz! Su misaliyiz. Biz aktıkça zamanı gerçekleştiririz. Mekanı ise hayalimizde ve öz ruhumuz ile birlikte besleyip ve yine o hayalin içinde kendinden geçmiş bir seyir halindeyiz. Gerçeğin ta kendisiyiz. Bizim olmadığımız yerde ne zaman gerçektir ne de mekan önümüze serilecektir. Ey insan! Var olduğunu bileceksin. Yokluğu aklından sileceksin. “Yok” denilen senin henüz fark edemediğin şeylerdir. “Tüm” içinde yok diye bir şey var edilmemiştir. Varsın evet! Çünkü kudretin var. Kudreti olmayan var olamaz. Kudreti olan ise hep var demektir işte bu kudret hem ezeli ve hem de ebedidir. Öncesi olmayanın sonrası nasıl olabilir ki? Ezel bağlantısını fark eden varlık, ebedi olduğunu da anlayacaktır. Sonsuzlukta, durup dururken hiçbir varlık ortaya çıkmayacaktır. Tüm zamanlarda var olanlar ancak yaşayacaktır. Var olmayan yaşayamaz. Var olan ise asla yok olamaz.

Ezel ve aşk. Ezeli olan sadece aşktır. Ezelini fark eden aşkla yaşayacaktır. Ezelde, aşktan başka bir şey asla yaratılmamıştır. Bizler aşkız. Aşklar biziz. Biz aşkın yaşayan eti ve kemiğiyiz. Etin ve kemiğin aşkı olamaz. Aşkın, ete kemiğe bürünmüş sonsuz hayatıdır bu rüya. Rüyadan uyanınca da, bulacağız kendimizi yine bir üst boyut aşkında! İnsanı kendinden geçirici bilişler ve fark edişler ve sonra aşkın mecnunu olup çöllere yerleşmeler. Çöller gibi kurak ve ıssız ve çöller gibi yapayalnız ve mahzun bir insanlık karşısında haydi aşk dolu yürekler, insanlık sevinçten ağlamak için çoktan beridir hayalini gözetler!

Yüreğinizden kelimelerinize aşk hattı çekin! Aşksız, toprağa basmayı bile reddedin. Bir şeyler yapın ve edin. Acı çekiyorsunuz. Acı çekmeyi kaderiniz zannediyorsunuz. Kaderiniz öz varlığınızın özü olan aşktan ibarettir. Gerisi ise illüzyonun dayattığı köleliktir. Cesarete ihtiyacınız var. Aradığınız cesaret damarlarınızda dolaşan aşk zerreleridir. O zerreler sayesinde yaşayabiliyorsunuz ama zerreleri görmezden geliyorsunuz. Birileri kalkıp sizlere neler yapacağınızı söylesin istiyorsunuz. Özgürlüğü seçmelisiniz. Yanlış seçimlerinizi derhal değiştirmelisiniz. Çünkü yaptığınız seçimler sizleri köleleştiriyor ve acılar çektiriyor. Özgürlüğü seçerseniz eğer özgürce seçim yapabilirsiniz. Aksi takdirde seçim yaptım zannedip köleliğe hizmet edersiniz. Seçim sizindir.

Şu bir gerçek ki! Sadece aşkı anlasak ve sadece aşk olarak yaşasak kalpler aşk diye sevinçten duramaz ve yine duramaz ve ağlar! Varlığınız sizin en büyük anlamınızdır. “Var” olun! Varlığınız yaşayan aşktır. Aşk özgür kılar. Özgür kılan sizindir. Özgürlük sizin her şeyinizdir. Her şeyinizle özgür olmak ta sizlerin asıl istediğidir. O halde ve bu durumda sonsuzluğa yayılmış engin kalp varlığınızla yaşayın öz benliğinizi ve reddedin sonsuz kölelikler serüvenini. En basit mantık hesapları dairesinde kısırca dönen bir zihin bile bilebilir ki insan ya özgürdür ya da köle. Sizce hangisi mutlu ve de huzurlu?

İnsan kendisine odaklıdır. Dışarıda odaklandıklarınız sizsiniz. Siz içinizi dışınızda ve dışarıda yaşayan seçimsiniz. Aklın ayırma ve parçalama mahareti ile “tüm” olan varlığın “tümel” gerçeğini, evirip çevirip illüzyonla kendini deneyimleyensiniz. Acaba kendimiz miyiz? Kendimizden de şüphe etmeli miyiz? Şüphesiz biz madde miyiz? Madde isek eğer mana dediklerimiz nedir? Ayırımların sonu gelmez. Sonu gelmeyen ayırımlar “Bir”e,“Birliğe” ve “Tüm”e ihanettir. Akıl karı olan iş “Bir” olmak ve “Bütünleşmektir”.  Gerisi ise sadece hikayedir.

İnsan, bazen bütün çabalarına rağmen kendi amacına yenilir ve insan yine bazen yakalamaya çalışırken yitirir. Niçin böyledir? Bazen tüm çabalar ve tüm yakalama arzuları neden kaybettirir? İnsan arzular ve bu doğaldır ama arzular bizi eğer emri altına almış ve sıkıca kavramışsa bu durumda kaybetmek kesinleşir. Arzularımızı kendiliğinden yaşamamız gerekir. Çabasız ve gayretsiz. Dinginlik ve sükunet çaba gerektirmez. Dinginlikte ve sükunette en büyük başarılar gizli. Ağır ve sağlam giden daha çabuk erişir. Eriştikçe arzularından özgürleşir. Özgür oldukça çabaya gerek kalmaz. Çünkü gökyüzü aydınlıklarla doludur. Büyük ışığa doğru yaklaştıkça insanın tüm ruhu huzur rüzgarlarıyla “bir” olur. Asıl arzulanan ise işte bu birlik ruhudur.

Kaynak : İndigo Dergisi – Türker Ercan