Sufizm.gen.tr -Düşünebilen Beyinlere. » Ahmed Hulusi http://www.sufizm.gen.tr sufizm, islam ve bilim.. sadece gerçeği arayanlara.. Tue, 16 Mar 2010 23:00:08 +0000 en hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.2.1 Hanîf olmadan LAK LAK yapılır! http://www.sufizm.gen.tr/hakan-turkmen/hanif-olmadan-lak-lak-yapilir/ http://www.sufizm.gen.tr/hakan-turkmen/hanif-olmadan-lak-lak-yapilir/#comments Fri, 01 Jan 2010 23:51:09 +0000 admin http://www.sufizm.gen.tr/?p=1089 Hanîf olmadan LAK LAK yapılır! VAK VAK diyenler de etrâfınıza toplanır!

Ahmed Hulûsi, Niçin “DATA” isimli yazısında hanifliği şöyle tanımlıyor: “Hanîflik” TEK bir dışında ikinci bir varlık kabul etmemektir.

Otuzuncu surenin otuzuncu ayeti de şöyle diyor: Vechini (şuurunu) Hanîf olarak (tanrıya tapınmaksızın, Allah’a şirk koşmaksızın) o Tek Din’e yönelt! O Allah Fıtratı’na ki, insanları onun üzerine yaratmıştır! Allah yaratışında değişme olmaz! İşte bu, Din-i Kayyım’dır (sonsuz geçerli Sistem, Sünnetullah’tır)… Ne var ki insanların çoğunluğu (bu gerçeği) bilmezler.

Üstad Ahmed Hulûsi “vech”i “şuur” olarak ele almış..

Yönelme “şuur”la oluyor..

O şuur ki dine yöneltilmek zorunda! Ayette emredilmiş.

Fakat yöneltmek nasıl bir şey?

Kim, nereye, nasıl yöneltecek?

Yöneltince ne olacak?

Yöneltmeyince ne olacak?

Sorular çok, fakat önemli olan soruların cevaplarını bulabilmek.. Bir şey bulmuş değilim.. Sadece yıllardır dini yaşadığını söyleyen yüzlerce insanla karşılaştım ve yeni öğrendiğim birkaç şeyden sonra kendimin de onlardan pek bir farkımın olmadığını gördüm..

Her zamanki gibi yine bilgi paylaşıyoruz..

Dîni yaşadığını söyleyen insanlar ne düşünüyorlar ki ayette bahsedilen “Ne var ki insanların çoğunluğu (bu gerçeği) bilmezler.” kapsamına giriyorlar?

‘Dini yaşıyorum balonu’ “Vechini (şuurunu) Hanîf olarak (tanrıya tapınmaksızın, Allah’a şirk koşmaksızın) o Tek Din’e yönelt!?” ayetini görmesine rağmen neden hâlâ patlamıyor?

Neden “Ey îman edenler! Allah’a îman edin!” diye bir ayet var? Bu ayet, neden îman edenlere inmiş? Tanrı kafirlere, münâfıklara, müşriklere “Allah’a îman edin” diyeceğine yanlışlıkla mü’minlere mi demiş? Yâni, tanrı hedefi mi karıştırmış?

Sorular aldı başını yine gidiyor.. En iyisi biraz da olsa cevap yazmak..

Anladığım kadarıyla olayın temel noktası “Varlık TEK mi ÇİFT mi?” sorusuna kendimize sormak ve gerçekçilik yakıtıyla hakikat şehrine varabilmek!

Eğer varlığı TEKe indirebilirsek “Ben varım, ben ayrı bir yapıyım, ben mustakilim ve ben, bu ayrı yapımın TEKtan bağımsız ayrı iradesiyle, ayrı gücü ve kudretiyle dîne yöneliyorum” şirk pisliğinden de kurtuluruz!

Allah demiş: “Vechini (şuurunu) Hanîf olarak (tanrıya tapınmaksızın, Allah’a şirk koşmaksızın) o Tek Din’e yönelt!”

Madem bilgi kaynağında böyle bir emir var, neden “TEKin dışı var zannı”yla hareket ederek kendimizi de o dışın boş bir yerine monte ederek, kendimize hayat, ilim, irade, kudret atfederek ve de çok tehlikeli olarak bu mustakil hayat, ilim, irade ve kudretle dine yönelerek cenneti bekliyoruz ki?

İyiyi seçersek havuç, kötüyü seçersek sopa mı?

Hem “Benim ayrı bir iradeM var, ben bu ayrı bir iradeM ile dine yöneliyoruM ve kutsal kitabımız Kur’anın ‘Dileyen rabbine yönelir’ emrine uyuyoruM” diyeceğiz hem de otuzuncu surenin otuzuncu ayetini hiç düşünmeden “Haniflik nedir?” onu dahi bilmeden ‘Dileyen Rabbine yönelir’ emrine uyduğumuzu mu zannedeceğiz? Sonra da dünya günlerinin bitmesini bekleyen cennetlikler olarak, ‘etrâfın âferin’leriyle parti tadında gezegende gün mü sayacağız?.. Aynı sahâbe gibi dimi?!!

Kusura bakmayın fakat bunlar din dışı şeyler..

Din dile gelmiş ve haykırıyor: “BANA HANİF OLARAK YAKLAŞ, YOKSA HÂLİN DUMAN!”

Sen bu seslenişi görmezden geliyorsun!

Olayın özünü anlamadan Kur’anın emirlerine yöneliyorsun.. Halbuki önce iman konusunu halletmek zorundasın! Ettiğin o iman ile ameller de bulunacaksın, ki o amel “sâlih amel” olsun! Yoksa ASR’da bahsedilen “İnsanların çoğu hüsrandadır”dan çıkamazsın!

Sakın Mekke’yi Medine’ye çevirme, sonra çökertirsin Medine‘ni!

Zumer 65’te şöyle diyor: “Şirk koşarsan amellerin boşa gider!”

Şirk pisliğinden sıyrılmadan istediğin kadar amele sarıl, fark etmez!

O yapılan amellerin gideceği bir yer yok!

Şirkten sıyrılmadan, Hanîf olmadan Kur’andaki, hadislerdeki emirleri yapmakta istediğin kadar başarıl ol, değişen hiçbir şey olmaz..

“ÖNCE HANİFLİK” diyor Allah!

Hanif olmadıktan sonra istersen herkese iyi davran, kimseye zararın dokunmasın, bütün gün namaz kıl, zikir çek, hep nafilelerle vaktini geçir hiçbir şey değişmez!

İstersen de herkese kötü davran, kimseye faydan olmasın, hiç namaz niyaz bilme, bütün vaktini “BEN”inin, tabiatının, şartlanmalarının, duygularının sevdiği şeylerle geçir, yine hiçbir şey değişmez! Sonuç olarak gidilecek yer; cehennemdir!

“Cehennem, herkesin güzergâh üzerindedir” denilmiş! Demek ki sen kendini doğar doğmaz cehennemlik bir halde buldun…

Bu halden Âdem aleyhisselam gibi pişman olarak tövbe etmelisin! Fakat önce hâlini bileceksin, göreceksin! Gördüğün zaman zâten yanacaksın, üzüleceksin vs.. Sonra diyeceksin: “Ben nefsime zulmediyormuşum”

Eğer “Şirkten kurtul”mazsan, “Dine Hanif olarak yaklaş”mazsan kudret yurdunda ezilen taraf olursun!

Hikmet yurdunu değerlendirmeyen, kudret yurdunda bir değer ifade etmez! Değersizdir! Yoktur!

Cehennem; ŞİRK TEMİZLEME YERİdir!

Bak ne diyor “NOKTA”NDAKİ KUDRET isimli çok değerli makalesinde Üstad Ahmed Hulûsi:

“Bilim yollu, “nokta”daki kudretin kokusunu alanlar, “secret” adı altında insanlara bunu pazarlamaya kalkmışlar…

Tasavvuf yollu bunun kokusunu alanlar, bu kokuyla “M”lerini besleyip, kokunun ayrıcalığıyla kendilerini başkalarından üstün görme gafletine düşerek, onlara hor gözle bakmaya başlamışlar; böylece de “nokta”larındaki kudretten perdeliliği yaşamaya başlamışlardır!”

Yazıda bahsedilen “M”; “şirk düşüncesi”dir!

Varlığı bölmektir, parçalamaktır şirk!

Halbuki Allah, AHAD’dır!

Şirki kalkmamış olan, yaptığı şeylerle ancak “M”sini kuvvetlendirir.. “M”si kalkan ise “M”sizliğini yok etmeye çalışır, ki bu yazıda ondan bahsetmek biraz delilik olur..

Neyse, biz gelelim yapabileceğimiz şeylere..

Şunu demeye çalışıyorum özet olarak:

“Dine hanîf olarak yaklaş”madan o yaklaştığımızı zannettiğimiz şeyde ilerleyemeyiz!

Eğer Allah’a iman etmek istiyorsak, dinde ilerlemek istiyorsak önce Haniflik konusunu araştırmamız gerekiyor.. Ve şu anda bu konuyu en iyi açıkladığını düşündüğüm insan: YILMAZ DÜNDAR’dır.. Yılmaz hocamıza ait {http://birdusunyansimasi.com/index.php?option=com_content&view=article&id=10&Itemid=3 } ses kayıtlarını dinledikçe olayın ciddiyetini göreceğiz ve inşallah aldığımız “haniflik bilgisi” ile, “senin ayrı bir yapın yok, sen mustakil değilsin, varlık TEKtir, senin ayrı bir gücün, kudretin, iraden söz konusu değil” anlayışı ile dine yaklaşmaya çalışacağız…

Yoksa “LA HAVLE VE LA KUVVETE” denildiği halde ezandaki “Hayye ale’s-Salah”tan sonra neden “La havle ve la kuvvete illa billahil aliyyil aziym” denildiği kesinlikle anlayamayız!

Doğrular hakikat ehlinden, yanlışlar “M”dendir!

Sevgilerimle..

Hakan TÜRKMEN

Dileyene:

http://www.ahmedhulusi.org/yazi/nicindata.htm

http://www.ahmedhulusi.org/yazi/noktandakikudret.htm

http://birdusunyansimasi.com/index.php?option=com_content&view=article&id=10&Itemid=3

]]> http://www.sufizm.gen.tr/hakan-turkmen/hanif-olmadan-lak-lak-yapilir/feed/ 0 Trenden Helikoptere Sıçramak! http://www.sufizm.gen.tr/mehmet-dogramaci-yazilari/trenden-helikoptere-sicramak/ http://www.sufizm.gen.tr/mehmet-dogramaci-yazilari/trenden-helikoptere-sicramak/#comments Tue, 27 Oct 2009 01:33:02 +0000 admin http://www.sufizm.gen.tr/?p=1049

Tren olmayın, helikopter olun!

(AH)

Bağdat demiryolu hattı inşa ediliyor. Sirkeci garı henüz yapılmış. Rayların saray bahçesinden geçme zorunluluğu var. Topkapı’nın bahçesi; Gülhane’den bir kısım yer alınarak güzergâha dâhil edilecek ama padişahın izni gerekmekte. Konuyu padişaha iletmek de ayrı bir sorun. Vezirlerden biri durumu, yeniye açık padişah Sultan Abdülaziz’e arz ediyor: “Bağdat demiryolu hattının bir bölümünün saray bahçesinden geçmesi elzem görünüyor Sultanım. Tabii irade buyursanız” Padişah tarihe geçecek şu sözü söylüyor: “Şimendifer geçecekse benim göğsümden geçsin!..”

Derhal raylar döşenmeye başlanıyor. Osmanlı ülkesi bu sayede batıdan doğuya doğru uzanan yeni ve modern bir ulaşım aracına kapılarını açıyor.

…

Akşam çocuklarla televizyon başındayız. Bol hareketli bir aksiyon filmi. Kimliği birden bire açığa çıkan casus, vagonlar içinden hızla geçerek trenin üstüne tırmanıyor. Nefes nefese sahneler… Treni takip eden helikopterden sarkan halata tutunabilirse kurtulacak. Yoksa ya aşağıdakilere yakalanacak yada az sonra girilecek tünelde yaşama şansını yitirecek. Son saniyelerde halata sıçrıyor ve helikopter uzaklaşıyor. Tren tünele girdiğinde aşağıdakiler düşmanı elden kaçırmanın çaresizliği içinde dövünüyorlar…

Bizim çocuklar kendi arasında tartışıyor. “Hızla giden tren üstünde böyle gezinilebilir mi?..” “Yok, canım bunlar stüdyo çekimi”, diyor ortanca, “Yada figüran kullanıyorlar”. Diğeri atılıyor, “Neden olmasın, çevik, atletik biri pekâlâ bunu yapabilir.” Öteki; “Film işte takılmayın, tadını çıkarın, hem konuşmayın, diğer sahneler kaçıyor”, diyerek susturuyor kardeşlerini.

Bense dizimde laptop, filmden ziyade günlerdir zihnimi meşgul eden, Ehlinden yansıyan o sözü tefekküre çalışıyorum: “Tren olmayın, helikopter olun!”

Derin düşünce antrenmanlarına girişirken trenlerle olan bağlantıma uzanıyor hayallerim. Çocukluğum ve ilk gençliğimin önemli bir kısmı trenlerde geçti. Köyden şehre ulaşım vasıtamızdı. İstasyonlar, tüneller, menfezler, köprüler, geçitler ve uzayıp giden demir yolları…

Tren deyince hemen hepimizde ilk çağrışan kavram; Nostaljidir. “Ahhh o eski günler” içlenmesinde kara trenler başrolü kimselere kaptırmaz. Trene şiirler yazılır, trene besteler yapılır, türküler yakılır. Bir dönemin medeniyet ve kalkınma sembolüdür tren.

Tren sonrasında uçak ve helikopterle gelişen hızlı değişim, posta katarlarının pabucunu dama attırsa da geçmişten günümüze gelmek istemeyenler, hala mısralar düzerler buharlı trenlere. Haydarpaşa; Anadolu’dan İstanbul’a tahta bavullarla adım atan yağız köy delikanlılarının hayatlarında, altın ümitlerin miladı olmaya devam edecektir Yeşilçam perdelerinde uzun süre.

…

Tren deyince nostalji akla gelir, dedik de bakın biz de kendimizi kaptırıverdik nostaljik akışa…

Buradan çıkalım hemen de konumuza dönelim…

Sahi, “Tren olmayın helikopter olun” sözü niçin söylenmiş olabilir? İnsan nasıl bir bakış açısı ile hayatı değerlendirirse trenden; nasıl bakarsa helikopterden olayı seyretmiş olur? Helikopter varken hala trende diretenler, aptal değillerse eğer, nasıl bir algı içindeler dersiniz?.. Yoksa tren algısı içinde olduğunun farkında olmadan en çağdaş vasıtada yol

aldığını sanmak gibi kadife bir perde gerisinde yaşayanlar mıdır onlar?.. Kast edilen ulaşım

vasıtası mıdır, yoksa Hakikat menziline yol alma azmindeki bilinçlere yeni bir idrak

şimşeği mi çaktırılmak istenmiştir?..

Bütün bunlar üzerine sohbet edelim istiyorum…

Misal ve mecazları düşünürken ilk planda sözün zahirinden yola çıkılsa da; söylenme amacını sezmek ve hissetmek; çözümlemede önemli bir yer tutar. Kelimeye takılmak; kelimeden yola çıkmak misal ve mecazı anlamada bir usul olsa da yeterli değildir. Yeterli olmadığı gibi perdedir çoğu kere!

Kur’an misallerini ve mecazlarını en iyi çözenlerin Arapçaya derinlemesine vakıf olan din adamları (!) değil de; hakikate adanan Hak Erenler olması da işte bu noktada oldukça manidar. Çokları da Arapça bilmez onların! Ama Rabçayı iyi OKUmuşlardır.

“Tren olmayın, helikopter olun”, ifadesini de ehlinin ana mesajları ekseninde ele almak durumundayız, özüne yaklaşmak için. O ana mesaja gelene kadar, kavramların zahiren görünen yanlarından hareketle bazı noktalara dokunup yeni idraki okumaya gayret edeceğiz.

Elbette, ulaşım vasıtası kullanmaktan bahsedilmiyor. “Tren yerine helikopter kullanın” denmemiş, “Tren olmayın, helikopter olun”, denmiş… Demek ki bizde ya tren yada helikopter tarzında sistemi algılamaya açık iki boyut iç içe!.. İşte onları ayrıştırmaya girişmek galiba bizi sonuca götürür. Ayrı ayrı değerlendirmek yerine, beynimizin daha kolay kavrayacağı kıyas yoluyla çözümleyelim dilerseniz.

1- Tren; raylar üzerinde, daha doğrusu çizilmiş bir hat üzerinde gider- gelir! Toprakta yada havada gitmesine imkan olmadığı gibi hattının dışına çıkması da mümkün değildir. Tren algısı ile hayata bakmak; tren algısı ile tasavvufu değerlendirmek; birilerinin inşa ettiği düşünce sistematiğine mahkûm olmaktır, körü körüne! Öylesine bir mahkumiyet ki; değil dışına çıkmak, “dışı” ve “başka alemler” olduğu düşünülemez bile!… Bu şekilde değerlendirenlere; (yerden havalanmak) kayıtlardan kurtulmak, ölüm demektir adeta!

Tren algısı ile ilme eğilenler, hakikate yönelenler; “Öncekiler” ve “Büyükler” in yorumları ve açılımları dışında yeni açılımlar olabileceğini akıllarına dahi getirmek istemezler. Onlar için mensup olunan “Ekoller”, “ Meşrepler”, “Mezhepler” vardır!!!! Dışına çıkmaları, farklı yerden bakmaları mümkün olmayan!

Helikopter içinse çizilmiş bir hat yoktur! Bir güzergâha mahkûm değildir! Helikopter kendi yolunu kendisi çizer! O kudrete, o donanıma, o görüş açısına sahiptir çünkü. O nedenle helikopterce değerlendirenler; hiçbir kayda, hiçbir mezhebe, hiçbir ekole, hiçbir kişiye mahkûm etmezler beyinlerini… Hiçbir kalıp fikirle kilitlemezler düşüncelerini. Sadece hava durumunu yani güncel durumu, yani çağdaş yayını izler ona göre rota ve akış belirlerler.

2- Tren; bir lokomotif ve ona bağlı vagonlardan oluşur! Trence değerlendirenler için; mutlak surette kendilerini çekecek bir “lider”, bir “önder”, bir “rehber” şarttır. Yoksa, zang diye kalırlar yerlerinde. Vagonlar nasıl kendi başına hareket edemez ise, trence düşünenlerin de çekici olmaksızın yol almaları muhaldir! Güdülmek; doğal kaderleridir onların! Güdülmeye; “tâbi olmak” ve “teslimiyet” kılıflarını ustaca geçirdikleri için hallerinden gayet memnundurlar!

Helikopterde çeken, çekilen yoktur, var olan; “kendi”sidir! Helikopterce hakikate yaklaşanlar, dışarıda birilerinde gerçeği görmek derdinde ve kaydında değildirler!.. Teslimiyetleri bir kişiye değil; sürekli biçimde akışını okumaya çalıştıkları sisteme, yani sünnetullahadır! Bu nedenle özgüvenleri, eminlikleri, kudretleri, bir diziye, bir zincire mahkûm olan algıların kat kat üstündedir.

3- Tren; raylara kavis verilmemişse viraj alamaz, belli bir doğrultuda birden bire geri dönemez, sadece özel alanda döndürülür görevliler tarafından! Tren manevra yapması en zor taşıttır. Yoluna devrilen bir ağaç, raylara düşen bir kaya keser yolunu. Bu şekilde bakanlar için, saplandıkları düşüncelerden geri dönmek imkânsıza yakın ölçüde zordur! Tefekkür ve beyin jimnastiği ile yeniye açılmak da onlara göre değildir. Zorlarsanız, düşüncelerine viraj aldırmaya, manevra yaptırmaya kalkarsanız muhtemelen devrilirler. Teçhizatları manevraya müsait değildir çünkü.

Mahkûm oldukları hat, basit bir engelle kesildiğinde öteye geçemezler. Bugün, modern gelişmeler ve ilmi keşifler karşısında eski rivayetlerden çıkamayan, değerlendirmeleri ile gülünç hale düşen din algısı; trence yol alışının bedelini çok acı ödemekte ve ödetmektedir. Evrim teorisine ezber bilgilerle karşı çıkanların, ne yazık ki bilimsel ve çağdaş düşünenleri tatmin edecek bir Yaratılış Kuramları yoktur, bunun için. Din alanında “sorgulanamaz” “sadece iman edilen” kapalı konuları vardır onların. Onlara sadece iman edilir, üzerinde düşünmek günahtır (!).

Helikopter istediği gibi manevra kabiliyetine sahiptir. İner- çıkar, yükselir- alçalır, döner- kıvrılır… Helikopterce hayata bakanlar için “fanatizm”, “bağlılık”, “bağımlılık” kavramları geçersizdir. Tutundukları, kayıtlandıkları bir yer yoktur çünkü. Görüşlere, ekollere, fikirlere takım tutarcasına yaklaşmazlar… Onları kutsamazlar da… Sadece gördüklerini, basiretle değerlendirirler. Tıkandıkları düşünce alanlarında kolaylıkla vites değiştirerek yollarına devam etmeyi başarırlar. Basit ama basiretli düşünce ile çözülmez sanılan çok şeyi çözümlerler. “Sadece iman edin”, “Sorgulamayın” telkinlerine inat, cesur tefekkürler yaparak hem kendi önlerini hem de insanlığın önünü aydınlatacak lambaları yakarlar!

4- Tren için hareket noktası da varış yeri de uğranacak, durulacak istasyonlar da bellidir! Bir başlangıç, bir varış istasyonu vardır tren için. Demiryolu biter belli bir yerde. Anadolu hattı Haydarpaşa’da dayanır denize…

“Başlangıç ve “Son“ kayıtları içinde değerlendirir trence düşünen. Evren; belli bir zamanda başlamıştır, belli bir zamanda yok olacaktır. Hayatlarını da öyle okurlar; doğum ve son nefes! Çok ileriyi zorlayan, sadece kıyameti görebilir o kadar.

Rasüller- Nebiler- Kitaplar hep başlangıç ve son arasında değerlendirilir onlar için. Risalet Adem’le bebekliğini, İbrahim’le gençliğini Muhammed’le olgunluğunu yaşamış ve bitmiştir. (!) Bir daha rasül gelmeyecektir (!) Demiryolunun Haydarpaşa’ya dayanması gibi bitmiştir akış!..

Helikopter için başlangıç ve son kaydında bir yol değil, tek- bir- bütünün seyri vardır an içre! Helikopterce değerlendiren; geçmiş- gelecek, başlangıç- son kaydından çıkmış, tek- bir ve bütün olana odaklanmıştır an içinde. Muhammedi Hakikati ANda okur ve isimlenen diğer rasul ve nebilerin o hakikatin geçmişte değil an içinde boyutsal açığa çıkışı olduğunu sezer ve bilir. Hayat; başlayan ve biten bir şey değil “Her an yeni şa’nda” akıştır. Ebediyete doğru her an ölümler ve dirilişler yaşanacaktır, bir kere doğulur, bir kere ölünür sanan tren algısının aksine. Rasüller sürekli akış içinde açığa çıkarak yeni bilgiyle idrakleri yenilerler! Yenilenen idraklerle değerlendirir ve okurlar risaleti.

5- Trene şiirler- hikâyeler yazılır, trene besteler yapılır, trene türküler yakılır: Romanlara konu olur tren yolculukları. Şiirler yazılır posta katarlarına. Besteler yapılır, mendil sallanan tren uğurlamalara.

Nostalji adeta kısıtlı bir tek düzeliğe mahkûm alandan beslenir de sembolü tren olur. Nostalji, yani duygusallık, yani geçmişte yaşayıp ANdan perdelenme şiirsel, hikâyemsi kalıplarla örterek kendini, akar damarlara. Tıpkı gecenin koynunda ıslık çalan tren gibi… Tıpkı “damarlarına nüfuz edeceğim” diyen şeytan- nârî- cinnî yapılar gibi!!!!

“Aşk en yüksek mertebe”, sanılır bu algıya göre. Sevmişsen, muhabbet sana açılmışsa; korkunç bir sistem anlatımı da abartıdır hani. Muhabbetin varsa, “seriul hısab”ı, “zül ıntıkam”ı konuşmaya gerek yoktur (!). Her şey kolaylaşır muhabbetle (!) çünkü.

Şiirsel, hikâyemsi ve efsanevi rivayetlerle, kıssalarla örülü bir bakış açısıdır trence ilme yönelmek. Bol bol duygulanılır! Geçmişe ağıtlar yakılır, destansı savaşlar, romansı duyuşlar arz-ı endam eder. Rasulullaha da sahabesine de yöneliş bu kalıplar içindedir. Hatta Kur’an dahi öyle okunur! Sanki “Geçmişin Hikâyesi” imiş gibi…

Tren algısına mahkum vaizler, kürsülerde Yusuf – Züleyha, Musa- Firavun, Nemrut- İbrahim anlatırlar film sahnesi kurarcasına!!!! Hem de İslam’ı tebliğ adına!

Helikoptere şiir de hikâye de yazıldığını görmedik. Hele beste hiç yapılmamıştır! Helikoptere yanaşmak herkesin işi değildir. Soğuktur helikopter. Asıktır biraz da suratı. Hem tehlikelidir de. Birikim ve donanım ister. O nedenle duygusallığa yer yoktur helikopterde! Her şey hesap kitap işidir. Sizi bilmem ama ben henüz helikoptere şiir, hikâye yazan, beste yapan görmedim. Duygusallığa prim yoktur ki bunlara kapı açılsın!

Helikopter algısı ile değerlendiren ve düşünen için; duygu eksenli çalkalanışlara çoktan veda edilmiştir! Hakikat; efsanelere kurban edilecek kadar ne ucuz ne de basittir. Akıl, İlim ve Çağdaş Verilerle Okuma vardır, okuduğunun hakkını vererek yaşama vardır.

6- Tren; hareketini doğrusal tekerleklerden alır. Düzlemsel akışla hareket eder tren. Doğrusal ve sadece ileri. Sağa sola yatay, yukarı aşağı dikey sıçrama yapamaz tren.

Dini değerlendirmede doğrusal bakış; “metot belli”, “yöntemler çizilmiş zaten” diyerek düz mantığı adeta kutsallaştırır. Yeni bir görüş öne sürmek; bu algı sahiplerince “küfür”, “sapıklık”, “mezhepsizlik”, “ büyüklere sadakatsizlik “ olarak nitelenir çoğu kez!..

Tasavvufa bu şekilde yaklaşanlar için, “kurumsallaşmış ekoller” vardır. Onların aksine bir söylem; onların dışında bir tahlil, derhal dışarı atar sahibini!..

Helikopter, pervaneden alır gücünü! 360 derece dönen pervane, düz yol alan trene nispetle kıyası kabil olmayan enginliğe açılmıştır.

360 derece döner, her manada tek- bir- bütün diye değerlendirenler. Hiçbir esma ile kayda girmeksizin tur atarlar esmalarda Kâbe’yi tavaf edercesine. Gücünü, görüşünü, kudretini de işte o dönüşten alırlar. Hiçbir görüş açısı ile kendini kayıtlamaz, yorumsuz seyrederler. Dönmektir işlevleri. Âlem döner, güneş döner, galaksiler döner, ben niçin dönmeyeyim dercesine sürdürürler fıtratlarınca dönüşlerini. Onun için okuması, yaşamı, düşüncesi, ufku farklıdır kuru kalabalıklardan, tek düze klasik algılardan.

7- Trenden görünen ufuk; güzergâhın izni ve pencere genişliği kadardır: Trence seyir ufku oldukça kısıtlı ve dardır. Görülecek açı, önden giden vagonun yada lokomotifin gördüğünden kesinlikle farklı olamaz. Bu algı için yön değiştirmek, ufuk çizgisinin üstüne çıkmak muhaldir.

Dini bu şekli ile değerlendirenler; önden gidenlerin dışında düşünce geliştirecek değildirler. “Abdest; temizlik içindir”, derler mesela. “O halde teyemmüm niçin?”, dediğinizde mantıklı ve tatminkâr bir cevapları hiç olamaz. Onlar için ayetler de hadisler de donmuştur! Kur’an’ın ileriye doğru açılımlara müsait olduğunu, hadislerin de ayetler gibi boyutsal anlamlar taşıdığını söylemek; din dışı (!) bir iddiadan öteye geçmez onlar nezdinde! Ufuklarında görebildikleri bu kadardır çünkü.

Helikopter için duran değil sürekli değişen geniş ufuklar vardır: Helikopterce değerlendirenler; hadislerdeki boyutsal anlatımları; ayetlerin bazen daralan (>) açılımı bazen genişleyen (<) açılımı sakladığını sezmişlerdir. Ufukları geniş ve değişken olduğu için; resmin tamamını görme şansına sahiptirler. Fikir çatılarını vadiden görülene göre değil, yüksekten görülen ile inşa eder, yorumlarlar.

***

Evet dostlarım;

Kısaca, TREN algısı ile yaşam; MAZİYE DÖNÜK, HAYALE DAYALI, EFSANE ODAKLI, BİRİMSEL BİLİNÇLE, YATAY GENİŞLEMEDEN ÖTESİNİ GETİRMEYEN, DÜZ VE KAYITLI DEĞERLENDİRME…

HELİKOPTER algısı; AN’A ODAKLI, REALİTE VE BİLGİYE DAYALI, GERÇEĞİ MERKEZ ALAN, ŞUURSAL BAKIŞLA, YENİYE VE GELİŞİME AÇIK, DİKEY YÜKSELİŞ GETİREN DEĞERLENDİRME’ nin sembolüdür, görebildiğimiz kadarı ile…

Şüphesiz sözlerin hakikatini, Kelam Sultanı Efendimiz Hz. Muhammed Mustafa (sav) ve Onun Varisleri bilir!

Tefekkür semamızda şimşekler çaktıran Ehline binlerce şükran ve minnetle…

Selam; yaşamımız olsun!

Mehmet DOĞRAMACI
dogramacimehmet@gmail.com
27.10.2009
]]> http://www.sufizm.gen.tr/mehmet-dogramaci-yazilari/trenden-helikoptere-sicramak/feed/ 2 Feshane Kitap Fuarına Bekliyoruz http://www.sufizm.gen.tr/mehmet-dogramaci-yazilari/mehmet-dogramaci-imza-gunu/ http://www.sufizm.gen.tr/mehmet-dogramaci-yazilari/mehmet-dogramaci-imza-gunu/#comments Sun, 23 Aug 2009 19:59:18 +0000 admin http://www.sufizm.gen.tr/?p=954 Üstad Ahmet Hulusi- İbni Arabi- Gazali- A. Geylani- A.Kerim Ceyli ve diğer hakikat ehlinin eserleri ile FESHANE KİTAP ÇADIRINDA!

Düşünen Beyinlere Hakikat Güneşinden pırıltılar yansıtan eserler AHAD standında sizleri bekliyor….

AHAD Feshane Kitap Çadırında….

Tlf: 0542 766 71 48 (Yılmaz Kartal)

İMZA GÜNLERİ:

Mehmet Doğramacı ,

15 EYLÜL SALI KADİR GECESİ AKŞAMI

]]> http://www.sufizm.gen.tr/mehmet-dogramaci-yazilari/mehmet-dogramaci-imza-gunu/feed/ 0 Kuran’ı Anlamak için Ön Bilgi – Allah İlminden Yansımalar http://www.sufizm.gen.tr/kuran-i-kerim-meali/kurani-anlamak-icin-on-bilgi-allah-ilminden-yansimalar/ http://www.sufizm.gen.tr/kuran-i-kerim-meali/kurani-anlamak-icin-on-bilgi-allah-ilminden-yansimalar/#comments Tue, 11 Nov 2008 22:11:12 +0000 admin http://www.sufizm.gen.tr/?p=731 [MEDIA=54] – Dinlemek için tıklayınız..

“OKU”mak amacıyla elinize aldığınız bu çalışmanın orijinali olan metin, gökteki bir tanrının yeryüzündeki postacı-peygamberine indirmiş olduğu yazılı bir kitaptaki buyruklar veya ferman değildir!

O, âlemlerin Rabbi olanın irsal ettiği (risâlet işleviyle açığa çıkardığı) Rasûlüne, (boyutsal derinliklerinden bilincine) inzal ettiği “Hakikat Bilgisi” ve “Sünnetullah” açıklamasıdır!

Baştan vurgulayalım ki…

Okuyacağınız bu metin, ne Türkçe Kurân’dır, ne çeviri, ne de meâl!.. Asla Kurân yerine geçmez! Kurân’daki çok anlamlı anlatımların bir-iki yönünü göstermeye çalışır ancak!

O, yalnızca, Ahmed Hulûsi isimli Allah Kulu’na bahşedilmiş bakış açısından Kurân’a açılan bir penceredir!.. Bu pencereden görülenlerin bir kısmının sizlere yansıtılmasıdır!

Bu penceredeki bakış açısının temeli nedir, bir misal ile anlatmaya çalışayım…

İnsanın iki gözü vardır ki, bu iki göz sağlıklı çalışırsa, baktığını şaşı görmez, tek ve net görür. Net ve tek göremeyenlerse bunu sağlamak için ya gözlük kullanırlar ya da lens!

“OKU”nası Kitap olan Evren’i ve “Sünnetullah”ı sağlıklı “oku”yabilmek için de, Allah, Kurân ile bize, iki doğruyu görme camı vermiştir, gözlüğümüze takalım diye…

“Hakikati” net ve tek görmek için de basîrete ve ilim gözlüğüne ihtiyaç vardır ki onun iki camından birisi, “B” harfi ilmi, diğeri “el AHAD-üs SAMED” ilmidir!

Birinci ilim, Kurân‘ın en başına konmuş “B” harfidir… Anlamı, “TEK’in SEYRİ“ isimli kitabımda açıkladığım “Holografik Gerçeklik” paralelinde, Rasûlullah (aleyhisselâm)’ın bildirdiği “Zerre küllün aynasıdır!” açıklamasıdır. Birim, zerre olarak algılanan her noktada, tüm “el Esmâ“sıyla mevcudiyetini anlatır.

İkinci ilim ise, Kurân‘ın sonuna yerleştirilmiş olan “İhlâs” Sûresi’ndedir. “Allah” ismiyle işaret edilenin, “el AHAD-üs SAMED“ olduğu vurgusudur! “HÛ”dur! O‘nun gayrı veya “dûnu” mevcut değildir! “Es Samed”, “içine bir şey girmesi, katılması veya ondan bir şey çıkması oluşması söz konusu olmayan som TEK’illik” anlamını ihtiva etmektedir.

Bu iki gerçek tek bir bakışı meydana getirmezse, Kurân’ın ruhu ve vermek istediği mesaj asla algılanamaz; gökteki tanrı yerdeki peygamber ve sen anlayışının doğrusu asla bilinemez!

Evet, okuyacağınız bu metin, “ALLAH” ismiyle işaret edilen, “el AHAD-üs SAMED” ise; bu mutlak gerçeğe göre, Kurân‘ın işaretlerini nasıl değerlendirmemiz gerektiği, çalışmasıdır.

Elinizdeki bu çalışmanın, bildiğimiz kadarıyla, bir benzeri olmamıştır. Zira bugüne kadar, Kurân’ın gerçek mesajını–ruhunu–amacını yansıtmak yerine, derinliği olmayan ve tarihsellik yanına dayanan nakiller yapılmıştır. Çoğunun diliyse, okuyana, eline aldıktan kısa bir süre sonra kitabı bıraktıracak kadar çapraşıktır. Bire bir kelime çevirisine sadık kalmak amacıyla, devrinin edebî şaheseri günümüzün anlam bulmacası olarak insanların eline verilmiştir.

Ayrıca bu edebî şah eser, okurken sık sık göreceğiniz gibi, pek çok gerçeği, dersi, “evirip çevirip türlü misaller ile, benzetmelerle” anlatmıştır, kendi tâbiriyle! İnsanlar tefekkür etsin diye… Ne yazık ki, anlayışı sınırlı çoğunluk, bu benzetmeleri, “muhkem” kabullenerek; gökte tanrı yerde peygamberi, inen yazılı ferman anlayışına kadar sürüklenmişlerdir.

İnanıyorum ki, temel bakış açısı, hakkıyla okuyucuya yansıtılabilirse, insanların bu yüce “BİLGİ”ye bakışı ve değerlendirmesi çok farklı olacaktır.

[MEDIA=54]

Bu nedenledir ki, “OKU”maya başlamadan önce, bize göre, “KİTAP”ın temel bakış açısını ve bazı kavramları açıklamaya çalışacağım.

Kurân‘ın temel fikri, insanların, “ALLAH“ ismiyle işaret edileni anlamaya çalışmaları, tanrı kavramı kabul ederek “şirk”e (düalizm-ikilik) düşmekten korunmalarıdır.

İnsanın, gökte veya yerde bir dış tanrı kabulü açık “şirk”; “Allah” yanı sıra, O’ndan ayrı (benliği dâhil) bir güç kuvvet sahibi varlık kabulü de gizli “şirk” olarak tanımlanmaktadır.

“İnsan”lığa hitaben nâzil olmuş “BİLGİ” (kitap), kendisini değerlendirecek olanları şöyle uyarıyor:

“Şirk (bir yanda tanrı diğer yanda her şey) düşüncesine sahip olanlar pistir!”

“(ŞİRK) pisliğinden (ben ve tanrı anlayışından) arınmamış olanlar O’na (Kurân’a) dokunmasınlar!” (Anlayamazlar!)

“Muhakkak ki şirk (Allah ismiyle işaret edilen yanı sıra veya dûnunda bir varlık olduğunu kabullenmek) büyük zulümdür!”

“ALLAH’ın kesinlikle affetmeyeceği tek suç, ŞİRK’tir; bunun dûnundakileri dilediğine affedebilir!”

“ŞİRK” anlayışından kurtulmak için de “Allah” adıyla işaret edilene iman edilmesi istenmektedir.

“Allah”a imanın iki mertebesi Kurân‘da açıklanmaktadır.

A) Allah’a (içinde şirk de bulunabilen) iman… B) “B” işareti kapsamıyla Allah’a iman.

Birincisi, ötede bir “tanrı” vehminden kaynaklanan açık “şirk” anlayışından arınmanın gereğini açıklamaktadır.

İkincisi, “gizli şirk” diye tanımlanmış bulunan, “benliğini, rabbine (Hakikat’in olan el Esmâ’ya) şirk koşma” anlayışından arınmayı anlatmaktadır.

Şimdi Müslümanların çoğunluğunun ciddiye almadığı, “tasavvuf” deyip bir kenara attığı “gizli şirk” diye tanımlanan olayın, Kurân‘da nasıl yer aldığına dikkatle kulak verelim:

Hamdi Yazır’ın meâlinden naklen veriyorum, “sen yanlış anlamışsın” diyecekleri bundan vazgeçirmek için! Dikkat buyurun, hitap geçmiş halklara değil Rasûlullah Muhammed Mustafa aleyhisselâm’adır, çevresindekilerin bir kısmının imanından söz edilmektedir:

Yusuf Sûresi (12)’ndeki 102. Âyetten 107. Âyete kadar olan bölüm:

“[Ey Muhammed!] Bu[nlar] işte, gayb haberlerinden; sana onu vahy ile bildiriyoruz, yoksa onlar işlerine karar verip mekr [/hile ve düzenler] yaparlarken sen yanlarında değildin.
Ve [şunu da unutma ki] insanların ekserisi –sen ne kadar [iman etmeleri için] hırslansan [da]– mümin [olacak] değildirler.
[Oysa sen] buna karşı[lık] onlardan bir ecir [/ücret] de istemiyorsun, o ancak bütün âlemine [/insanlara] [ilahî] bir tezkire[/hatırlatma ve nasihat]tir.
Bununla beraber, göklerde, yerde [ibret alacak daha] ne kadar ayet [/işaret] var; [fakat ne yazık] ki üzerine uğrarlar, onlardan yüz çevirir geçerler.

Onların ekserisi Allah’a şirk koşmaksızın iman etmez.”

Şimdi burada “Akıl ve İman” isimli kitabımı yazmama sebep olan çok önemli âyeti-uyarıyı görelim… Nisa (4.) Suresi 136. âyeti Rasûlullah‘a geliyor ve çevresindeki iman etmişlere hitap ediyor:

“Ey iman edenler; Aminu “B”illahi…” Yani, “Ey iman edenler, “B” harfinin taşıdığı anlam kapsamında iman edin Allah’a…….”

Ne demek bu?

Şu demek: Yalnızca Allah isimlerinin işaret ettiği mânâlardan oluşan âlemler içinde sizin de hakikatiniz Allah Esmâ’sından meydana gelmiştir. Rabbiniz hakikatiniz olan bu Esmâ’dır. Dolayısıyla hem derûnunuzda hem de karşınızda Allah esmâsının açığa çıkışından başka bir şey yoktur. Bu Hakikate ters düşen bir şekilde, var gördüklerinizi, Allah dûnunda bağımsız-ayrı bir varlık (tanrı) gibi düşünüp kabul ederek şirk koşanlardan olmayın. Bunu yapmanın getirisi dünyada ve sonsuz geleceğinizde yanmaktan başka bir şey değildir.

Ama çoğunluğun bunu kavrayacak akılla açığa çıkmadığını da gene şöyle belirtiyor Kurân Bakara Sûresi 8. Âyetinde:

“İnsanlardan bir kısmı “B” harfinin işaret ettiği anlam kapsamında Allah’a ve sonsuz geleceğimize iman ettik derler …… Ama onlar “B” kapsamında iman etmiş müminler değillerdir”.

İşte bu sebepledir ki, “B” harfinin işaret ettiği muazzam anlamın “gizli şirk” diye geçiştirilen bir şekilde örtülmesi; bu konuya hiç önem verilmemesi sonuçta “Gökte tanrı yerde Ben” anlayışını yerleştirmiş ve bugünkü noktaya gelinmiştir.

Oysa…

Şirk anlayışının geçersizliği daha ilk âyet (sûre) olan “Besmele”de “B” harfiyle anlatılmaktadır. Kurân yorumcularının pek çoğunun yetişme şartlanmaları gereği örttüğü bu anlam, Hz. Âli tarafından açıklanmıştır 1400 küsur yıl önce ilk defa:

Şahı Velâyet Hz. Âli, Kurân‘daki, o gün için “sır” kabul edilen bu gerçeğe şöyle işaret etmiştir:

“Kurân’ın sırrı Fâtiha’da; Fâtiha’nın sırrı B-ismillah’ta; B-ismillah’ın sırrı da “B” harfindedir. Ben, (Arapçadaki yazılışı itibariyla) “B”nin altındaki NOKTA’yım!”

Hz. Âli‘nin işaret ettiği bu gerçeklik, Kurân‘ın okunmaya başlanılan ilk âyeti olan “B-ismillah”ın başındaki “B” harfinde, daha sonra da pek çok yerinde bir uyarı işareti anlamına gelmektedir.

Merhum Hamdi Yazır hazırlamış olduğu Kurân tefsirinde; Ahmed Avni Konuk “Fusûsu’l Hikem şerhi“nde; Abdülaziz Mecdi Tolun, “İnsan-ı Kâmil” şerhinde, bu mânâya dair gerekli uyarıyı yapmıştır.

Biz de, penceremizden bu kutsal metne bakarken, âyetleri, “B” harfinin kullanılmış olduğu yerlerdeki anlamıyla değerlendirmeye çalıştık elimizden geldiğince. Çünkü, Kurân‘ın, “B” harfinin işaret ettiği anlam doğrultusunda “OKU”nmaya başlanması gereği vurgulanmaktadır “B-ismillah” ile. “B” harfinin işaret ettiği anlam kişinin yaşadığı mutluluk veya mutsuzluğun, kendi derûnundan, hakikatinden gelen mânâlar doğrultusunda yaşandığı gerçeğidir. Kişinin cehennemini veya cennetini yaşaması “elleriyle yaptıklarının sonucu“dur; yani; kendindeki “Esmâ” mânâlarının açığa çıkmasıyla oluşmaktadır, vurgusuna işarettir “B” uyarısı!.. Bu yüzden de her sûre başında “B-ismillah” yer alarak, bu hatırlatma yapılmaktadır.

“B”ismillahirrahmanirrahîm, başlı başına bir sûre hükmündedir bize göre.

Bizatihi Kurân‘ın ve yeryüzünde yaşamış en muhteşem beşer olan Muhammed Mustafa (aleyhisselâm)’ın açıklamalarını temel alan, “ALLAH” adıyla işaret edilmiş Mutlak Hakikat’in gösterdiği hedef kavranılmadan, Kurân‘ın anlaşılması mümkün değildir.

Eğer bu hedef fark edilmezse, Kurân‘a, esasla ilgisi olmayan bir şekilde; çeşitli yaklaşımlar edinilebilir. O, bir tarih kitabıdır; O, bir iyi ahlâk kitabıdır; O, bir toplumsal düzen kitabıdır; O, bir evren bilgisi kitabıdır; vs.!

Oysa Kurân‘ın önyargısız ve şartlanmasız “OKU”nması hâlinde görülecek en keskin gerçek, insana “şirk” anlayışını terk ettirecek ipuçlarını vermesi ve bu realite doğrultusunda bilincini arındırmasının yolunu öğretmesidir. Çünkü insan, yaratılış özelliği dolayısıyla ölümsüzdür! “Ölümü tadar“ ve çeşitli “Bâ’s” aşamalarından geçerek sonsuza dek yaşamına devam eder!

Ölüm, kişinin kıyametinin kopup, perdesinin kalkarak kendi hakikatini müşahede etmesi ve daha sonra da bunu hayatında ne kadar değerlendirebildiğinin sonuçlarını yaşamaya başlamasıdır. Çalışmamızı “OKU”manız sırasında bunu net göreceksiniz.

Bu yüzdendir ki…

İnsan, kendi hakikatini tanımalı, kavramalı, yaşamını buna göre değerlendirerek, “Hakikatinden” kaynaklanan “kuvveleri” değerlendirerek “cennet” yaşamını kazanmalıdır; “Rabbi” elvermişse! Rabbine yönelmek ise dışa değil; kişinin kendi hakikatindekine yönelmesi diye anlaşılmalıdır ki salâtın ikamesi yani namaz da bunun yaşanmasıdır içe dönük bir şekilde.

Bu noktada şunu iyi anlamak zorundayız…

“Yenilen“ isimli kitabımda çeşitli yönleriyle açıklamaya çalıştığım şekilde; evren ismi ile tanımladığımız yapı, hakikati itibariyla, “çok boyutlu tek kare resim” veya “holografik Tekil bilgi–enerji okyanusudur” tüm boyutlarıyla, bize göre! Bu okyanus, her damlasında tümünün özellikleri mevcut olan bir okyanustur! Rasûlullah (aleyhisselâm)’ın da “Zerre küllün aynasıdır!” uyarısı ile açıkladığı gibi.

“Hazreti Muhammed’in açıkladığı ALLAH” isimli kitabımda detaylarıyla anlatmaya çalıştığım şekilde, “ALLAH” ismiyle işaret edilen yanı sıra, veya “dûnunda” yani kavram, kapsam ya da başka herhangi bir ölçütle denkliği söz konusu olabilecek ikinci bir varlık mevcut değildir.

Bu gerçek dolayısıyladır ki, Kurân‘da “İkinin ikincisi” olarak tanımlanan Hz. Ebu Bekir ve Hz. Âli’den günümüze uzanmış düşünce ve müşahede zincirinde yer almış kemâl sahipleri hep aynı realiteyi dillendirmişlerdir: “Allah var, gayrı yok!” İşte bu yüzdendir ki, “HAMD” sadece Allah’a ait bir olgudur! Kendi kendini değerlendirmek durumundadır, gayrı olmadığı için!

“Şirk” aslı olmayan, “vehmedilen” bir kavramdır!

İnsanlar, “vehimleriyle” bu olguya düşerek, “çokluk algılanması ardındaki gerçek Tek’lik”ten perdelenirler! Bunun sonucuysa, kendini yalnızca madde beden kabul ederek yaşamak, ölüp yok olup gitmek (küfür); ya da benliği yanı sıra gökte veya derûnunda bir tanrı kabullenmektir (şirk)!

Oysa Kurân ve Rasûlullah açıklamalarına dayalı Allah ehli müşahedesine göre işin aslı şudur:

Kendisinden gayrı mevcut olmayan “HÛ”, İlminde (ilim boyutunda), İlmiyle, “el Esmâ ül Hüsnâ” tanımlamasıyla işaret edilen özelliklerini, “ilmini” seyretmiştir… Bu seyrin başı ve sonu yoktur. “HÛ”, bu seyrettikleriyle kayıtlanıp sınırlanmaktan münezzehtir (âlemlerden Ganî’dir).

İşte hakkında konuşulan âlemler ve içindeki her şey, “el Esmâ” seyri mertebesinde, seyrin oluşumuyla; ”yok” iken “el Esmâ” özellikleriyle “var” olmuştur!

Hakkında söz edilen her şey, “Allah isimleri” diye kısaca bahsedilen ve “el Esmâ“ ile işaret edilen özelliklerin, sanki bir bileşim şeklindeki birikimleridir. Tıpkı, yüz küsur atomun değişik bileşenler hâlinde algılanan sayısız madde ve canlı türlerini meydana getirmesi gibi.

“El Esmâ ül Hüsnâ” genel hatlarıyla doksan dokuz olarak anlatılmışsa da esas itibariyle, detaylarıyla sayısızdır!

Algılanan veya algılanmayan her ne varsa, hepsi de bu “el Esmâ”dan (Allah isimleri) meydana geldiği içindir ki; bu oluşturmaya “âlemlerin Rabbi” tanımlamasıyla işaret edilmiştir. “Rabbin” ya da “Rabbi” tanımlamaları ise, algılanan birimin oluşumunu meydana getiren “el Esmâ bileşimi-terkibi” anlamınadır.

“Bi-izni Rab” tanımlaması, ilgili birimin “el Esmâ bileşiminin o şeye elvermesi” durumunu anlatmaktadır.

“Bi-iznillah” ise yerine göre iki anlama gelir… Ya “âlemleri yaratış muradına göre o işe elverişli esmâ bileşimi”; ya da “birimin oluşumundaki amaca göre esmâ bileşiminin elvermesi.” Çünkü, Ulûhiyeti ile kendinden gayrı olmayan TEK‘tir!

Bu TEK’lik anlayışı dolayısıyla, Kurân‘ın vurguladığı önemli bir husus da şudur:

Her birim kendisinden açığa çıkanın sonucunu yaşayarak hayatına devam eder. “Ceza”, yapılanın karşılığı ya da anlatımımızla sonucu anlamındadır. Onun için de sık sık, “kendilerinden çıkanın sonucunu yaşayacaklardır, kullarına zulmeden bir tanrı yoktur” anlamında vurgulama yapılır.

“Herkese hakkı verilir”in anlamı, hangi amaçla, hangi işlevi ortaya koyması için yaratılmışsa, o yaratılış amacına göre hakkı verilir demektir.

“Korunmak” ya da “Allah’tan korunmak” şeklinde anladığımız “takva” olayı, “kişinin, yaratılmış olduğu “Esmâ”sı gereği elleriyle yaptıklarının sonucunu, kaçınılmaz bir şekilde yaşamak” durumunda kalacağı realitesi nedeniyle, hoşlanmayacağı şeyleri yaşamaması amacıyla, yanlış davranışlardan korunmasını tanımlamaktadır.

Kurân, işaret ettiğimiz üzere, gökteki tanrıdan yeryüzündeki postacı-peygambere aracı varlıklarla yollanmış yazılı bir kitap değildir.  Rabbin’den yani hakikati olan “Esmâ mertebesi”nden bilincine inzal olan (boyutsal açığa çıkış) Hakikat ve “Sünnetullah” BİLGİ’sidir!

Kurân, “Ulül Elbâb” indinde, “teklif” görünümünde “tespit”ten ibarettir!

“KİTAP”, “Hakikat’i ve Sünnetullah’ı içeren BİLGİ” anlamınadır.

“Hakikat BİLGİSİ” oluşu itibariyla birimin, algılanan veya algılanamayan her şeyin “Hakikat”ini açıklarken; “Sünnetullah BİLGİSİ” olması itibariyla da, “birimin sonsuza dek içinde yaşayacağı boyutların varoluş ve işleyiş Sistem ve Düzeni”ni bildirmektedir.

İnsan, arzda “halife”dir… Bu hem dünya anlamına hem de beden anlamına değerlendirilir. Çünkü “insan” beden ötesi bir yapıdır; ve bedeni terk ettikten sonra da birçok “Bâ’s” oluşla yaşamına devam eder sonsuza dek.

İnsana yapılan teklifler, hep onun, kendini “Hakikat”iyle tanıyıp, bunun gereklerini yaşaması ve “Hakikat”inde bulunan özellikleri-kuvveleri keşfedip değerlendirmesi amacına dönüktür. Yasaklamaların ardında da hep kişinin kendini beden kabullenerek, ölümü tattıktan sonra hiçbir anlamı kalmayacak nefsanî zevkler uğruna kendisine verilen potansiyeli boşa harcamasını engellemek amacı gütmektedir. Çünkü mevcut potansiyeli, “Hakikat”ini keşfederek dünya ve ölüm ötesi yaşamdaki güzellikleri elde etmesi için verilmiştir.

Eğer bu çalışmamız Kurân‘ı biraz daha iyi değerlendirmenize hizmet verdiyse, bunu nasip etmesinin şükründe aczimi itiraf ederim. Yaptığım iş kulluğumun zorunlu gereğiydi. Başarı yalnızca Allah’ın lütfu iledir! Bu hizmetteki yetersizliklerimden, hata ve kusurlarımdan dolayı da bağışlanmamı niyaz ederim. Zira bir kulun Allah kelamını hakkıyla değerlendirmesi olanaksızdır!

AHMED HULÛSİ
25 Ekim 2008
North Carolina, USA

[google 8503431742821714142]

]]> http://www.sufizm.gen.tr/kuran-i-kerim-meali/kurani-anlamak-icin-on-bilgi-allah-ilminden-yansimalar/feed/ 2 “İMAN” NEYE http://www.sufizm.gen.tr/ahmed-hulusi/iman-neye/ http://www.sufizm.gen.tr/ahmed-hulusi/iman-neye/#comments Sat, 17 May 2008 13:19:12 +0000 admin http://localhost/sufizm.gen.tr/?p=484 [MEDIA=48]

Dostlarım, bu yazımla “iman”ın hakikati, “Risâlet”, “Nübüvvet” ve “Velâyet” hakkındaki bazı düşüncelerimi paylaşmak istiyorum.

Konuya, bugüne kadarki “evren içre evrenlerin beş duyuya göre çoğulluğu”na karşın, realitede “TEK, som, bölünmez, parçalanmaz, cüzlere ayrılmaz engin bir dalga okyanusunu açığa çıkaran Esmâ mertebesi”nden yani “nokta”dan girelim.

“Nokta”, yani “Esmâ mertebesi”, “her an yeni bir şanda” olarak algılayabildiğimiz (belki milyar kere milyarda bir’lik) alandakileri ve algılayamadığımız her şeyi gerçekte “çok boyutlu tek kare resim olarak” meydana getirmektedir. Açığa çıkanlar ise Kurân-ı Kerîm’deki anlatımla “irsal” olanlardır.

“İrsal” olanlardan kimi, açığa çıkış amacına uygun doğrultuda (sırat-ı müstakim’inde) dışsal bakışa ve değerlendirmelere dayalı bir yaşam içindeyken… “İrsal” olanlardan çok çok ender bazıları ise, içsel gerçekliği dillendirmek işlevini yerine getirmektedirler…

İçsel gerçeklik, 1985 yılından beri vurguladığımız “B” sırrı olarak veya “nokta” ilmi olarak anlatılan, tüm varlığın hakikatinin “TEK”illiğidir. Hakiki “BEN”dir!.. “Bende bir ben var ki o ben değilim” diye anlatılmaya çalışılmış olan…

Kişi, “fıtratına-programına-şâkılesine” göre dışsal yaşam içindeyken, içsel (derûnî-esmâ’nın bazıları olan) kuvvelerini farkedip ortaya çıkaramaz. Çünkü kendini beden olarak kabullenmekte, bunun ötesindeki şuursal boyutunu ve varlığını kabullenmemekte veya inkâr etmektedir. Genetikten intikal eden veriler, şartlanmaları, şartlanmalarına dayalı değer yargıları ve dahi şartlanmalarının oluşturduğu değer yargılarından kaynaklanan duyguları dolayısıyla dışsallık yaşamı içinde, kozasında (hatta cehenneminde) ömrünü sürdürmektedir.

Oysa kendi “hakikati”, tüm varlık suretlerinde açığa çıkan Esmâ mertebesi‘nden başka bir şey değildir! Dolayısıyla, gerek o Esmâ mertebesindeki isimlerle işaret edilen özelliklerin varlığını oluşturduğunu ve gerekse de o özelliklerin kuvve (melekî yapı) olarak varlığında açığa çıkabileceğini, hatta açığa çıkmakta olanların nereden nasıl gelmekte olduğunu hiç düşünmeden yaşamaktadır.

Eğer kişinin varoluş amacı, varlığındaki derûnunda (içselliğinde) gizli sonsuzluğu yaşamak ve o kuvveleri açığa çıkartarak cennet boyutunun “hiçbir gözün görmediği, hiçbir kulağın duymadığı, hiçbir dilin anlatmadığı”nı yaşamaksa…

İşte tam bu aşamada, yaratılış amacına hizmet verecek (şefaat edecek) “RASÛLULLAH”a ihtiyacı vardır.

“Rasûlullah” insanlara irsal oluş amacına uygun olarak gerçeği dillendirir, bildirir. Uygulama konusunda zorlama işlevi yoktur! “Sen onlara tebliğ et. Onları zorlayıcı değilsin!”… Çünkü bilir ki, nasibi olan, yani o amaçla açığa çıkmış olan “kolaylıkla başaracak”; nasibi olmayana ise zorlamak hiçbir yarar sağlamayacaktır.

İşte “ALLAH RASÛLÜ”, insanlara, hakikatleri olan Esmâ mertebesi’ne yani Allah adıyla işaret edilenin Esmâ mertebesine “iman” etmelerini teklif eder.

Yani, taklidi olmayan gerçek “iman”, kişinin, geçmişteki anlatımıyla “Rabbinin Allah olmasına imandır”.

“Rab” varlığını, her an, esmâ mertebesinin aldığı şan doğrultusunda terbiye eden yani şekillendiren boyuttur. (RAB ve RUBÛBİYET bahsine bakın. İNSAN ve SIRLARI,1986).

Sınırsız, sonsuz mânâ okyanusunun bir damlası olan birim, varlığının hakikatinin Esmâ mertebesi olduğuna “iman” ederse, dışsallıkla kayıt altına girip dıştakilere bağımlı ve dahi sahiplik kavramıyla kayıtlı olmaz! Sahibi olmadığı için de kaybetme korkusu olmaz! Kaybetmenin ateşiyle de yanmaz!.. “Onlar için ne korku söz konusudur, ne de hüzün!”.

“ALLAH Rasûlü”nün dillendirip açıkladığı “ALLAH” adıyla işaret edileni anlamayan, veritabanına göre kendi hayalinde tasavvur ettiği tanrısına tapınır, ya da ateist olur!

Son elli ya da otuz yılda değil de daha öncelerinde yaşamakta olan, bilimin bulgularından ve bunun doğal sonuçlarından habersiz olan ya da bunları duyup sonuçlarını düşünemeyecek kadar aklı yetersiz insanların, “ALLAH RASÛLÜ”nün açıkladığı “ALLAH” adıyla işaret edileni ve dahi kendi yerini anlaması mümkün olmaz.

İşin bilimsel gerçeklerini bir yana bırakırsak…

Bu durumda, “Allah Rasûlü”nün bildirdiği hakikate “iman”dan başka çaremiz kalmaz.

İşte bu “iman”, “Risâlet” işlevine ve bildirdiğine “iman”dır. Bu yüzdendir ki kelime-i şehadet’te risâlete (abduhu ve rasûlühu) “iman”dan, şahit olmaktan söz edilmiştir; “Nübüvvet” imandan değil.

“Risâlet” bildirisine “iman” edilir; “Nübüvvet” bildirimine “teslim olunur”!.. Birincisine “mümin”, ikincisine “müslim” denir. “Mümin” olmak ayrı şeydir, “müslim” olmak ayrı şeydir.

Cennet boyutuna geçecekler de “iman” faktörüne dayalı olarak vurgulanmışlardır. Amele yani fiillere dayalı olarak değil!

Eğer kişi, “Allah Rasûlü”nün açıkladığı “SIR”a “iman” etmişse, bunun getirisinin varlığında açığa çıkması için otomatik olarak “nübüvvet” işlevinin getirisi ile muhatap olur.

“Nübüvvet” işlevi, “Risâlet”in açıkladığı “iman” edilenin yaşanabilmesi için uygulanması gereken şeyleri açıklar ve teklif eder.

Mesela…

“Risâlet” işlevinin açığa çıkardığı hakikate “iman” edilmişse, bu “iman” edilen “hakikat”in yaşanması için bir sistem bildirilmiştir “Nübüvvet” işleviyle. Bu, “salât”, yani dilimizdeki söylenişi ile “namaz”dır.

“Namaz iman etmişin (müminin) “Mi’râc”ıdır”… Yani, iman ettiğini hissedip yaşama hâlidir!.. “Salâtın hakikatini yaşamaktan gafil olarak bunu uygulayanlara yazıklar olsun…”, “Çok kişi vardır namaz kılar yorgunluktan başka kârı olmaz…”, “Namazını hakkıyla yaşamamışsa melekler o namazı yüzüne çarparlar…”, “Ey iman edenler!.. Sarhoşken, ne söylediğinizi bilinceye kadar…” şeklindeki uyarılar, hep yapılan çalışmanın “iman” edilen “hakikat”in namaz içinde yaşanması amacına dönüktür. Bunun için de okunan cümlelerin mânâsı derinlikli olarak düşünülmelidir okunurken.

İşte “Nübüvvet”, “iman” edilen “hakikat”in, neler yapılarak veya yapılmayarak amaca ulaşılabileceğini bildiren işlevdir.

Yeryüzünde açığa çıkmış en muhteşem ilim Hz. Muhammed (aleyhisselâm), 39 yaşındayken “Risâlet hakikatini” “OKU”mak suretiyle yaşamış; böylece de “ALLAH RASÛLÜ” olarak “abd”iyetini yerine getirmiş; üç yıl sonra da “Nebiyullah” olarak “Sünnetullah” esaslarına dayalı bir biçimde bunun gereklerini ortaya koymuştur.

“Kurân-ı Kerîm” ismiyle “nâzil” olmuş (hakikatinden melekî kuvveyle şuurunda açığa çıkmış) “BİLGİ KAYNAĞI”nda (ciltli gökten düşmüş kitap değil), kimi bölümlerde “Risâlet” hakikatine “iman”a yönlendiren, bu “iman”ın neye nasıl olacağını açıklayan hükümler vardır; kimi bölümlerde de “iman”ın gereğini yaşayabilmek için ne tür uygulamalar yapılmasını veya nelerden kaçınılmasını anlatan âyetler vardır.

İnsanın yapısı ve özellikleri hiç değişmediği içindir ki insanın “hakikati”ni yaşamasına yönelik “Nübüvvet” açıklamaları kıyamete kadar değişmez!. Bu yüzden de, o Muhteşem Zât “son nebî-hatemin nebî”dir.

“Risâlet”in ise son bulduğuna dair hiçbir âyet yoktur! “Mehdî Rasûl” kabulünün temelinde de bu inanış yatmaktadır.

Esas itibariyle, “Velâyet”, “Allah” adıyla işaret edilenin “Esmâ mertebesi”ndeki (isimlerle işaret edilen özellikler boyutu) “el VELΔ isminin özelliğinin birim kapasitesi kadarıyla açığa çıkmasından ibarettir.

“Velâyet” ebedîdir… “Nübüvvet” işleviyse dünya yaşamıyla sınırlı bir işlevdir!

“Rasûl”lük mertebesi “velâyet”in zirvesidir.

1994 yılında yayınlanan, bugün “BİLİNCİN ARINIŞI” adıyla okumakta olduğunuz kitabımda “velâyet” konusunda çok önemli bilgiler nakletmiştim. Velâyet mertebeleri ve detayları hakkındaki geniş bilgiyi oradan okuyabilirsiniz.

“Velâyet” temelde ikiye ayrılır.

1. Velâyeti Âmme… Nübüvvet getirisine hakkıyla uymak suretiyle oluşan arınmanın oluşturduğu, halkın tâbiriyle, zâhir âlimlerinde açığa çıkan velâyet…

2. Velâyeti Hassa… Risâlet kaynağından açığa çıkan “hakikat”e “iman” edip, bunu yaşayarak “yakîn”e erenlerin (ikân); veya bunun da ötesi “kurb” yapılarında açığa çıkanların “velâyet”i…

İnsanlık bir piramit gibi düşünülürse eğer, o piramidin zirvesindekiler “Rasûl”lerdir.

Onlar, her devirde, insanlığa kendi “hakikat”lerini bildirmek işlevini açığa çıkaranlardır…

Onlardan tüm dünyaya yayılan “hakikat” dalgalarını alabilen beyinler olarak bizler de kapasitemiz kadarıyla bunları değerlendirmeye çalışıp çevremizle paylaşırız. Biz olaya tasavvufî yönden yaklaşıp yansıtırken, bir bilim adamı da aynı gerçeği bilim yoluyla dillendirir veya bir başka alandaki kendi alanından… Ama sonuçta hep dillendirilen, insanın hakikati ve bunu yaşamayı kolaylaştıracak yollardır.

İnsanların büyük çoğunluğu, Risâlet kaynağından gelene “taklit” yollu ve dahi olayı anlamadan “iman” ettim sanır ve elinden geldiğince “Nübüvvet” kaynağından gelene tâbi olurlar. İşte bundan dolayıdır ki, “iman ettik derler, onlar iman etmemişlerdir, belki Müslüman olmuşlardır” uyarısı yapılmıştır.

Bu yüzdendir ki, “mümin” bambaşka bir yaşantının adıdır, “müslim” bambaşka bir yaşantının adıdır.

Şimdi bir düşünün, paylaşmaya çalıştığımız gerçekleri, “peygamber” kelimesiyle örtüp geçenlerin oluşturduğu perdeyi!

Ne hikmettir ki ömürler, “ulu tanrı, sevgili peygamberimiz, yüce evliya” avuntuları içinde harcanıp gitmekte!..

“Risâlet” kaynağından çıkan “iman” edilesi “hakikat”i “tasdik eden” ikinin ikincisi “Sıddîk”tan; yeryüzünde açığa çıkan tek muhteşem İLMİN kapısı Âlî’den; bugüne kadar yaşamış tüm “Velî” ismi zuhur eden zevâta kadar hepsi de, “Allah Rasûlü”nün açıkladığı “hakikat”e “iman” ederek yola çıkmışlar, bunun getirisini yaşamışlar ve sonuçta da “enamte aleyhim” topluluğu arasında yerlerini almışlardır.

Kiminde genç yaşlarda bu “iman” edilesi “hakikat” yaşanmış, kiminde de ömrünün son demlerine kalmıştır.

Kimi de “taklidi iman” ile “Nübüvvet”e tâbi olarak gereken çalışmaları yapmış ve “şirk-i hafî – gizli şirk” olarak kabul edilen anlayış içinde boyut değiştirmiştir.

Ne var ki, Sünnetullah yani sistem gerçeği kesindir:

“Dünyadan â’mâ (basîreti kör) olarak ayrılan ebediyen basîreti kör olarak kalır!”

Cennet boyutu ehlinin çoğunluğunun dahi “bühl “olacağını hatırlarsak…

Ömrünü dedikodu ve “malayanî” ile harcamakta olanları nasıl bir yaşam beklemektedir boyut değiştirdiklerinde, fıtratınıza göre anlayışınıza bırakırım!

“Allah Rasûlü”nün dillendirdiği “hakikat”e “iman” ve dahi yaşamı kolaylaştırılmış olanlardan olmamız umuduyla.

http://www.ahmedhulusi.org/yazi/hzmuhammedeiman.htm

AHMED HULÛSİ
17 Temmuz 2007

]]> http://www.sufizm.gen.tr/ahmed-hulusi/iman-neye/feed/ 0 YENİLENİN ARTIK http://www.sufizm.gen.tr/ahmed-hulusi/yenilenin-artik/ http://www.sufizm.gen.tr/ahmed-hulusi/yenilenin-artik/#comments Sat, 17 May 2008 13:16:43 +0000 admin http://localhost/sufizm.gen.tr/?p=483 [MEDIA=47]

Yeryüzünde yaşamış en muhteşem beyin ve insan, Allah Rasûlü ve son Nebîsi Muhammed (aleyhisselâm)’ın açıkladıklarını anlamamış insanların, hayallerinde tasavvur ettikleri “elçi peygamber” anlayışı yüzünden, nelerden mahrum kaldıklarını biliyor musunuz?.. Hayallerinde oluşturdukları “tanrı” anlayışına, “Allah”ın ismini etiketledikleri için, kozaları içinde nasıl boğulup gittiklerini görüyor musunuz?

“Allah ahlâkıyla ahlâklanın” uyarısı yapıldığı hâlde, bunu duymazlıktan gelip; aklımızı kullanmayıp, anlamını düşünmeyip; “tanrı fermanları ve elçisi” masallarıyla; bir daha ele geçmeyecek bir ömrü nasıl boşa geçirdiğimizi bir farkedebilsek!

Kolaylaştırılmamışsa, ne yazsak boş!.. Taşın üstünden akıp giden su gibi, bu bilgiler de okunup geçilecek…

Oysa… Kolaylaştırılmış olsa da… Nasibimizde olsa da…

Biraz kıpırdatsak kendimizi…

Yer değiştirsek, düşünce dünyamızda çağ atlasak da, oradan yeniden bakabilsek olaya…

Beş duyunun gözüyle değil, “Basîr” olarak; beş duyunun kulağıyla değil “Semî” olarak, “Lâtif, Habîr” olarak evrensel varlıkla iletişimde olabilsek!. Hiç olmazsa, yargılamadan, yorumlamadan, şartlanmasız yönelebilsek âlemlere!

Türk’ün, Arab’ın, Çinli’nin, Hintli’nin, Avrupalı veya Amerikalı’nın tanrısı, anlayışından geçip… Dünyanın, Ayın, Marsın, Güneşin tanrısı kavramından geçip… Galaksinin, gökadaların, paralel veya evren içre evrenlerin tanrısı anlayışından geçip; “âlemlerin Rabbi” olanı farketmeye çalışsak…

Sonra da Alemler ve Rabbi şeklindeki çiftlik anlayışından arınıp; âlemlerin hakikatinde, “esmâ mertebesi”ndeki “tecellî-i vahid” denen boyutsal tekilliği hissedebilsek… De!..

“RASÛLLÜĞÜN”ün hakikatinin, “esmâ mertebesi”nin ilk tecellisi olan “RUH” adlı melek veya “Hakikati Muhammedî” veya “Mümin” olduğunu anlayabilsek!..

“Esmâ mertebesi”ndeki ilim ve özelliklerin açığa çıkması iradesiyle, “her an yeni bir şanda” olarak meydana gelmiş “tecellî-i vahid” denilenin, “Risâletin hakikati”olduğunu bir kavrayabilsek!.. “İRSÂL”in hakikatinin bu mertebede gerçekleşmiş olup, bununla “tecellî-i vahid”in meydana geldiğini anlayabilsek!.

İşte o zaman farkedeceğiz “Rasûl”ün ahlâkı”, “Rasûlü olduğu Allah adıyla işaret edilenin ahlâkıdır” işaretinin anlamını! Tanrının değil!.

Bu “Risâlet hakikati”nin, yeryüzünde açığa çıkmış en muhteşem beyine inzal oluşuyla, O yüce Zât’ın “Allah Habibi ve en kapsamlı ahlak sahibi” oluşunun bağlantısını; ve dahi ne demek olduğunu düşünebilsek…

“Rasûlullah’ın ahlâkı Allah’ın ahlâkı idi” işaretinin anlamını işte o zaman farkedebileceğiz.

Ama biz, öylesine şartlanmış, öylesine kilitlenmiş; öylesine bloke etmişiz ki düşünme sistemimizi şartlandırmalar yüzünden; Dünya üstündeki toplumların kendilerine özgü; kendileri gibi düşünen “tanrı” anlayışından öteye geçemiyoruz!.

Zor, çok zor geliyor kapsamlı ve derinlikli düşünmek!

Kolayımıza geliyor göze, kulağa dayalı bir tanrı bir dünya ve de özel ulak postacı elçi peygamber kabulü!.

Sonra da diyoruz, “tanrı Türkü korusun”; “tanrı Arabı korusun”, “tanrı Yahudiyi, Hinduyu , İngilizi korusun!..” “God bless America”!.. Bölgesel tanrı!!!

İnsan gibi düşünen ve insanî duygularla dünyayı yöneten bir tanrı!.

“Allah” ismiyle işaret edileni kavrayamadık ama, hiç olmazsa tanrıyı insanlaştırdık ya!!!

YENİLEN dostum!.

Yenilenmen için Dünya’nın tüm bilgileri şu an elinin altında, klavyenin ucunda…

Deccâliyetin akı kara, karayı ak gösteren televizyonları varsa; Mehdiyetin de sana her doğruyu bulduracak, kavratacak interneti var!.

Kendini düşün, Dünyayı düşün, Galaksiyi düşün; varsa kapasiten, evren içre evrenlerde bir dünya mesabesinde olan bu evreni düşün!

Bütün bunlardaki her tür ve yapıyı yaratan o korkunç azamet sahibi muhteşem varlığı düşün!.

Bunu okuyup da bir şey hissedemiyorsan, gözünü yorma!.

Tüm bu evren içre evrenlerdeki her şeyi yaratanın “ahlâk”ı ne ola, bir düşün Allah rızası için! En sevdiğinin hatırı için!.. O’nu bir insan ya da tanrı gibi tasavvur etmekten kaçınarak düşünmeye çalış!

Bir düşün lütfen!

O basit gördüğün, beş harf olarak algıladığın “ALLAH” adının ardındaki sonsuz yaratılmışları var eden Yaratıcının, “RASÛL” ismiyle işaret ettiği ne olabilir?

“RASÛL”ün, “RİSÂLET”in hakikati, özü, aslı nedir?

Bizden de…

“ALLAH RASÛLÜ”nün ahlâkıyla ahlâklanmamız isteniyorsa; acaba bu ne demektir?

Allah Rasûlü, evrensel insandır!

“İnsan”da açığa çıkan bilinç, gerçekte “evrensel bilincin”, beyinden “fıtrat”ına (programına) göre açığa çıkmış hâlidir!.

“Sen kendini küçük âlem sanırsın, oysa büyük âlem sensin” diyen “ilmin kapısı”, velâyetin zirvesi Hazreti ÂLİ, acaba sana neyi fark ettirmek istiyordu ki!.

Ama öylesine bir vurdumduymazlıkla yaşıyoruz ki; bilincimiz, genlerimize sinmiş “tanrı” anlayışından arınıp sınırlılıktan dışarı çıkamıyor!.

“Tanrımızı”, “HAK” yapıp, “HAK”lığı da bedenimize, beşeriyetimize verip, işin içinden çıktığımızı sanıyoruz!!!.

Kısacası, “bilinen kişiliğimizi” tanrı yapıyoruz!

Oysa bunun yerine…

Kendini Tanı!

Bilincini Arındır!.

TEK’in Seyri ile seyr sahibi ol; deniyor!.

YENİLEN artık!.

Allah’ın geçmişte olmamış ölçüde büyük lûtfu olan çağdaş bilimler ışığında; dünde mecazlarla işaret edilmiş olan muazzam hakikati fark etmeye çalış!

Senin kabul ettiğin gibi madde diye bir şeyin gerçekte hiçbir zaman varolmamış olduğunu farket, anla artık!

Bak ünlü Alman Fizik Profesörü Hans Peter Dürr, ne diyor PM magazinde Mayıs 2007 sayısında:

“Soru: P.M: Sayın Profesör Dürr madde dediğimiz aslında nedir?

Cevap: Aslında madde diye bir şey yok; en azından kabullendiğimiz anlamdaki şekli ile mevcud değil. Sadece bir oluşum var ki, sürekli bir değişim ve canlılıktan oluşmaktadır. Biz bunu tahayyül etmekte zorlanıyoruz! Temelde sadece bir ilişki sözkonusudur, maddi bir temele dayanmayan (maddesel bir yapısı olmayan) ilişki. Biz buna ‘RUH’ da diyebiliriz. Öyle bir ‘şey’ ki biz bunu ancak spontane yaşayabiliriz, dokunulacak bir şey değildir. Madde ve Enerji dediğimiz olgu, ancak ikincil olarak ortaya çıkmaktadır… Bir nevi ağır akışkan, sabitleşmiş RUH şeklinde GİBİ. Albert Einstein’e göre, madde, enerjinin sadece inceltilmiş şeklidir; temeli ise, daha ince (latif) bir enerji değil; çok daha farklı bir şey, CANLILIKtır. Bu olguyu bilgisayarlardaki software’e benzetebiliriz.

Evet dostum!..

Deniz bitti!.

Artık bitti bilim dünyasında, beş duyunun sana var sandırdığı kısır sığ anlayış!. Ve dahi bu çağdışı anlayış üstüne bina edilmiş her düşünce sistemi!

Bir çağ kapandı ve yeni bir çağ başladı bile… Hiç farkında olmasan bile!

Bu çağ da, Kurân ve Rasûlullah altın çağını yaşayacak deşifre edebilenleriyle!

Bilincini çıkar artık kozasından!

Evrene bak!.

Hücrelerine, DNA’larına, moleküler yapına, atomik katmanına-katmana, quarksal katmana “BASİR” olarak yönel!… “SEMΔ ile algıla!.. Seyreyle!.

Dünya yaşamında bunu gerçekleştiremezsen, böylece devam edecek boyutsal yolculuğuna ve sonsuza dek “a’mâ” olarak kalacaksın!.

Bu gerçeklerden sonra düşün bakalım devletinin rejimini, siyaseti, hükümleri, fermanları!. Türkiye’de, Çin’de, Brezilya’da, İspanya’da İslâmi kurallara göre yönetilmeyen devletlerde yaşayanların hâlini!..

Namazını ikame edip mi’râcını yapıp, Rasûl’ün hakikatine ulaşabiliyor musun? Rabbi’ni tanıyor musun?… Hacca serbestçe gidip Kâbe’nin suretinden Hakikatine yolculuk edip amacına ulaşabiliyor musun?… Orucunu yaşayıp, bedenselliğinin istekleriyle kayıtlanmaktan arınıp, şuur boyutunda “Samediyet” hakikatine ulaşabiliyor musun? Sen mirasını istediğin gibi dağıttın da sağlığında elini bağlayan mı oldu!. Dilediği kadarıyla zekâtını, sadakanı istediğine verebiliyor musun?

Zekât, karşılıksız verilir. Karşılık beklenmez ve alınmaz!. Ben de takdirimde olan bilgilerimin zekâtı kadarını yazarak dağıtıyorum… Kimseden karşılık olarak bir şey beklemeksizin… Ne pâye, ne unvan, ne etiket, ne de mertebe… “Allah kulu” olmak yeter bana.

Dünyanızdaki, hiçbir unvan, etiket, mertebe kabulünün benim indimde değeri yok!. Böyle bir beklentinin olmasını bile düşünemem yaşadığım dünyamda…

Çıplak ve tek geldim herkes gibi, çıplak ve tek gideceğim bu dünyadan; bilincine, müşahedelerine, seyirlerine hayran olduklarımın yanına… “Seviyorum onları”, demek haddime değil!.

Bak dostum…

“Hiç kimse ameliyle cennet boyutuna geçemez”! Duymadın mı bu gerçeğin vurgulanmasını?

“Âhir zamanda “La ilahe illallah” gerçeğini dillendiren cennete girer” açıklamasının neye dayandığını hiç düşünmedin mi; düşünemiyor musun?

Tanrı yoksa… Tanrı cehenneme atmayacaksa, Tanrı cennete sokmayacaksa!..

“Herkes elleriyle yaptıklarının sonuçlarını” yaşayacaksa…

“Hesap görücü olarak nefsin yeter” diye uyarılmışsan…

“Cennetlik” veya “cehennemlik” olan anasının rahmindeyken tesbit olunur uyarısı varsa…

Bedenselliğinin getirisi bencilliğini yaşayanlar varken yeryüzünde, “halife” meydana gelmişse… “Şuur”lu, yani “kalp” sahibi olarak yaşayan bir tür, açığa çıkarılmak istenmişse…

“Mümin müminin aynası” ise… Birinci “Mümin” esma mertebesindeki “Mümin” isminin hakikati, ikinci “Mümin” de “Rasûl ün hakikati” ise…

“Kalp kalbe karşı ise”… İkisi birbirini yansıtıyorsa…

“Müminin kalbinde, esma mertebesi mevcut” ise…

Kalpsiz, kalbindekinden “bîhaber” olan ise…
“Nasıl secde etmezsin ol kalbe ki için de Allah var”! diyen bu nükteye işaret etmişse…

Ve o kalp, senin kalbin ise!..

Sen ise, kalbindekiyle yaşamak varken, onun yerine, gökte var sandığın tanrı uğruna bir şeyler yapacağını düşünüyorsan!..

Rasûlullah’ın nefsi müdafaa sadedinde savaşmasını, Kâbe’yi ziyaret hakkı uğruna savaşmayı göze almasını gözardı edip; silah yoluyla insanları zorla Müslüman yapmak uğruna ömrünü harcıyorsan… Artık ne diyebilirim…

“Deccalin eşeği vardır kırk günde dünyaya dolaşır” şeklindeki sembolik anlatımı, uzun yıllar önce yaşamış Zât, yaşadığı devrin anlayışıyla yorumlayıp şimendifer olabilir derken; onu okuyanların çoğu şimendifer veya tayyare anlayışında sabitlendi öyle dedi diye! O Zât, kendini yaşadığı günlere göre güncellerken, takipçilerinin çoğu hâlâ asırlar öncesinin din anlayışıyla kilitlenmiş durumda!. Bize de, “Ahmed Hulûsi, Allah enerjidir diyor” şeklinde iftira ederek, insanları bu bilgilerden uzak tutmaya çalışıyorlar; yüklendikleri vebâlin bilincinde olmaksızın!

(“On Yedinci Mesele:
Rivayette var ki, “Deccal çıktığı gün bütün dünya işitir ve kırk günde dünyayı gezer ve harikulâde bir eşeği vardır.”
Allahu a’lem, bu rivayetler tamamen sahih olmak şartıyla tevilleri şudur: Bu rivayetler mucizâne haber verir ki, “Deccal zamanında vasıta-i muhabere ve seyahat o derece terakki edecek ki, bir hadise bir günde umum dünyada işitilecek. Radyo ile bağırır, şark-garp işitir ve umum ceridelerinde okunacak. Ve bir adam kırk günde dünyayı devredecek ve yedi kıt’asını ve yetmiş hükûmetini görecek ve gezecek” diye, zuhurundan on asır evvel telgraf, telefon, radyo, şimendifer, tayyareden mucizâne haber verir. Hem Deccal, deccallık haysiyetiyle değil, belki gayet müstebit bir kral sıfatıyla işitilir. Ve gezmesi de her yeri istilâ etmek için değil, belki fitneyi uyandırmak ve insanları baştan çıkarmak içindir. Ve bindiği merkebi ve himarı ise, ya şimendiferdir ki bir kulağı ve bir başı cehennem gibi ateş ocağı, diğer kulağı yalancı cennet gibi güzelce tezyin ve tefriş edilmiş. Düşmanlarını ateşli başına, dostlarını ziyafetli başına gönderir. Veyahut onun eşeği, merkebi, dehşetli bir otomobildir veya tayyaredir veyahut -sükût lâzım!”)

Uyanın ve yenilenin!.

Bir günde dünyayı dolaşabilirsiniz… Aynı anda dünyanın her yerinde kendinizi gösterip, dünyanın her yerindeki insana aynı anda konuşabilirsiniz!.

En saydığınız, sevdiğiniz büyük adamı size vahşi bir çocuk katili gibi gösterebilirler ekranlarda… Ya da sıradan bir adamı süpermen gibi!.

Uyanın ve düşünmeye başlayın!… Aklınızı kullanarak, sorgulayarak, çağdaş bilimleri edinerek, düşünerek yenilenin!

Eski bilgileri birbirinden kopuk şekilde yenilerle harmanlayarak çalışırsanız, çok uyumsuzluklar çıkar; ve işin içinden çıkamazsınız!. Konuyu kökten ele alarak, sistemli, birbiriyle bağlantılı ve mantıksal bütünlük içinde değerlendirmeye çalışın.

Şems, Mevlâna’ya kitaplarını terkettirmişti!. Niye dersiniz?

“Tanrı” anlayışınızı geliştirip, güncelleyip, ona “Allah” ismi takmakla, hayalinizde tasavvur ettiğiniz “tanrı” anlayışından arınıp; “Allah Rasûlü”nün, anlatmaya çalıştığı “ALLAH” ismiyle işaret edileni kavrayamazsınız!

Düşünce ve anlayışınız, “tanrı” kavramı kurgusu üstüne kurulu ise, onu güncellemekle, RASÛLULLAH’ın açıkladıklarını anlayamazsınız!.

Kişinin, DİN konusunda içine düşeceği en büyük felâket, kökeninde “tanrı-ilah” kavramının olduğu DİN anlayışıdır!.

Bu anlayıştır ki, sizi sonuçta, yeryüzünde “tanrı hoparlörü peygamber” anlayışına sürükler!

Bu anlayıştır ki, sizi “bedensellikten ibaret benlik” kabulüne sürükler; bu anlayıştır ki beden – beşer anlayışını doğurur!.

Oysa düşünün bir…

“Ene beşerün misliküm” (Ben sizin misliniz olan beşerim) âyeti ne demek istiyor?

Senin, kendini sandığın üzere, “kalp”siz, yiyip içen üreten uyuyan bedensel varlığım mı demek istiyor?

Yoksa…

“Sen de benim gibisin, dolayısıyla benim varlığımdaki hakikat aynıyla sende de var, gel sen de kendindekini keşfet ve onu yaşa; bunu başarabilirsin takdirinde varsa… Gel bir dene” mi; denmek isteniyor?

Âhir zaman!.. Bu neslin kıyâmeti çok uzak değil işâretlere göre!

Deccaliyet sizi her yandan bedensellik ve tanrı anlayışıyla boğmaya, şuurunuzu bulandırmaya, kalbinizi karartmaya çalışıyor!. Ona hizmet verenler, –kimi bilinçli, kimi bilgisizlikten– sizi maddeci, tanrı ve peygamberi sanısına dayalı DİN anlayışı içinde “ALLAH”tan ayrı hissettirmeye çalışıyorlar. “Kalb”inizdeki yerine, göklere, belki de sonuçta gökten geleceklere yönlendirmeye çalışıyorlar…

Oysa…

Tek kurtuluş yolu, yeryüzünde açığa çıkmış en muhteşem şuur, hakikatin dili, Allah Rasûlü Muhammed Mustafa (aleyhisselâm)’ı çağdaş bilimler eşliğinde YENİDEN anlamaya çalışmaktır!.

Tek Kurtuluş yolu, KURÂN’ı, gökten inmiş ciltli kitap değil; evrensel hakikatin bize açtığı BİLGİ KAYNAĞI olarak YENİDEN değerlendirip; işaret yollu bildirdiklerini deşifre etmektir.

Bilin ki, kendi kendinizesiniz!.

Ölümü tadıp, geçtiğiniz boyutun gerçeklerini yaşamaya başladığınızda, Rabbim kimmiş, Nebi kimmiş neymiş niyeymiş, yaşamın bu boyutuna hangi evrensel bilgilerle işaret edilmiş diye sorgulama yaşadığınızda, gerekli hazırlıkta değilseniz, sınav sonucu size azap verici olabilir… Beş parasız lisan bilmez çırılçıplak halde, Çinli’lerin arasına düşmüş gibi hissedin bakalım bir…

Dostlarım…

Evren içre evrenlerde her ne varsa hepsi kendi boyut ve yapısına göre bilinçli ve hedefi olan, amacı olan bir yaşam içindedir!.

En basitiyle, spermin hedefine ulaşma hareketindeki bilincine bir bakın!. Onda ne tür bir bilinç ve anlayış ve amaç var acaba?

Rahman, yüzbinlerce sperm yaratır, o boyutta; kalemle ulaştırır hedefinin kapısına!… Yüzbinlercesi yarışa çıkar; biri hedefine ulaşır; diğerleri helâk olur!.

Her bir katmanda mevcut birimlerin amacı, bir üst yapıya veya katmana çıkmaktır!. “Fatır”ın programı, böyle açığa çıkartır birimleri.

Her bir birim, kendi derûnundaki (noktasından gelen) hakikatin özellikleriyle, varoluş amacı doğrultusunda yolculuğa koyulur.

Evren içre evrenlerin hakikati olan kuvve (melek), yeraldığı boyuttaki işlevine göre isim alır.

Çoğu zaman, veri tabanına veya şartlanmânâ göre oluşmuş kavramlar dolayısıyla bir kısım kelimelerin gerçekte ihtiva ettiği anlamlardan perdelenir; yanlış fikirlere saplanırsın; bunun hiç de farkında olmazsın!.

“Yağmur damlası iki melekle yeryüzüne iner” diyen Rasûlullah’ın işaretini anlayamazsın ilmin olmazsa, saçma bulursun. Yağmur damlası denen suyun, Hidrojen ve Oksijen olarak adını koyduğumuz iki kuvveden (melekten) meydana geldiğini bilmiyorsan!.

Beyin, kendi derûnundan gelen meleki kuvve (?) ile programlanır (fıtrat)…

İşlevi ve geleceği bellidir!.

Yaşamsal devamını sağlamak üzere, daha dördüncü ayda, bizim ruh adını verdiğimiz ışınsal (dalga) bedenini üretmeye ve tüm zihinsel veri tabanını oraya yüklemeye başlar.

İnsan beyni madde olarak algılanan yapıda ulaştığı en mükemmel yapıdır!. Yeryüzünde ondan daha mükemmel ve muhteşem bir yapı yoktur!.

Esmâ mertebesinin, yaşamakta olduğumuz boyuttaki aynasıdır beyin!.

“Esmaül hüsna”daki bütün isimlerin işaret ettiği özellikler, kapasitesi kadarıyla beyinde açığa çıkmaktadır.

Beyinle de, ruhu oluşturmaktadır Allah!.

“RUH’umdan nefhettim”in anlamı, “esma mertebemizdeki mânâların açığa çıkma özelliğini bahşettik beyne” demektir. Yoksa tanrının ciğerinden gelen hava dudağından üflenmemiştir insanın toprak bedeninin içine!!! Burada “ruh” kelimesi, “bu işin ruhu” veya “Kurân’ın ruhu” tanımlamalarındaki anlamda kullanılmıştır. Dalga (wave) beden anlamına değil!

“Esma mertebesi”nden oluşmuş mutlak RUH’un hakikatinden (alâyı illîyin), yani sembolik anlatımla dairenin en üstünden başlayan katmansal algılama, beyinde esfeli safiline inmiş; beynin ürettiği ruh (dalga) bedendeki şuurla da tekrar yaratıldığı noktaya “alayı illiyine” doğru daireyi tamamlamak üzere yolculuğa başlamıştır.

Her insan, bu yolculukta, gidebildiği yere kadar gider, yaratılış amacına göre… Tıpkı spermler gibi…

“Dünya düzdür, herşey maddedir, görmediğim şey yoktur. Gökte tanrı vardır yeryüzüne de peygamberlerle fermanname yollamıştır” diye inanan geçmişte boğulmuş kozalıların bunu anlaması elbette imkânsızdır… Çünkü onlar da o basamaklar olarak yaratılmışlardır!.

Fe tebârekallahu ahsenül hâlikiyn!.

Evet, beyin hakkında bir hususa daha dikkatinizi çekip, yazıyı ve de “YENİLEN” isimli bu son yazılardan oluşan kitabımı tamamlamak üzere devam edelim.

Bildiğiniz gibi, beynin içinde görüntü veya ses yoktur!.

Beyin görüntüyü kendisi oluşturur… Sesi de!

Dışarıda gördüğünüzü sandığınız HER ŞEY, gerçekte beynin kendi içinde oluşturduğu şeylerdir. Madde veya mânâ, cin veya melek!. Hangi isimle neyi kastederseniz edin, hepsi de beynin kendi oluşturduğu kendine göre olan suret veya sestir!.

Beyin, biyoelektrikle çalışır biyokimyasal faaliyetlerin oluşturduğu elektriksel sinyal paylaşımı bu faaliyetleri meydana getirir.

Beynin veri tabanının derununda “çok boyutlu tek kare resim” vardır! Burada geçmiş ve gelecek kavramı bulunmaz. Dejavu’nun kökeninde bu derinlikle iletişim yatar. Holografik gerçeklik, bunun temelini anlatır.

Ayrıca beyin, dışardan yani içinde yaşadığımız dalga (wave) âleminden dahi kendisine ulaşan dalgaları, çalışma programına göre değerlendirir.

Siz bu beyinde oluşan görüntü veya sese, ister halüsinasyon deyin, ister hayal, ister gerçek… Sonuçta hepsi aynı tek şeydir. Beynin oluşturduğu görüntüler!

Görüntü ve sesin ardındaki gerçek ise tektir: Algılama ve değerlendirme (Semî-Basîr)!

“Kalp” diye tarif edilmiş olan “şuur”, ne kadar kapsamlı ve derinlikli değerlendirme yaparsa, ona göre adı da değişir… “Sır”, “hâfi”, “ahfâ” gibi…

İnsan hissettiği boyutu yaşar…

Beyni olmayan canlılarda açığa çıkan bilinç ise, “Fatır”ın programlamasına göre, oluşunda yer alan amaç ve işlev doğrultusunda, fiiller ortaya koyması şekliyledir…

Spermin veya ceviz ağacı tohumunun nasıl kendi programı varsa “beyin”lerinde… Tohumun neresinde gizliyse program…

Bilgisayardaki software’i (yazılımı) düşünün… Yazılım madde midir, ruh mudur? Ya da nedir? TV’deki görüntüyü ulaştıran dalgaya yüklü görüntüyü düşünün…

Cin denilen görünmez biyolojik bedensizlerin dahi, kendi yapılarını oluşturan boyuttaki “beyin”lerinde gizlidir programları ve bilinçleri… Evrendeki yapıların çoğu da böyledir kanâatimizce…

Beyin, “B” sırrı şuurunu açığa çıkarabilecek kemâliyle, “halife”olmuştur yeryüzünde!… “İNSAN” adı ve vasfıyla…

Görebilene… Değerlendirebilene!..

AHMED HULÛSİ
23 Nisan 2007

]]> http://www.sufizm.gen.tr/ahmed-hulusi/yenilenin-artik/feed/ 2 ALLAH RASÛLÜ’NE GERÇEKTEN İNANIYOR MUYUZ http://www.sufizm.gen.tr/ahmed-hulusi/allah-rasulu%e2%80%99ne-gercekten-inaniyor-muyuz/ http://www.sufizm.gen.tr/ahmed-hulusi/allah-rasulu%e2%80%99ne-gercekten-inaniyor-muyuz/#comments Sat, 17 May 2008 13:14:18 +0000 admin http://localhost/sufizm.gen.tr/?p=482 [MEDIA=46]

Bir ilâhi geliyor uzaktan kulağıma tatlı tatlı, değerli ses Ahmet Özhan’dan…

“Bu bir rıza lokmasıdır; yutamazsın demedim mi”?

Erenlerden biri demiş bu sözleri…

Nedir bu razı olunası konu? Yutulası çok zor lokma?

En başta, “Allah Rasûlü’ne iman”!

En sonda, gene, “Allah Rasûlü’ne iman”!

“DİN”e iman, tümüyle, Allah Rasûlü ve son Nebî’si Muhammed Mustafa (aleyhisselâm)’ın bildirdiklerine imandan ibarettir!.

“İyi ahlâk derneği başkanı(?), sevgili peygamberimiz(!?) Mustafa”dan söz etmiyorum… Hayallerinde, böyle biriyle yaşayanlara, yaşadıkları mübarek olsun!. Onlar da, iyi ahlâklı, yoldan taşı kaldıran, komşusu açken tok yatmayan, kardeşini kendi gibi düşünen bir vatandaş olarak; sistemin ve “sünnetullah”ın gerçeklerinden habersiz, geçip gitsinler bir sürü insan gibi… Ne diyelim ki…

Ama…

Ben, Allah Rasûlü ve son Nebisi Muhammed Mustafa (aleyhisselâm)’ın, müşahede edemiyorsak da, idrak edemiyorsak da, algılayamıyorsak da, hiç olmazsa, iman etmemizi istediği çok çok önemli “sünnetullah” gerçeklerinden söz ediyorum!

Elbette, “Ben konuşan Kurân’ım” diyen Allah arslanı olan Şah-ı velâyet Hazreti Âli gibi, “Görmediğim Allah’a kulluk etmem” cümlesinin açığa çıkmasına sebep olan müşahedeyi beklemiyorum kimseden!

Ama en azından, idrâkın yüceliğinin getirisini yaşayamasak da, inkârın ilkelliğinden uzaklaşalım istiyorum!.

Her türlü dil, anlayış, ırk, renk ayırımından arınmış olarak evrensel gerçekler boyutunda yaşayan Evrensel İnsan’ın müşahede ettiği “sünnetullah” gerçeklerini hiç olmazsa inkâr etmeyelim istiyorum… Ki böylece Allah Rasûlü’nün bildirdiklerine, evrensel “sünnetullah” gerçeklerine iman kapısı açılsın bizlere istiyorum!

Bilelim ki…

“Kadere iman”, bize Kurân-ı Kerîm’de “sünnetullah” olarak bildirilen, evren içre evrenlerin varoluşundaki sistem ve mekânizmaya inanmaya işaret eder! Bu açıklananlar, 14 asır öncesi şartlarda anlatılabileceği kadardır. Günümüzün tüm bilimsel buluşları da tamamıyla bu bildirilenlerle örtüşmektedir.

“ALLAH” ismiyle işâret edilenin “Esmâ âlemi”nin tecellîsi (yansıması) olarak var kabul edilen, İlmullah’taki “RUH” adlı TEKİL yapının; çok boyutlu tek kare resmin içindekilerin varoluş sistem ve mekânizması, “DİN” kapsamında “Kader” olarak anlatılmaya çalışılmıştır!

Önceki yazımda, öğrendiğimize göre, RUH adlı melek veya İnsan-ı Kâmil veya Hakikati Muhammedî olarak bildirilen yaşam boyutunun “fetih” sahibi “vâris”lerde de açığa çıktığı bildirilen şu müşahededen sözetmiştim:

“Algılama sisteminle, yalnızca yaşadığın sistemi değil, galaksi veya evreni değil; tüm semâlardakileri, yani “katmanlardakileri”, yani hücreler boyutundaki bilinç türlerini yaygın ve katmansal olarak; yani moleküler boyuttaki bilinç türlerini yaygın ve katmansal olarak; yani atom altı katmanların bilinç türlerini yaygın ve katmansal olarak algılasaydın aynı anda da; beynin onları da görüntüleyebilseydi!..”

Tek Bir yapının yaşantısından olan her şey!. “Allah” adıyla işaret edilenin her an yeni bir şanda olan esmâsı! ZÂT’ıyla kâim olan “esmâ”!.. Ötesi “hiç”lik!.. Öyle olduğuna işâret eden Ahadiyyet vasfı!… “Âlemlerden Ganî” oluşunun işaret ettiği “Ekber” oluşu…

Öte yanda, varlık suretleri şeklinde açığa çıkardığı, “tanrı ve fermannamesi ile muhatapları” senaryosu!.

“DİN”i, “taklit” yollu şartlanmaya dayalı kabul edip, yeterince gelişmemiş veri tabanımızla, ve dahi anlamadan kabul ettiğimiz için, sanıyoruz ki “gökteki tanrının yerdeki insanlar hakkında tek tek yaşantı fermannamesidir, yazgısıdır “kader”!.

Oysa, Allah Rasûlü ve son Nebi’sinin “kader” adı altında açıkladıklarıyla, günümüz biliminin tespitlerini bir arada incelerseniz, görürsünüz ki, ikisi de aynı evrensel gerçeği dillendirmektedir iki ayrı yoldan.

“Kader” konusunun, geçmişte yaşayanlarda açıklık kazanamamasının sebebi, madde-mânâ ikileminden kurtulamayıp, her şeyi bu ikilik içinde değerlendirip, Mevlâna Celâleddin’in tabiriyle “şaşı bakıp, biri iki görmeleri”dir.

Oysa çeşitli mertebeler veya âlemler gerçekte TEK BİR âlemdir!. Algılanması istenilişine ve de özelliğine GÖRE, detayların farkettirilmesi amacıyla, değişik isimlerle adlandırılmışlardır.

Beyin, veri tabanını oluştururken bebeklikten itibaren, bunu yoğun olarak göz ve kulak yoluyla aldıkları üzerine inşa eder ve buna göre düşünmeye başlar. Bu kanallardan beyine giren veriler ise otomatik olarak madde-mânâ ayırımını oluşturur. Beyin eğer ileriki yaşlarda yeterli ilimle veri tabanını genişletirse, düşünürken, madde-mânâ ayırımından arınarak, tek bir bütünsellik içinde verilerini değerlendirir. Yani, ilim, beyine yeni bir çoklu boyutsallık kazandırır değerlendirmeleri için. (beyin nereden alıyor, bu başka yazı konusu)

Çok katmanlı veya çok boyutlu veya evren içre evrenler veya paralel evrenler kavramları, hep beynin algılama-düşünme sistemini terbiye edememekten, diğer bir deyişle, beynin veri tabanının yeterince kapsamlı olmamasından kaynaklanan kabul edişlerdir. Oysa gerçek; TEK bir bölünmez, cüzlere ayrılmaz, algılayana göre çok boyutlu, derinlikli, tek kare resimden başka bir şey değildir!.

Esmâ-ül Hüsna’nın çokluğu nasıl esma mertebesinin TEK’liğine ters değilse; aynı mertebedeki aynı TEK yapının, değişik özelliklerine işaret ediyorsa…

Lahut âlemi, Ceberût âlemi, Melekût âlemi ve Nasût âlemi de hep aynı TEK âlemdir!.

Zât âlemi, esmâ âlemi, efâl âlemi dahi aynı TEK’ten söz etmektedir.

Tıpkı, nefs, kalp, ruh, sır, hafi, ahfa isimleriyle işaret edilenin aslında aynı TEK yapı olup, algılayan veya hissedenin kavrayış mertebesine göre farklılık arzetmesi gibi…

Tıpkı insan bedeninde hücresel katman, moleküler katman, proton-elektron katman, kuarksal katman, fotonik katman bilinçlerinin varoluşu gibi!

Eğer bu iyi anlaşılırsa, tüm varlıkta TEK bir İLİM, TEK bir İRADE, TEK bir KUDRET ve bunların işlevinin oluşumu sonucu “çok boyutlu TEK bir kare resim” (efâl âlemi) var olduğu da rahatlıkla farkedilebilir. Dolayısıyla da “Her an yeni bir şanda Olan” dışında hiçbir şey “var” olmadığı müşahede edilebilir.

Beyni gözüne esir olmuş; duyduğunu tekrarlamaktan başka bir şey yapamayanların, bilim dünyasının getirisi olan gerçeklerden de mahrumiyeti, “iki ayrı yapı var” sanısı içinde yaşamaktan başka bir sonuç oluşturmaz! Çünkü ne mecazları deşifre çabasına giriyorlar ne de bilimsel tespitleri değerlendirebiliyorlar!

Varlığı “madde ve mânâ” diye iki ayrı yapı sanan çağdışı anlayıştakiler, “TEK”illiği de kavrayamadıkları için; hâlâ materyalist felsefeye dayalı “cüz-kül” yanılgısı içinde “çift”likte dolanıp durmaktadırlar. Olayın ne olduğunu anlamadıkları için de, “cebriye”den söz etmektedirler içine düştükleri “ŞİRK”in farkında olmaksızın!.. Sanki bir “cebreden bir de cebrolunan” varmışçasına!..

Belki bilim güneşinin batıdan doğup tümüyle Dünya’yı aydınlattığı günde de “TEK”illik kavranacak; “cüz-kül”, “cebreden-cebrolunan” (zorlayan-zorlanan) ikiliğinin hiçbir zaman varolmadığı farkedilecek; “DİN”in gerçeği kavranacak ve Allah Rasûlü ve son Nebîsi’nin hakkı teslim edilecektir! Biz göremesek de!

Evet, gelelim “Amentü”müzdeki “Kadere iman” konusuna…

“…ve Bİ-L KADERİ” diyerek “B” sırrı işaretini kavramış olarak, idrâk edemesek de hiç olmazsa iman etmemiz istenen “Kader” konusuna…

“Kader”in, varlığın kendi varoluş programı içinde mevcut oluşu, dışardan başka biri tarafından yazılmadığı gerçeğine!.

Evrensel sistemin gerçeklerine…

Âmentü’nün esaslarından biri olan “kadere iman”, gerçekte, ancak “kader”in ne olduğunu bildikten sonra mümkündür.. Aksi takdirde sadece “kader” ismine iman edilmiş olur!.

Mahiyetini bilmediğiniz bir şeye “iman” etmek, ancak, o bilmediğiniz şeyin “ismine iman etmek” demek olur!. Oysa önemli ve gerekli olan, o şeyin “ismine” değil, ismin işaret ettiği “mânâsına, işaret edilen olaya iman” etmektir!.

İşte bu anlayışla gelin şu iman etmemiz zorunlu olan evrensel gerçekler nedir bir inceleyelim…

(Bu konuyu 1986 yılında yayınlamış olduğum “İNSAN VE SIRLARI” isimli kitabımda çok daha detaylı ve çeşitli soruların cevapları verilmiş hâliyle okuyabilirsiniz “KUR’ÂN-I KERİM VE HADİSLERDE KADER ANLATIMI” bölümünde.

Ayrıca, “AKIL ve İMAN” isimli kitabımızın “Kadere İman” bölümünde ve dahi,

“Hazreti MUHAMMED’İN açıkladığı ALLAH” isimli kitabımızın “Kader konusunda bilgiler” bölümünde mevcuttur.)

“SİZE YERYÜZÜNDE VEYA NEFİSLERİNİZDE İSABET EDEN BİR OLAY, BİZİM ONU YARATMAMIZDAN ÖNCE, MUTLAKA BİR KİTAPTA (BİLGİ MERKEZİNDE) YAZILMIŞTIR!…

BUNU, ÖNCEDEN (oluşturan boyutta) TAKDİR EDİLMİŞ VE YAZILMIŞ OLDUĞUNU BİLİP; ELİNİZDEN ÇIKAN ŞEYLERDEN DOLAYI ÜZÜLMEMENİZ VE ELİNİZE GEÇEN İLE DE SEVİNİP ŞIMARMAMANIZ İÇİN AÇIKLIYORUZ…” (Hadîd: 22 – 23)

Düşünün!… Sadece bu âyetler, düşünen bir beyine hangi gerçekleri vurgular! Çok düşünülüp anlaşılması için gayret gereken bir muhteşem bilgidir bu! Tek kare resimdeki boyutsal oluşumun açıklamasıdır bu izah! Esmâ âlemindekinin efâle yansımasının mekanizması açıklanmaktadır burada anlayabilecek olanlara.

Bunun hemen sonrasında da sistemin nasıl oluşup çalıştığının açıklaması yer almaktadır O muhteşem BİLGİ kaynağı Kurân-ı Kerîmde:

“…FITRATALLAHİLLETİY FETAREN NÂSE ALEYHA; LÂ TEBDİYLE LİHALKİLLAH; ZÂLİKED DİYNÜL KAYYIM; VE LÂKİNNE EKSEREN NÂSİ LA YA’LEMUN”. (Rûm: 30)

“İnsanlar belli program üzere, programlanmış olarak vardırlar. ALLAH’ın belli bir programla ve amaçla halkettiği varlığında asla program değişikliği olmaz. Din bu esas üzerine kaimdir. Velâkin insanların ekseriyeti bu gerçeği bilmezler”!.

“KUL KÜLLÜN YA’MELU ALA ŞAKİLETİH”dir. (İsrâ: 84)

“DE Kİ: TÜMÜ DE (tüm yaradılmışlar – evren içre evrenlerdekilerin tümü) PROGRAMLARI (ŞÂKILESİ) DOĞRULTUSUNDA FİİLLER YAPAR…”

Kul, rabbına tâbidir!.

“HAREKETTE OLAN HİÇ BİR MAHLÛK HARİÇ OLMAMAK ÜZERE, HEPSİNİ ALNINDA (BEYNİNDE) ÇEKİP GÖTÜREN O’DUR!.” (Hûd: 56) âyeti işte bu gerçeğe işaret eder.

Yani, o varlığı bulunduğu haliyle yaşatan; “ALNINDA” –alnının arkasındaki beyninde– açığa çıkan, esmâ terkibinin oluşturduğu program onun Rabbıdır… Çünkü onun varlığı, kendisinin rabbı olan esmâ terkibinin tabii sonucudur…

“Mümin” isek iman etmemiz zorunlu olan Allah Rasûlü ve son Nebîsi Muhammed Mustafa (aleyhisselam) “sünnetullah” realitesini bakın nasıl bildiriyor bizlere:

1– ALLAH DİLEMEDİKÇE SİZ İSTEYEMEZSİNİZ!.. (İnsân: 30)

2– İSTEDİĞİNİ (irade ettiğini) FİİLE (efâl âlemine) ÇIKARIR. (Burûc: 16)

3– O FİİLERİNDEN (efâl âlemine çıkardıklarından) MESÛL OLMAZ; FAKAT ONLAR MESÛL OLURLAR (sonuçlarını yaşarlar).. (Enbiyâ: 23)

4– HALBUKİ SİZİ DE YAPAGELDİĞİNİZ ŞEYLERİ DE ALLAH YARATMIŞTIR!.. (Sâffât: 96)

5– “YERYÜZÜNDE VEYA NEFİSLERİNİZDE SİZE İSABET EDEN BİR MÜSÎBET, BİZİM ONU YARATMAMIZDAN EVVEL, MUTLAKA BİR KİTAPTA YAZILMIŞTIR.

BUNU, ÖNCEDEN MUKADDER VE YAZILI OLDUĞUNU BİLİP; ELİNİZDEN ÇIKAN ŞEYLERDEN DOLAYI ÜZÜLMEMENİZ VE ELİNİZE GİREN İLE DE SEVİNİP ŞIMARMAMANIZ İÇİN (açıklıyoruz)!.. ALLAH, DÜNYALIKLA BÖBÜRLENENİ SEVMEZ“. (Hadîd: 22 – 23)

6– HAREKETTE OLAN HİÇ BİR MAHLÛK HÂRİÇ OLMAMAK ÜZERE HEPSİNİ ALNINDA (BEYNİNDE) ÇEKİP YÜRÜTEN O’DUR!.. (Hûd: 56)

7– DE Kİ: HEPSİ DE KENDİ PROGRAMLARI DOĞRULTUSUNDA (şakûllerinde) FİİLLER ORTAYA KOYARLAR. (İsrâ: 84)

8– “ALLAH DE, ÖTESİNİ BIRAK…” (En’âm: 91)

9– BİZ HER ŞEYİ B-KADERİYLE (kaderi kendi özünden gelen programla) HALKETTİK!.. (Kamer: 49)

Kur’ân-ı Kerîm‘de bu konuda bu anlamda daha pek çok âyeti kerîmeler olmasına rağmen aklı olana bu kadarı yeter; anlayışsızlığın devâsı yoktur, diyerek; şimdi de Sahih-i Müslim isimli hadîs kitabının “KADER” bahsinde bize nakletmiş olduğu Rasûlullah (salla’llâhu aleyhi vesellem)’in açıklamalarına idrâklarımızı yöneltelim:

Ebu’l-Esved ed-Dieliyy şöyle dedi:

İmran ibn Husayn (radıya’llâhu anh) bir gün bana şöyle sordu:

– İnsanların yapmakta oldukları ve emek çekip didindikleri şeye ne dersin?.. Kendilerine hüküm olunan ve sebkât etmiş bulunan kaderden, kendilerine gelip geçen bir şey midir?.. Yahut Nebî ve Rasûllerinin getirdiği şeylerden olup da kendilerini karşılayacak ve aleyhlerine delil sâbit oluveren şeylerden midir?..

– Hayır!.. (karşılaşacakları tesadüfî işler değil). Lâkin, geçmişte kendilerine yazılan ve kendilerine gelip çatan bir şeydir!.. dedim.

Bunun üzerine İmran bin Husayn sordu:

– Öyle ise bu insanlara ZULÜM olmuyor mu?..

Bu sözden şiddetle korktum ve şöyle dedim:

– Her şey, Allah’ın mahlûkudur ve elinin mülküdür!..

– O YAPTIKLARINDAN MES’ÛL OLMAZ; FAKAT ONLAR MES’ÛL OLURLAR!..” (Enbiyâ: 23)

– Allah sana merhamet buyursun!.. Ben sana sorduğum şeylerle ancak senin aklını imtihan etmek istedim. Müzeyn kabilesinden iki kişi Rasûlullah’ın yanına geldiler ve şöyle sordular:

– Yâ Rasûlullah!.. İnsanların bugün yapmakta oldukları ve emek çekip didine geldikleri şeye ne buyurursun?.. Bu üzerlerine hüküm edilen ve önceden yazılan bir kaderden olarak, kendilerine isâbet eden bir şey midir?.. Yahut, Nebî ve Rasûllerin getirdiği ve üzerlerine hüccet sâbit olan şeylerden olarak, kendilerinin karşılayacakları şeyler içinde midir?..

Rasûlullah (sallallâhu aleyhi vesellem) şöyle buyurdu:

– Hayır!.. Bu ikinci şekil değil!.. ÜZERLERİNE HÜKÜM OLUNAN VE KENDİLERİNE GELEN BİR ŞEYDİR (kaderdir). Azîz ve Celîl olan Allah’ın kitabında bunun tasdiki şu âyettir:

– HER BİR NEFSE VE ONU DÜZENLEYENE, SONRA DA ONA HEM KÖTÜLÜĞÜ, HEM KORUNMASINI İLHAM EDENE. (Şems: 7 – 8)

*  *  *

Câbir radıyallâhu anh şöyle dedi:

Surûkatubnu Mâlik ibn Cu’şûm geldi ve şöyle sordu:

– Yâ Rasûlullah!.. Bize DİNİMİZİN ASLINI BEYAN ET!.. Bugünkü amel neyin içindedir?.. Bunun bilgisine nisbetle, biz sanki şimdi yaratılmış gibiyiz. Bugünün ameli, kalemlerin yazıp da kuruduğu, takdirlerin cereyan ettiği işler içinde midir?.. Yoksa karşılaşacağımız işler içinde midir?

Rasûlullah (sallallâhu aleyhi vesellem):

– Hayır!.. Bugün ki iş, yeniden oluşacak işler içinde değildir!.. Fakat kalemlerin yazıp kuruduğu, takdirlerin cereyan etmiş olduğu işler içindedir!.. Buyurdu.

*  *  *

Surâka bu defa sordu:

– Öyle ise amel ne için?..

Züheyr dedi ki: Bundan sonra Ebu Zübeyr anlamadığım bir şey konuştu; ben ne dedi, diye sordum:

– “Amel ediniz, çünkü herkese kolaylaştırılmıştır!.” buyurdu.

*  *  *

Abdullah ibn Mes’ud (radıya’llâhu anh) şöyle dedi:

Bize dâima doğru söyleyen ve kendisine de doğru bildirilen Rasûlullah (salla’llâhu aleyhi vesellem) şöyle buyurdu:

– Sizin birinizin ana-baba maddeleri 40 gün anasının karnında toplanır. Sonra o maddeler o kadar zaman içinde katı bir kan pıhtısı hâlini alır. Sonra yine o kadar zaman içerisinde bir çiğnem ete tahavvül eder. (120. günde) ona bir melek gönderilir de bu melek ona ruhu nefheder. Ve melek dört kelime ile yani rızkını, ecelini, âmelini, said ve şakî olduğunu yazmakla emrolunur.

Kendisinden başka Hak ilâh olmayan Allah’a yemin ederim ki: sizden biriniz cennet ehlinin ameliyle amel etmekte devam eder. Nihâyet kendisi ile Cennet arasında bir zirâ’dan başka mesafe kalmaz!.. Bu sırada yazı o kişinin önüne geçer!.. Bu defa o kişi cehennem ehlinin ameliyle amel etmeye devam eder.

Ve yine sizden biriniz Cehennem ehlinin ameliyle amel eder, nihâyet kendisiyle cehennem arasında ancak bir zirâ mesafe kalır. Bu sırada yazı önüne geçer!.. Bu defa da o kimse cennet ehlinin ameliyle amel eder ve cennete girer!.

*  *  *

Enes İbn Mâlik (radıya’llâhu anh) şu hadîsi Rasûlullah‘a bağladı:

Rasûlullah şöyle buyurmuştur:

– Şüphesiz Azîz ve Celîl olan Allah rahime bir melek tevkil etmiştir.

Melek, “Ey rabbım bir nutfedir; ey rabbım bir kan pıhtısıdır; ey rabbım bir çiğnem ettir” der. Allah bir mahlûk hükmedip yaratmak istediğinde Melek,

“Ey Rabbım erkek midir yahut dişi midir; şâkî midir yahut saîd midir; rızkı nedir; ecelî nedir?” sorularını sorar. BUNLAR ANASININ KARNINDA İKEN BÖYLECE YAZILIR!..”

*  *  *

Hazreti Âli (radıyallâhu anh) şöyle anlattı:

Biz bir defasında Bâki-ül Garkad mezarlığında bir cenâzede bulunduk. Rasûlullah (sallallâhu aleyhi vesellem) yanımıza gelip oturdu. Biz de etrafına oturduk. Rasûlullah’ın beraberinde bir âsâ vardı. Rasûlullah başını eğdi ve düşünceli bir halde elindeki âsâ ile yere vurup dürtüştürmeye, çizgiler ve izler meydana getirmeye başladı. Sonra:

– Sizden hiçbir kişi ve yaratılmış hiçbir nefis müstesna olmamak üzere, muhakkak cennetteki ve cehennemdeki yerine Allah yazmıştır!.. Ve herkesin şakî veya saîd olduğu muhakkak yazılmıştır!..

Buyurdu. Bunun üzerine sahabîlerden bir kimse şöyle sordu:

– Ya Rasûlullah, öyle ise bizler âmeli terkedip, bu yazımız üzerine kalalım mı?..

Rasûlullah şöyle buyurdu:

– Saîd olan kimse, saadet ehlinin ameline ulaşacaktır. Şakî olan kimse de, şekâvet ehlinin ameline ulaşacaktır. Sizler amel edip çalışın!.. Çünkü herkese kolaylaştırılmıştır!.. Said olan Saadet ehlinin ameline KOLAYLAŞTIRILIR, şakî olan da şekâvet ehlinin AMELİNE KOLAYLAŞTIRILIR.

Sonra Rasûlullah şu âyetleri okudu:

– “BUNDAN SONRA KİM VERİR VE SAKINIRSA, O en güzeli de tasdik ederse, biz de onu en kolaya hazırlarız. Ama kim cimrilik eder, kendisini müstağni görür en güzeli olan sayarsa, biz de onu en güç olan için hazırlayacağız” (Leyl: 5 – 10)

*  *  *

İmran İbn Husayn (radıya’llâhu anh) şöyle dedi:

Bir kimse tarafından şöyle soruldu:

– Ya Rasûlullah, cennet ehli ateş ehlinden (ayırdedilip) bilindi mi?..

Rasûlullah (salla’llâhu aleyhi vesellem):

– Evet!..

Yine o zât tarafından:

– Öyle ise âmel edenler niye böyle çalışıp duruyorlar?.. denildi.

Rasûlullah (salla’llâhu aleyhi vesellem):

– Herkes niçin yaratıldı ise, onun yolları kendisine kolaylaştırılmıştır!..

Ebû Hüreyre (radıya’llâhu anh), Rasûlullah (salla’llâhu aleyhi vesellem) şöyle buyurdu, dedi:

– Hakikaten öyle adam vardır ki; uzun zaman cennet ehlinin âmelini işler; sonra onun bu yaptıkları, ateş ehlinin ameli ile son bulup, mühürlenir. Kezâ kişi uzun zaman ateş ehlinin amelini işler; sonra da onun bu ameli cennet ehlinin ameliyle son bulup, mühürlenir!..

*  *  *

Sehl İbn Sâ’d es Saidiyy (radıya’llâhu anh) der ki; Rasûlullah (salla’llâhu aleyhi vesellem) şöyle buyurdu:

– Hakikaten öyle adam vardır ki, insanlara zâhir olan hâlleri ile muhakkak cennet ehli ameli yapar!.. Halbuki kendisi ateş ehlindendir!.. Ve yine öyle adam vardır ki insanlara görünüşte mutlak ateş ehlinin amelini işler, halbuki kendisi cennet ehlindendir!..

*  *  *

Tâvûs şöyle dedi:

Ben Rasûlullah’ın sahabîlerinden birçok insanlara eriştim. Onlar “HER ŞEY KADER İLEDİR” diyorlardı. Ben Abdullah ibn Ömer radıyallâhu anh’dan şöyle işittim:

“Rasûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem buyurdu ki:

– HER ŞEY KADER İLEDİR!.. HATTA ÂCİZLİK İLE ZEKÂ VE BECERİKLİLİK BİLE!.. YAHUT BECERİKLİLİK VE ZEKÂ İLE ÂCİZLİK BİLE.

*  *  *

İbn Abbas radıyallâhu anh şöyle anlatıyor:

Ebû Hureyre’nin, Rasûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu, diyerek, rivayet ettiği şu hadîstekinden daha küçük, günâha benzer hiçbir şey görmedim!..

Rasûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur:

– Allah âdemoğluna zinâdan nasibini takdir etmiştir!.. Hiç şüphesiz âdemoğlu takdir edilmiş olan bu âkibete erişecektir!..

İmdî göz zinâsı bakmak, dil zinâsı konuşmaktır. Nefis temennî eder ve iştahlanır.

Tenâsül uzvu ise bu organların hepsinin arzularını ya gerçekleştirir, yahut yalanlar. (Buharî – Tecrid – 2132)

*  *  *

Ubeyy ibn Kâ’b (radıya’llâhu anh) şöyle dedi:

Rasûlullah (salla’llâhu aleyhi vesellem) buyurdu:

– Hızır’ın öldürmüş olduğu çocuk, KÂFİR OLARAK tabiâtlandırılmıştır! Eğer yaşasaydı, muhakkak ana ve babasını azgınlık, tecavüz ve kâfirlikle sarıp bürüyecekti!..

*  *  *

Mü’minlerin anası Hz. Aişe radıyallâhu anh’a şöyle dedi:

“Bir küçük çocuk vefat etti. Ben,

– Ne mutlu ona, o cennet serçelerinden bir serçe, deyiverdim. Bunun üzerine Rasûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

– Sen bilmez misin ki, Allah Cenneti yaratmış, cehennemi de yaratmıştır!.. Sonra şunun için bir ehil yaratmış, bunun için de bir ehil yaratmıştır!..”

*  *  *

Mü’minlerin anası Hz. Aişe şöyle anlattı:

Rasûlullah (salla’llâhu aleyhi vesellem) ensârdan küçük bir çocuk cenâzesine çağrıldı. Ben,

– Saadet ona!.. O cennet serçelerinden bir serçe kuşudur!.. Kötülük işlemedi!.. Kötülük yapacak bir çağa erişemedi!.. dedim.

Rasûlullah (salla’llâhu aleyhi vesellem) şöyle dedi:

– Şundan başkası mı olacak Yâ Aişe!.. Allah cennet için bir halk yarattı ki; onlar daha babalarının sulblerinde bulunurlarken, Allâh onları Cennet için yaratmıştır!.. Ve kezâ Allah, ateş için öyle bir ahâlî yaratmıştır ki, onlar henüz babalarının sulblerinde bulunurlarken, Allah onları ateş için yaratmıştır!..

*  *  *

Yezîd ibn Hürmüz ile Abdurrahman el A’râc dediler ki:

Biz Ebû Hureyre’den işittik şöyle dedi, Rasûlullah salla’llâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

– Adem ile Musa Aleyhisselâm RABLARI KATINDA birbirlerine karşı delil getirerek tartıştılar. Neticede Adem, Musa’ya HÜCCETLE galebe etti.

Musa:

– Sen Allah’ın kendi eliyle yarattığı; kendi Rûh’undan ruh üflediği; meleklerini secde ettirdiği; cennetinde iskân edip oturttuğu; sonra da yapmış olduğun hatadan dolayı insanları arza indirten Adem misin, diye sordu.

Adem:

– Sen Allah’ın Rasûllükle ve kelâmıyla mümtaz kılıp seçtiği; içinde her şeyin beyânı bulunan levhaları verdiği; ve yavaşça konuşucu olarak seni kendisine yaklaştırdığı Musa’sın!.. Benim yaratılmamdan kaç sene önce Allah’ın Tevrat’ı yazdığını biliyorsun!.. dedi.

Musa:

– 40 yıl önce!..

dedi. Adem:

– Peki, Tevratın içinde, “VE ADEM RABBİNE ÂSİ OLDU da ŞAŞIP KALDI”. (Tâ-hâ: 121) âyetini buldun mu?.. diye sordu. Musâ dedi:

– Evet buldum.

Adem:

– Öyle ise, Allah’ın beni yaratmasından 40 sene önce, benim yapmamı üzerime takdir ettiği işi yapmamdan dolayı beni azarlayıp, kınıyorsun!.. dedi.

Rasûlullah salla’llâhu aleyhi ve sellem:

– “Böylece Adem, Musâ’yı hüccet ile mağlub etmiştir.”

*  *  *

Abdullah ibn Amr ibn As (radıya’llâhu anh) şöyle dedi:

Ben Rasûlullah (salla’llâhu aleyhi vesellem)’den duydum, şöyle buyurdu:

– Allah mahlûkâtın KADERLERİNİ semâları ve arzı yaratmasından 50 BİN sene EVVEL YAZMIŞTIR!..

*  *  *

Ebû Hureyre (radıya’llâhu anh), Rasûlullah (salla’llâhu aleyhi vesellem) şöyle buyurdu, dedi:

– Her birinde hayır olmakla beraber, Allah’a göre kuvvetli mü’min zâif mü’minden daha hayırlı ve sevimlidir. Sana yararlı şeyler üzerinde hırs ile çalış, Allah’dan yardım iste acze düşme.

EĞER SANA BİR ŞEY, BİR MÜSÎBET GELİP İSABET EDERSE, “KEŞKE ben böyle yapmasaydım, böyle olurdu” deme!.. Fakat,

– Allah BÖYLE TAKDİR ETMİŞ, O DİLEDİĞİNİ YAPAR!..” de. Zîrâ bu “KEŞKE” (…seydim) kelimesi şeytanın amelini açar!..

*  *  *

Bu bölümde de SÜNEN-İ TİRMÎZİ isimli Hadîs kitabından gene “Kader” konusundaki bir kısım Hadîs-i şerîfleri naklediyoruz:

Abdullah bin Ömer (radıya’llâhu anh)’dan rivayet edilmiştir:

Ömer (radıya’llâhu anh):

– Yâ Rasûlullah. Yapmakta olduğumuz işin, yeni oluşan bir iş, veya bir başlangıç mı olduğu; yoksa önceden tamamlanan bir işte mi çalıştığımız kanaatindesin?..

Rasûlullah (salla’llâhu aleyhi vesellem) şöyle buyurdu:

– Ey Hattaboğlu, önceden tamamlanan bir işte!.. Herkes kolaylıkla başaracaktır!.. Ne var ki saadet ehlinden olan saadet için çalışacak; şekâvet ehlinden olan da şekâvet için çalışacaktır!

*  *  *

Selman radıyallâhu anh’dan rivayet olunmuştur:

Rasûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

– Kazayı ancak dua önler; ve ömrü yalnız iyilik artırır!..

*  *  *

Ebû Hizâme (radıya’llâhu anh) rivayet edilmiştir:

Bir adam Rasûlullah’a gelerek sordu:

– Yaptırdığımız afsun (okunma)ların, tedavide kullandığımız ilaçların ve tuttuğumuz perhizlerin, Allah’ın kaderinden herhangi bir şeyi önleyeceği görüşünde misin?..

– ONLAR DA ALLAH’IN KADERİNDENDİR!.

– Ademoğlu, yanıbaşında 99 ölüm olduğu halde sûretlenmiştir!.. Şayet bu ölüm tehlikelerini atlatır ise, ihtiyarlığa düşer ve neticede ölür!..

*  *  *

Hazreti Ali radıya’llâhu anh’dan rivayet olmuştur:

– Kul 4 esasa iman etmedikçe mü’min olamaz!.. Allah’dan başka ilâh olmadığına, Benim Rasûlü olup Hak ile gönderdiğine, ölüme ve öldükten sonra yaşamaya ve kadere iman edecek.

*  *  *

Câbir bin Abdullah (radıya’llâhu anh)’dan rivayet edilmiştir:

Rasûlullah (salla’llâhu aleyhi vesellem) şöyle buyurmuştur:

– Bir kul, hayrı ve şerri ile kadere iman etmedikçe; kendisine isâbet edenin ondan şaşmasına; kendisine isâbet etmeyenin de ona isâbet etmesine kesinlik ile imkân olmadığını bilmedikçe; mü’min olmaz!..

*  *  *

Abdullah bin Amr (radıya’llâhu anh)’dan rivayet edilmiştir:

Rasûlullah (salla’llâhu aleyhi vesellem) elinde iki kitap (tutuyormuşçasına) üzerimize çıka geldi ve:

– Bu kitabın ne olduğunu biliyor musunuz?.. Buyurdu.

– Hayır yâ Rasûlullah, ancak bize bildirirsen… dedik.

Bunun üzerine sağ elindeki kitap için;

– Bu, Âlemlerin Rabbı’ndan bir kitaptır!.. Cennete gireceklerin adları, baba ve kabîlelerinin isimleri, bu kitapta mevcuttur!.. Orada son kişilerine kadar icmâlen yazılmıştır ki, artık onlar kesinlikle artırılmayacak ve eksiltilmeyecektir!..

Sonra sol elindeki kitap için de;

– Bu da Âlemlerin Rabbı’ndan bir kitaptır. Cehenneme gireceklerin adları, baba ve kabîlelerinin isimleri bu kitapta mevcuttur. Orada son kişilerine kadar icmalen yazılmıştır. Artık onlar asla arttırılmayacak ve eksiltilmeyecektir!..

– Yâ Rasûlullah, durum önceden tamamlanmış ise; o halde âmel neye yarar?..

Rasûlullah (salla’llâhu aleyhi vesellem) şöyle buyurdu:

– Doğru olun ve mûtedil davranın. Çünkü cennete girecek kişi, her ne amel işlemiş olursa olsun, onun ameli cennet ehlinin ameli ile son bulacaktır!.. Cehenneme girecek kişi de, ne amel işlemiş olursa olsun cehennem ehlinin ameli ile ameline son verecektir!.. Rabbimiz KULLARIN KADERİNİ TÂYİN ETMİŞTİR!.. Bir bölük cehennemdedir!..

*  *  *

İbn-i Mes’ûd radıyallâhu anh’dan:

– Rasûlullah (salla’llâhu aleyhi vesellem) bize hutbe irâd ederek:

– Hiç bir şey, hiç bir şeye hastalığını bulaştıramaz!..

Bunun üzerine bir a’rabî sordu:

– Ya Rasûlullah, haşefesi uyuzlu erkek deveyi ağıla alıyoruz ve sonra bütün develeri uyuz yapıyor!..

Rasûlullah şöyle buyurdu:

– O halde birinci deveyi uyuz yapan kimdir?.. Advâ ve sefer yoktur!.. ALLAH HER NEFSİ YARATMIŞ ONUN HAYATINI, RIZKINI, KARŞILAŞACAKLARINI TAKDİR ETMİŞTİR!

*  *  *

Buharî’den:

Ebû Hureyre (radıya’llâhu anh)’dan:

Rasûlullah (salla’llâhu aleyhi vesellem) şöyle buyurmuştur:

– Hiçbir kişiyi onun güzel işi ve ibâdeti cennete koyamaz!..

Bunun üzerine ashabı sordu:

– Seni de mi koymaz Yâ Rasûlullah?..

Resûl-i Ekrem şöyle cevap verdi:

– Evet, beni de!.. Allah’ın fazlı ve rahmeti beni kuşattığı için cennete girerim. Bu sebeple ashabım iş ve ibâdetinizde ifrat ve tefritten sakının. Doğru yoldan gidip Allah’a yaklaşınız. Sakın hiç biriniz ölümü temenni etmesin!.. Çünkü o, hayır sahibi ise, hayrını arttırması umulur; günâhkâr ise tevbe ederek ölmesi beklenebilir. (Tecri – 1918)

*  *  *

Abdullah bir Amr (radıya’llâhu anh)’dan rivayet olunmuştur:

Rasûlullah (salla’llâhu aleyhi vesellem) şöyle buyurdu:

– Muhakkak yüce Allah yarattıklarını bir karanlık içinde yarattı. Sonra onlara nurundan saçtı!.. Bu nurdan nasibini alan kimse hidayete erdi!.. Nasibini alamayan da delâlete saptı!.. Bunun için ALLAH’IN İLMİNE GÖRE KALEM KURUDU!.. (Tırmizi – 2780)

*  *  *

Zeyd bin Sâbit (radıya’llâhu anh) şöyle dedi:

Ben Rasûlullah (salla’llâhu aleyhi ve sellem)’den duydum şöyle buyurdu:

– Eğer Allah sahibi olduğu göklerin halkını ve yerin halkını azâblandırsa idi, onlara zulmetmeden azâb vermiş olurdu!..

Eğer, onlara merhamet etse idi, Allah’ın rahmeti onlar için, kendileri için işledikleri amellerinin karşılığından daha hayırlı olurdu.

Ve eğer senin, Uhud Dağı kadar altının olup, hepsini Allah yolunda harcamış olsaydın; Sen, kaderin hepsine inanmadıkça ve SENİN BAŞINA GELMİŞ OLAN ŞEYLERİN GELMEMESİNİN MÜMKÜN OLMADIĞINI; ve başına gelmemiş olan şeylerin de gelmesine imkân olmadığını bilmedikçe (kabul olmazdı). Kezâ anlatılan bu inançtan başka bir akîde üzerine ölürsen şüphesiz cehenneme gireceğini kesin olarak bilmedikçe, senden kabul edilmezdi. (İbn-i Mâceh-Mukaddime)

*  *  *

Süraka bin Cü’şum (radıya’llâhu anh)’dan rivayet edildiğine göre, kendisi şöyle demiştir:

Ben Resûl-i Ekrem (sallallâhu aleyhi vesellem)’e dedim ki:

– Yâ Rasûlullah!.. AMEL, kaderleri çizen kalemin yazdığı mukadderâtın cümlesinde mi ki, artık kalem onun işini tamamlamış ve kurumuştur?.. Yoksa AMEL, (için geçmişte bir kader sözkonusu olmayıp) istikbalde takınacağı tavra göre mi?..

Rasûlullah (sallallâhu aleyhi vesellem) buyurdu:

– FİİLİN, kader ile tespit edilmiş olan mukadderâttan olup, kalemin yazıp kuruduğu hususlar içindedir!.. Herkes ne için yaratıldı ise ona müyesser kılınır!.. (İbn-i Mâceh-Mukaddime)

*  *  *

Kurân-ı Kerîm’den ve “Kütübü Sitte” adı verilmiş altı sahih hadis derlemesinden naklen ilettiğimiz ALLAH RASÛLÜ açıklamaları, umarım, size yeni bakış açıları ve değerlendirmeler getirir. Zira bugün hemen hemen hiçbir eserde bu bilgileri toplu halde okuyamazsınız.

Aklı yetersiz, bu açıklananları kavrayamayan pek çok kişi de, beyinlerindeki inkâr sigortasını işletecek ve bu açıklamaları reddedecektir. Ne var ki böylece içinde yaşadıkları sistemi, “sünnetullah”ı inkâr edip, sadece kendilerini aldatmış olacaklardır!

Evet, Allah Rasûlü ve son Nebî’si o muhteşem Zât, insanın dünyasına ve içinde yaşadığı evrensel gerçeklere böyle işaret ederek, bunlara hiç olmazsa iman etmemizi istemiş!.

Hodri meydan!… Dileyen bunlara iman eder; dileyen etmez!…

Dilerim nankörlerden değil, değerlendirmek suretiyle şükredenlerden oluruz.

Herkes kesinlikle kendisinden açığa çıkanların sonuçlarını yaşayacaktır! Bilgisizlik yüzünden başkalarını suçlasa dahi!

Bu “sünnetullah” hükmüdür!

Not: Son birkaç yazının birlikte okunması, konuların daha iyi anlaşılması için yardımcı olabilir.

KADER KONUSUNDA SORULAR VE CEVAPLAR:

Sual

- Mâdem ki benim kaderim önceden yazılmış, olacak olan olacak, olmayacak olan da olmayacak, öyle ise ben de hiçbir şeyle uğraşmam, boş otururum!?..

Cevap

- Şâyet boş oturmak için varedilmiş isen, ancak o takdirde bu dediğini gerçekleştirebilirsin. Aksi takdirde, ne iş için yaratılmış isen, o iş sana kolay gelecek ve mutlaka o işi yapmaya devam edeceksin!..

Sual

- Allah benim Cehenneme gitmemi takdir etmiş ve cehennemliklerin işini bana kolaylaştırmış ise, bunda benim suçum ne?..

Cevap

- Mülk sahibi mülkünde dilediği gibi tasarruf eder!.. Sen nasıl mülkün saydığın şeyde dilediğini yapmak istiyor ve bundan engellenirsen, benim hürriyetim nerede diye isyana başlıyorsan; Allah da kâinatın mutlak meydana getiricisi olarak mülkünde dilediği gibi tasarruf etmektedir. Hiç bir kayıt ve şarta bağlı olmaksızın!..

Sual

- Peki Allah bana cebren bu işi yaptırmıyor mu?!..

Cevap 1

- Cebbar olan Allah dilediğini yapar ve bundan dolayı da kendisine sual sorulmaz!

Cevap 2

- Esasen Allah sana yaptırıyor diye bir şey sözkonusu değildir. Çünkü gerçekte -sen’ diye bir varlık yok ki!.. -Sen’ ancak bir isimden ibaretsin!.. -sen’ ancak 5 duyunun hayal âleminde oluşturduğu bir varlıksın!.. -sen’ var kabul edilen bir izafî birimsin!.. Şâyet sana hücre boyutunda baksak, sayısız hücrelerden ibaret bir kütlesin!.. Işık boyutunda baksak, renk renk ışıksın!.. Beyin yapın ve programın itibariyle seyretsek, belli bir görevi ortaya koymak için çeşitli özelliklerle programlanmış bir kozmik robotsun!.. Ama ne var ki bütün bunlarla beraber, özün itibariyle kâinatın herhangi bir yerinde mevcut olan tüm özelliklere de sahipsin!..

Sual

- Benim kendi varlığım olmadığına, varlığımın O’ndan başka, ayrı bir varlık olmadığına göre, cehennem niye olsun ve ben niye yanayım?..

Cevap

- Şu anda da aynısın ve gerek maddî ve gerekse mânevî sayısız yanışlar içersindesin. Öyle ise şu anda nasıl maddî ya da manevî yanışlar sözkonusu ise, ölümötesi yaşamda da aynı şekilde yanışlar sözkonusudur!..

Sual

- Ben de, madem ki kaderim yazılmış, ibadet etmiyorum!.. Nasıl olsa, cennetlik isem cennete gideceğim, cehennemlik isem cehenneme gideceğim.

Cevap

- Allah cennet için yarattığına cennetliğin amelini nasip eder, cehennem için yarattığına da cehennemliklerin amelini. Sen hangisi için isen onun ameli sana kolay gelir!.. Zaten senden ne tür amel çıkıyorsa, sen, o senden çıkan amelin neticesine ulaşacaksın!..

Sual

- Dua, kazayı defeder!.. Bu kaderin değişmesi değil midir?..

Cevap

- Kazayı defedecek duâ dahi takdirdendir!..

Sual

- Peki irade-i cüzüm yok mu benim?…

Cevap 1

- Ne Kur’ân-ı Kerîm’de ne de bildiğimiz kadarıyla hadîs-i şerîflerde irade-i cüz’ diye bir tâbir geçmez!

Cevap 2

- Varlığın tümüyle O’ndan oluşu itibariyle, her zerrede kendi boyutlarında O’nun iradesi mevcuttur ve o mutlak irade sahibidir. Senin basiretini örten perdeyi kaldırmayı dilerse, görürsün ki sana ait olduğunu sandığın her şey O’na aittir!.. “Mutlak irade”nin senden çıkışı hâlinde aldığı isimden başka bir şey değildir Cüz-i irade. Gerçekte, “cüz-i varlık” yoktur ki; “cüz-i irade olsun!… Evren tek bir varlıktır…

Sual

- Öyle ise bendeki tüm eksiklik, kusur ve yanlışlar da O’na aittir!..

Cevap

- Saydığın tavsifler, var sandığın varlığa nisbetle kabul edilmiş “izâfî” tavsiflerdir. Gerçekte ne senin var sandığın varlıkların O’ndan ayrı birer varlıkları vardır; ne de eksik, noksan, kusurlu olan bir şey!..

Sual

- Varlıktaki bir takım süflî şeylere de “O” mu diyeceğiz?

Cevap

- Süflî şeyleri gören göz sahibi için, süflî şeyler o değildir!.. Basîret sahibine göre ise zaten böyle şeyler sözkonusu değildir. Zirâ onların beyni gözlerine tâbi değil; gözleri beyinlerine tâbidir. Gördükleri kadar düşünmek derekesinden düşünebildikleri kadar görmek mertebesine yükselmiş ve sonunda da varlıkların olmayışını idrâk derecesine ulaşmışlardır.

Sual

- Dediklerinin büyük bir kısmını anlayamıyorum. İçimden reddetmek de gelmiyor, öyle ise ne yapayım?..

Cevap

- İlim öğren!..ilmin yaşı yoktur!..ilmi araştır ve nerede kimden olursa olsun gerçeğin ilminin talibi ol!.. Kıyamet gelmedikçe ilim yeryüzünden kalkmış olmayacaktır. İlmi daima kaynağından araştır. Rasûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’in buyurduklarını bir yandan yap, diğer yandan da ilim gözüyle hikmetlerini araştır. Zîrâ Allah bir kimsenin hayrını dilemiş ise, onu dinde anlayışlı kılar!.. Daima hikmet peşinde ol. Dedikodu ile saatlerini harcama.

Sual

- Bu dediklerine kafam çalışmıyor?

Cevap

- Öyle ise sadece Rasûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’in dediklerini tatbik etmeye çalış; başkalarına da ayakbağı olmamaya gayret et!..

Sual

- Kaderimde varsa ilme çalışmak çalışırım. Ama, kaderimde varsa o ilme ermek, zaten çalışmasam da bana gelir!?..

Cevap

- Her şey bir sebeple halk olmuştur. O şeye erişeceksen, önce sana onun sebebine tutunmayı nasip eder ve sonra da o şeyi nasip eder!.. Yok zaten kaderinde o şeye ulaşmanı yazmamış ise, bu takdirde o şeyin sebeplerine yapışmak sana güç gelir, çalışmazsın ve neticede de o şeyden mahrum kalırsın.

Sual

- Peki bir kısım âyet ve hadîslerde kişinin yaptıklarının karşılığını alacağını anlatıyor. Yapmazsan alamazsın diyor, bu kişinin elinde bir şeyler olduğunu göstermez mi?..

Cevap

- Kişi kendisinden çıkan fiillerin neticesine erecektir. Müsbet ya da menfi!.. Ama kendisinden çıkanlar da Tek ve Mutlak varlığın takdir ettikleridir, bu da başka bir gerçek!..

Sual

- Ben ne yaparsam, onun neticesine erecek miyim?..

Cevap

- Hakkında ne takdir edilmiş ise, o neticeye ulaşacak fiilleri ortaya koyacak ve ona ulaşacaksın!..

Konuyla ilgili açıklamalarımızı okuyabileceğiniz sayfalar:

http://www.ahmedbaki.com/turkce/kitaplar/iman/iman17.htm
http://www.ahmedbaki.com/turkce/kitaplar/mesajlar/mesaj065.htm
http://www.ahmedbaki.com/turkce/kitaplar/mesajlar/mesaj047.htm
http://www.ahmedbaki.com/turkce/kitaplar/insan/insan076.htm
http://www.ahmedbaki.com/turkce/kitaplar/tek/tek11.htm
http://www.ahmedbaki.com/turkce/kitaplar/insan/insan083.htm

AHMED HULÛSİ
08 Nisan 2007

]]> http://www.sufizm.gen.tr/ahmed-hulusi/allah-rasulu%e2%80%99ne-gercekten-inaniyor-muyuz/feed/ 0 ÖRTÜLEN GERÇEKLER http://www.sufizm.gen.tr/ahmed-hulusi/ortulen-gercekler/ http://www.sufizm.gen.tr/ahmed-hulusi/ortulen-gercekler/#comments Sat, 17 May 2008 13:12:24 +0000 admin http://localhost/sufizm.gen.tr/?p=481 [MEDIA=45]

Bizlere “dinci” diyen “dinsiz”lerle tartışmak abesle iştigal; çünkü onlar, içinde yaşadıkları evrensel sistemi “oku”makta özürlüler!.

Onlar, “DİN” konusunu tartışabilecek yeterli veritabanına sahip olmadıkları için, bırakın onları bir yana da; Dünya’da insanları “robotlaştırma”da olağanüstü başarı gösteren müslüman “güdücü”lerin başarısına bir göz atın!

Tarihte hiçbir devirde gerçekleşmemiş böylesine “insanları robotlaştırma” evresi!.. Yetersiz “güdücü”ler eliyle günümüzde yüzmilyonlarca “müslüman robot” üretimi gerçekleştirilerek, evrensel bir başarıya(!) imza atılmıştır!.

Yeryüzünde açığa çıkmış en muhteşem bilgi kaynağı Kurân-ı Kerîm ve Yeryüzünde yaşamış en muhteşem İnsan ve dahi sonsuzluğun en muhteşem Ruhu Hazreti Muhammed (aleyhisselâm)’a tarihte hiçbir devirde bu kadar zulmedilmemiştir…

Bu zulmü yapan, o muhteşem Zât’ı inkâr edenler olsa, ne gam!.. Onlar zaten ne O’nu severler, ne inanırlar, ne de “ne demiş” diye sorgularlar!. Onları dile alıp da kınamak dahi zaman ve nefes israfı olur!

Âlemlere rahmet olarak açığa çıkmış (irsâl olmuş) o muhteşem Zât’a ve öğretisine zulmedenler, maâlesef, ne yazık ki bir sürü Müslümandır!.

“Robotlaştırılmış Müslüman”lar!.

“OKU”mayan, ağzından çıkan kelimelerin anlamından şuurunun haberi olmayan, aklını kullanmayan kişiler!

Ne kadar korkunç bir vebâl altında olduklarını farkedemiyecek ölçüde perdelilik ile yaşayan “güdücü”ler!.

“Sakın düşünme!”, “Hikmetini araştırma!”, “Sorgulama!”, “Aklını kullanma!”, “Nedenini kurcalama!”, “Anlamaya çalışma!” denerek beyinlerinin işlevi, basîretleri köreltilen Müslümanlar!

Kurân-ı Kerîm, “ilimle diri olun”; “yeryüzünde halifesiniz (kadın-erkek ayrımsız olarak)”; “düşünün, misâllerle anlattıklarımızın neye işaret etmekte olduğunu fark ve keşfedin”, derken; “güdücüler”, insanları beyinsiz yaşama programlamak için ellerinden geleni yapıyorlar, taaa çocukluklarından başlayarak…

Artık o “robotlaşmış Müslümanlar”, tıpkı hipnoza girmiş insanlar gibi, “güdücü”lerinden gelen hitap ve emir dışında hiçbir şeye kulak vermez oluyorlar!.. Rasûlullah (aleyhisselâm)’ı bile, “güdücü”leri nasıl anlamalarını istiyorsa öylece kabulleniyorlar!.

“Teşbih”tir deyip, örtüyorlar!.. “Tenzih”tir deyip ötelere yerleştiriyorlar!..

Kelimelerle boğuyorlar, insanları!.. Kelimelerin işaret etmek istediği anlamlara, tefekkür yelkeni açtırmak yerine!

“Bilgi”, gereği kavranmak, işareti fark edilmek, üzerinde düşünülüp yeni açılımlar edinilmek; sonuçları hissedilip yaşanmak için, “anahtardır”!.

Bilgi, ezberlenip tekrar edilesi yük değildir, hammallığı yapılası!

Kurân, “akıl sahibi insanlara” hitap eder; “robotlaştırılmış”, şuursuzca yaşayanlara değil!

Kurân isimli muhteşem bilgi kaynağı, insanlar anlamını anlamadan, kuru kuruya ezberleyip tekrar etsinler diye gelmemiştir!.

Robotlar namazın hareketlerini taklit edip Kurân’ı ezbere okurken, Müslümanın robottan farkı ne olacaktır?

“Robotlaştırılmış” olanlar, neslin kayıplarıdır!. Geçip gidiyorlar veya gidecekler öylece de!..

Onları “neslin kayıpları” hâline getirenler, yüklendikleri vebâlin azametini zerre kadar fark edebilseler; bu işlevleriyle, O muhteşem insan Allah Rasûlü ve son nebîsi Muhammed Mustafa (aleyhisselâm)’a nasıl zulmetmekte olduklarını fark edebilseler, belki de akıllarını kaçırırlardı!.

Bir yandan “sevgili peygamberim ben seni çok seviyorum” deyip; ardından da insanları, “aman o bilgileri sakın okumayın, araştırmayın, sorgulamayın, sonra kafanız karışır, imanınızdan olursunuz” diyerek Rasûlullah’ın getirdiklerini farketmekten anlamaktan, uzaklaştıranlar; büyük çoğunlukla yaptıklarının veya söylediklerinin nereye uzandığının bilincinde bile değillerdir!. Ne var ki güdülenler bu yüzden kaybettiklerini asla geri alamayacaklardır.! Sistemde mazerete yer yoktur!

“La ilahe illallah”ın anlamını, “en büyük tanrı bizim tanrı başka büyük yok!” ilkelliğiyle Müslümanlara enjekte edip, Rasûlullah’ın tüm düşündürtme işlevini ortadan kaldıran; sonsuza dek en muhteşem bilgi kaynağı olarak kalacak Kurân’ı, gökten gelmiş –pardon inmiş– “fermanname” anlayışıyla örtüp işlevsiz hâle getirenlere daha ne denebilir ki!.

Rasûlullah (aleyhisselâm), “halife”siniz uyarısıyla “salât”ı yaşamayı (namazı ikameyi) öğretirken… Bugün, her tarafta namaz kılan(?) robotların(!) nasıl yatıp kalkacağının programlanması bilgisi yayılıyor!!!

Tevhid anlayışının açıklayıcısı Allah Rasûlü ve Nebîsi İbrahim aleyhisselam, “Rabbiy cealniy mukıymes salati ve min zürriyetiy” yani, “Rabbim bende salât yaşamayı oluştur; benden meydana gelen nesillerde de” diye dua ederken; ve bu olay, bize bir ibret ve tefekkür vesilesi olsun diye Kurân’da vurgulanırken… Biz, yalnızca, “robotların namazının” propogandasını yapıp; “salâtın (namazın) nasıl yaşanılacağı” hakkında tek söz etmiyoruz!

“Din”in direği salât (namaz)!

“Müminin mirâcı salât (namaz)!

Şuurda yaşanılası bir muhteşem olay salât!. Yalnızca bedensel hareketler değil!.

“La ilâhe illalah”ıkavrayamamış beyinler “Allah” ismiyle işâret edileni anlayamaz!.

“Allah” ismiyle işâret edileni fark etmemişler, HU’nun “EKBER”iyetinin anlamını hiç düşünemez!.

“Allah” ismiyle neye, nasıl işâret edildiğini anlamamış “robotlaştırılmış”ların, “Bi-ismi Allah” demesi de mümkün değildir; “Rahman-ir Rahîm”i fark edebilmesi de!.

“Fatiha’sız namaz olmaz” vurgulamasının, olayın sesli kelime tekrarı olmadığını anlattığını da anlayamaz; düşünmekten – sorgulamaktan, anlamaya çalışmaktan “KAFAN KARIŞIR!” diye perdelenmiş olanlar!. Bunun anlamının, “Fatiha’nın mânâsını idrak edip hissedip yaşamadan, namazın ikame edilmiş olmaz”; uyarısı olduğunu hiç düşünmezler!

Yazık!.. Yüzmilyonlarca yazık!…

“Güdücü”ler ve “güdülen”ler, Allah’ın kendilerine bahşetmiş olduğu en muhteşem bilgi “Kurân’ı okumaktan“, en büyük nimet “salâtı (namazı) yaşamaktan” mahrum olarak gidiyorlar bu dünyadan, öte yaşam boyutuna!.

“Kurân’ı OKUmayı”, Arapça harfleri doğru telaffuz etmek olarak düşünmenin ötesine geçemediklerinden; öylece şartlandıklarından!.

“Salât”ı (namazı), tanrıya tapınmak, ya da kibarcasıyla “Allah’a tâ’zim” olarak düşünmenin ötesine geçemediklerinden; öylece şartlandıklarından!.

“Allah’a ibadet içindir salât (namaz)”!.

“Tanrıya tapınmak için” değildir namaz!

“Allah’a ibadet”, kulluğunun idrakında olmak demektir!.

“KUL”luğunun idrâkında olmak demek; tüm varlığının, vücudunun, “ben”liğinin, O’nun esmâsından var olduğunu, bunun ötesinde mutlak bir “hiç”likten ibâret olduğunu bilmek, hissetmek, yaşamak demektir!. Esmâsına sınır koymamaktır “KUL”luk!.. (Bunun anlamını çok iyi düşünmek gerek; zirâ “şirki hafî” yani “gizli şirkin” sebebi budur.)

“İhlâs” ve “Fâtiha” sûreleri, mümine bu gerçeği kavratıp yaşatmak için gerekli olan her inceliği açıklayan Kurân’ın, özü mahiyetindeki bilgiyi ihtiva eder.

Bunların anlamını kavrayıp yaşayan, “ben”liğinin hakikatine ererek, “ben”inin O mutlak vücutta “yok”luğunu hissedip yaşar! Salâtı (namazı), ikâme edilmiş olarak, mirâc olur!.. Mirâcı tamam olur!.

Tüm bu anlattıklarımız, daha, Rasûlullah (aleyhisselâm) ’ın bize açtığı muhteşem güzelliklerin kapısıdır… İçeri girenler için, hiçbir gözün görmediği, hiçbir dilin anlatmadığı nîce güzellikler daha vardır!.

Dünyada basîreti kör olan, âhırette de kör olacaktır!. Bu sistemin, “sünnetullah”ın gerçeğidir!.

Allah kimin selâmetini dilemişse, o kişi bu yazdıklarımızı iyi düşünür ve yaşamına ona göre yön verir yeni baştan!.

“Huzuruna çıkan” hüsrandadır!.

“Huzurda olmanın sonuçlarını yaşayan”, yanmaktan azâd olmuştur!

“Huzurdan uzaklaştırılmışlığı” yaşayanın alâmeti, çeşitli indî, nefsanî, şeytanî gerekçelerle yaptığı dedikodu ve gıybetle ömür tüketmesidir!.

Lutfa ermişliğin sonucu, beş duyu kayıtlarından azâde, tefekkürün kanatlarıyla, esmâ aleminin özelliklerinin açığa çıkışını seyirdir!.

Gözünle, görebildiklerini seyrediyorsun…

Ya göremediğin diğer görünmezleri, mesafe kaydından beri olarak diğer sistemlerdeki yaşayanları görebilseydin; daha doğrusu algılayabilseydin de, beynin o algıladıklarını da görüntüye çevirebilseydi!..

Hele hele…

Algılama sisteminle, yalnızca yaşadığın sistemi değil, galaksi veya evreni değil; tüm semâlardakileri; yani katmanlardakileri; yani hücreler boyutundaki bilinç türlerini yaygın ve katmansal olarak; yani moleküler boyuttaki bilinç türlerini yaygın ve katmansal olarak; yani atom altı katmanların bilinç türlerini yaygın ve katmansal olarak algılasaydın aynı anda da; beynin onları da görüntüleyebilseydi!..

Fesubhanallah!

Allahu ekber!.

Gel dostum… Ne olursan ol, gel tefekkür dünyasına, aklını değerlendirenler arasına!.

Bırak taklitçiliği!

Bırak, “kafan karışsın”!.. Denizler durulmaz dalgalanmadan!.

Elbette, şartlandırıldığın yanlışlar, eksikler, yetersizlikler, gelen doğru bilgilerle karşılaşınca karışacaktır!. Kafan, allak bullak olacaktır!.

Katarakttan kurtulmak istiyorsan, ameliyatı kabulleneceksin!.

Ameliyattan korkarsan kör kalırsın!.. Bunu anla artık!.

Körler, baskı yaparlar sana; ameliyatı kabullenip, “gören”ler ve sonuçlarını yaşayanlar arasına katılmaman için!.

Bir düşün ne olur, biraz gerçekçi ol!

İster Gavsı âzam Abdulkadîr Geylanî, ister Şahı Nakşıbend, ister Hacı Bektaşı Velî; ister bir başka değer verdiğin…

Bunlar veya bunlar gibi nîceleri, “kör”ler âleminden kaçıp, öte âlemde ebedî olarak kör olmamak için Rasûlullah (aleyhisselâm)’ın getirdiklerini ve o Muhteşem Bilgi Kaynağı Kurân’ı değerlendirip “mukarreb” olmuşlar.

Müslümanlık, “gardırop” ve “kıl” dini değildir!.

Olay, kıyafet ve yüzdeki kılların şekli olayı değildir!

“Kişi kendini benzettiği kavimdendir” uyarısını yapan RASÛLULLAH’tır; ki Rasûlü olduğu ALLAH, açıkladığı Bilgi Kaynağında şunu vurgulamaktadır:

“Allah sizin suretlerinize değil ŞUURUNUZDAKİNE (kalbinizdekine) bakar”!

Yetersiz bilgisi olan “güdücüler” sizi bedene dönük boyutla kayıtlarken, “YAŞANILASI” nasıl bir muhteşemlikten perdelendiğinizi ne zaman fark edeceksiniz?..

Allah, Dünya’da yaşamış en muhteşem insan, Rasûlü Muhammed Mustafa (aleyhisselâm)’ın açıkladıklarının hakikati doğrultusunda şuurumuzdakileri yenilemeyi kolaylaştırsın!.

AHMED HULÛSİ
07 Nisan 2007

]]> http://www.sufizm.gen.tr/ahmed-hulusi/ortulen-gercekler/feed/ 1 MUHTEŞEM KAYNAK http://www.sufizm.gen.tr/ahmed-hulusi/muhtesem-kaynak/ http://www.sufizm.gen.tr/ahmed-hulusi/muhtesem-kaynak/#comments Sat, 17 May 2008 13:11:13 +0000 admin http://localhost/sufizm.gen.tr/?p=480 [MEDIA=44]

“HOLOGRAFİK EVREN” gerçekliği, bildiğiniz üzere, geçtiğimiz yüzyılın en önemli bilimsel bulgularından birisi…

Batıdan doğan bilim güneşi, insanlığı, varlığın “TEK”liğine giden yolda düşünmeye; tanrı kavramından arınıp, “Allah” ismiyle neye işaret edildiğine yönlendirirken…

Ne yazık ki doğuda…

En azametli mucize örtüldü kuru bir tarih kitabı ve fermanname anlayışıyla; ve Yeryüzünde açığa çıkmış en muhteşem bilinç ve Sonsuzluğun En Muhteşem Ruhu’na zulmedilip, “Hakikat Mertebesinin Konuşan Dili” olmak derecesinden, “postacılık-elçilik” derekesine indirildi!

Tüm varlığın hakikatini ve oluşumunu ve boyutsallığını açıklayan yeryüzünde açığa çıkmış en muhteşem bilgi kaynağı KURÂN’ı, “tanrının fermannamesi” gibi pazarlayan zihniyetin nasıl bir vebâl yüklenmiş olduğunu hayal bile edemeyiz!.

“Bırakın kabile reisliğini, bir elime ayı bir elime güneşi verseniz bile işlevimden dönmem” anlayışındaki Zât’ı ve evrensel öğretisini; dünyada insanları gütmek için kullananlar perdelerin kalktığı günde acaba ne kadar acı duyacaklar, düşünebilir misiniz?

“B” harfinin işâret ettiği sır temeline dayalı olarak insanlığa ışık tutan KURÂN isimli bilgi kaynağı, adını duyduğunuz veya duymadığınız nîce evliyaullah tarafından bâtınî (derûni) anlamlarıyla deşifre edilirken… Bir sürü insan tarafından da, gökteki tanrının yanından yeryüzüne inmiş(!) kutsal fermanname olarak kabul edilmiş; yatak odalarında süslü kılıflar içinde başuçlarına asılmıştır!.

Yüzyılımızın “Yenileyici”sinin bizlere ulaştırdığı en muhteşem bilgi yayını kapsamında, batıdan ilim güneşi doğup, “HOLOGRAFİK EVREN” gerçekliği de fark edilirken… Üzerinde oturduğumuz hazineden habersiz olarak, sanmışız ki bu, batının, bizce bilinmeyen bir keşfi!.

Oysa…

Bundan yaklaşık 700 sene önce yaşamış olan, evliyâullahın tâclarından Abdülkerîm el Ciylî hazretlerinin, tasavvufun zirve eseri “EL İNSAN-I KÂMİL” isimli kitabındaki şu açıklamayı dikkatle okuyun lutfen:

“Ulûhiyet için bir SIR daha vardır. “Şey” ismi kendisine ıtlâk olunan eşyâdan her ferd, Ulûhiyetin heymânesi altında dahil olan eşyâ (şey ler) efrâdının (birimlerinin) bakiyyesinin kâffesini (tamamını) ZÂTıyla ihtiva eder. O şey kadîm olsun hâdis olsun mevcud olsun mâ’dum olsun musavidir.

Bunun temsili şu suretledir: Yekdiğere mütekabil aynalar vaz olunduğu zaman, bunların kâffesini o aynalardan her biri ihtivâ eder. “Yekdiğere mukabil vaz olunan aynalardan her birinde âharın ihtiva ettiği şey mevcuttur” denildiği zaman, o aynalardan birisinde mevcûd olan ancak onda mer’î olan şeydir.

Mecmûunu ihtiva eden diğer aynalardan her birisi ki –efrâd-ı müteaddideden ibarettir- bunların, yani bu efrâd-ı müteaddidenin haricinde kalması lazım gelir, diye tefekkür olunursa, vücûdun efradından her ferdin ihtiva ettiği şeyi yalnız zâtının istihkakına göre olup, ondan ziyade değildir, demek câiz olur.

Yok eğer merâi-yi mukabilden her birinde kaffesinin vücudunu itibar etmek tefekkür olunur da, “mevcudâtın kâffesi, efrâd-ı vücuddan her ferdde mevcuttur” denilirse, bu da câizdir.

Hakikate nazaran ise bu sözler maksûdun lübbü üzerine geçirilmiş kabuktan ibarettir…”

Naklettiğim bu anlatım, tasavvufun zirve eseri “EL İNSÂN-I KÂMİL” kitabından alınmıştır (sayfa 86). Yazan Abdülkerim el Ciylî (Geylanî)dir. Abdülaziz Mecdi Tolun (Rahmetullahı aleyh) çevirisi olarak İz Yayıncılık tarafından yayınlanmıştır.

Yedi asır önceki şartlarda, TEK’liğe işâret eden “holografik gerçeklik”, daha nasıl anlatılabilirdi bundan başka?

Günümüzün “holografik evren” ve “holografik beyin” buluşu ne diyor çok özetle:

“Alemlerde, evren içre evrenlerde her ne varsa, tamamı her zerre de, her şey de mevcuttur!”

700 sene önce yaşamış olan İnsan-ı Kâmil Abdülkerîm el Ciyli ne diyor; onu da özetle anlatalım:

“Allah ismiyle işaret edilenin (Ulûhiyet) kapsamında yer alan ve şey kelimesiyle işaret edilen her ferd (birim), tümün ihtiva ettiği her şeyi, Zâtıyla ihtiva eder. O şey ister varlığı daim olsun (esma mertebesi), ister sonradan olmuş olsun (esma mertebesinde var olan her şey).”

Biz bu konuyu nasıl anlatmaya çalıştık geçmiş yazılarımızda… Yine özetle:

“NOKTA diye işaret edilen isimler mertebesinden varlığını alan RUH adlı yapı içinde yaratılmış tüm noktalardan oluşan koniler, projeksiyonlar hâlinde varlık amaçları doğrultusunda işlevler meydana getirirken; noktaları itibariyle de, NOKTA’nın tamamındakine sahiptirler. Çünkü “nokta”, bölünmez, parçalanmaz, cüzlere ayrılmaz som yapıdır”!

KURÂN:

“Ademe tüm isimleri tâlim etti…” (Bakara: 31) âyeti, esmâ mertebesindeki tüm isimlerin işaret ettiği anlamların insanın hakikati noktasında var olduğunun delilidir.

“El İnsan-ı Kâmil” yazarı Zat, diğer zevata karşılık eserlerini Tek’ten çokluğa bakış açısıyla kaleme almıştır. Kezâ bizim anlatımlarımız dahi, bu bakış açısı benimsenmiş olarak, kaleme alınmaktadır. Bu konuların çok zor anlaşılmasındaki en büyük sebep ise olaya çokluktan Tek’e bakmaya çalışmaktır. Ağacı anlamanın yolu tohumdan, kökten yaprağa doğru olursa, sistemli ve anlaşılması kolay bir tarz olur. Yapraktan köke gitmeye çalışmak, oradan tohuma ulaşmak çok meşakkatli, çileli ve uzun yoldur ki, bunu başarabilen fevkalâde enderdir. Veya tek bir hücreden insan bedeninin nasıl oluştuğunu seyretmek…

Önemli bir başka konu da, “esma mertebesi” anlamıdır.

“Esmâ mertebesi” demek, isimler ile işaret edilen tek bir som soyut mertebe veya boyut demektir.

Dikkat edilsin ki isimlerin çokluğu, isimlenenin çokluğu demek değildir. “Bütün hüsna (Hak’ın özelliklerine işaret eden) isimler O’nundur” işareti yeterli uyarıdır bu konuda.

Tüm isimlerle işaret edilen zat aynı tek zattır.

İsimler, hep, aynı tek bir Zât’ın isimleridir. O isimlerle işaret edilen özellikler, hep aynı tek şeye işaret eder som bir TEKillik (Samediyyet) halinde.

Gerçekte yalnızca O Tek vardır İlmi İlâhide!. İkincisi olmayan tek tecellî… HU Allahu Ahad ve Samed!

Bizler (tüm algılayıcı türleri olarak evren içre evrenlerdekiler, boyutsal katman varlıkları olarak), zatımız itibariyle (varlığımızın noktası itibariyla) esma mertebesinin her an yeni şan alışı itibariyle, yeni özellikler açığa çıkarırız birbirimize göre!.

“Tüm yaratılmışlar onun kapsamındadır”, dediğimiz “RUH” adlı melek (Hakikati Muhammedî), her bir şeyin hakikatidir.

“Rabbimle görüştüm” diyen, bu noktaya işaret etmiştir.

“Allah” ismi bir yönüyle varlığın her noktasında var olana, bir yönüyle de âlemlerden Ganî olana işaret ettiği içindir ki…

“Rabbim Allah’tır” diyen de Hak söylemiştir (teşbih yönlü).

“Allah, âlemlerden Ganîdir” idrakiyle konuşan da Hak konuşmuştur (tenzih yönlü).

“Muhammedî” isen, her ikisi de seyr alanında!

“Ahmedî” isen, daha da ötesi… Ehli anlar ancak bunu da!.

Kesinlikle bilin ki…

“DİN” bilgisi bir bütündür!.

“DİN” bilgisi, “ALLAH” adıyla işaret edilenin, ilminden nasiplenme, işidir.

“DİN” bilgisi denince Kurân, Hadis ve bunların yüzeysel değil deruni manalarını deşifre etme ve kavrama ve yaşama ilmi olan tasavvuf anlaşılır.

Ezberledikleriyle âlim geçinip, akıllarının ermediği hadisleri yok veya uydurma sayanlar, “Sünnetullah”ı “OKU”yamadıkları ve sistemi farkedemedikleri için; idrak edemediğini inkâr eden bir zihniyete sahip kişilerdir!. İnkâr, zihnin sigortasıdır! Kişi idrâk etmekte aciz kaldığı noktada inkâr sigortasını attırarak düşünsel sağlığını korumaya çalışır!.

Din adamlarından, tanrıbilimcilerden (ilahiyatçılardan) “DİN”i öğrenemezsiniz! Onlar ancak konunun, olayın bir yönünün kırıntısını size anlatır. Uzmanlıkla perdelenmişlerdir tümü görmekten!

İlimde rüsuha ermemiş kişilerin, âyet veya hadis ezberleyerek âlim görünmeleri, ancak cahilleri kandırır.

“Nefsi levvame” ehli, hayatı yoğun ibadetle, zühd-takva ile geçen kişilerin, avamın evliyası olması gibi; ses kayıt cihazıymışçasına âyet veya hadis ezberlemiş, bilgisayar gibi bunları ekranından çıkartan beyinlerin, âlim kabullenilmeleri devrinin de sonuna gelinmiştir!.

Hicri 1400 yılı başlarında işlevine başlayan zamanımızın “Yenileyici”sinin (belki de hiç tanımadan geçip gideceğiz) ardından, 40 yaşında olarak açığa çıkacağı söylenen “Mehdî Rasûl (tazimen değil gerçekten)” zamanında, acaba niçin bütün tarikat ve mezhepler geçersiz olacaktır? Hiç derinliğine düşündünüz mü bu konuyu? O değerli Zat, gerçekten “Rasûl” oluşu gereği, “irsâl eden”den aldığı ilhâm ile mi kararlar verecek; yoksa bir mezhep veya bir tarikat veya bir cemâat anlayışının uygulatıcısı âlim imam mı olacak?

Samimi olarak, “DİN”i, “Allah” adıyla işaret edileni ve “eşyânın hakikatini” anlamak isteyen kişiler, bu işi ancak, bizzat yapacakları, derin çalışmalar ile gerçekleştirebilirler.

İman taklit kabul etseydi, teklif maymunlara veya papağanlara yapılırdı!.

Bir robot, günümüzde, 24 saat namaz kılıp, Kurân okuyarak gününü tamamlayabilir!. Okuduğunun anlamını anlamadan!.. “OKU”yamayan, okuduğunun anlamını bilmeyen, anlamını bilmediği şeyi düşünmekten de mahrum kalan insan, ne kadarıyla taklitçilikten öte bir varlıktır acaba?

“Tâbi olmak”, yani dediklerini kavrayıp yolundan yürüyerek “ALLAH” adıyla işaret edilene ermek için uymak zorunda olduğunuz tek kişi, Allah Rasûlü ve son nebîsi Muhammed Mustafa (aleyhisselâm)’dır!.

Kabir âleminde “Rabbiniz”, “Nebiniz” ve “Bilgi Kaynağınız”dan sorgulanacaksınız!

Bu konularda yeterli bilgisi olmayan tanrıbilimciler (ilahiyatçılar) veya dinadamları asla mazeret vesilesi olmayacaktır sizin için!.

1985’te yazdığım “İNSAN ve SIRLARI” isimli kitabımda ve sonra yazdıklarımda genellikle hadislerin kaynaklarını yazmadım. Şu sebepten:

Gerçek Hadis Bilgini, benim yazdığım o hadislerin kaynağını zaten bilir. Benim naklettiğim o hadisleri eleştirmeye kalkan ya da “böyle bir hadis yok, kaynağın ne” diyen cahili de daha ilk anda tanıyayım, istedim. Nitekim Diyanet İşleri Başkanlığı danışmanı eleştirmeni olan biri, yazdığım “ALLAH” isimli kitabımdaki sahih hadisi inkâr ederek kitabımı karalamaya kalktı. (Belgesi elimde)… Ve ben de o düzeydekileri tanımış oldum. Tanımaya da devam ediyorum.

Hadîslerde kaynak belirtmediğim için, yazılarım, kitaplarım akademik kabul edilmezmiş!!! Ben yazılarımı, kitaplarımı akademik kaygılarla değil; sorgulayıp düşünebilecek kapasiteyle yaratılmış olanlar için, düşünce ve müşahedelerimi paylaşım amaçlı olarak yazıyorum. Kimsenin bana bir ünvan veya etiket veya bir pâye vermesine ihtiyacım yok! “Allah kulu” olmak şerefi bana çok bile!.

Diyeceğim odur ki…

Gerçek manada “İslâm DİNİ”ni tanımak, “Allah” ismiyle işaret edileni farketmek, “Sünnetullah”ı bilmek istiyorsanız; “BEN” kimim, neyim, nerden geldim, neredeyim, geleceğim ne olacaktır sorularının cevaplarını gerçekçi bir biçimde almak istiyorsanız, bunu kendiniz oluşturmak zorundasınız!.

50 yıl namaz kılıp(!), bir kere “ALLAHU EKBER” dememiş, “Besmele” çekmiş ama “B-ismillah” diyememiş; “Fatiha”yı tekrarlamış ama bir kere “FATİHA”yı “OKU”yarak fethe ulaşmamış nîce velî sanılanlar tanıdım!.

“Salât”ı “kılınan namaz” olarak anlayıp; “OKU”yamadığının tekrarıyla ömür tüketip, böylece de kulluğunu yerine getirenler seyrettim!.

“Nârın da hoş nurunda hoş” hikâyeleriyle ömür tüketip; hâlinin, şartlarının hoşnutsuzluğu içinde nice ağlayan gözler gördüm!.

Tasavvufla ilgilendiğini sanıp başkalarının dedikodusuyla ömür tüketen; ermek için geldiği dünyadan başkalarını eritmeye çalışan işlevle geçip giden nicelerini seyrettim!.

Şükreden kullar arasında yer alanları da, nankörlük içinde kulluğunu ifa edenleri de ibretle seyrettim!

Her biri de, öylece kulluklarını eda edip; belki de ebeden sürecek perdelilikleriyle geçip gittiler ve dahi gidecekler bu dünyadan…

Dostum…

“Falanca bu konuda böyle demiş, filancaya göre böyle imiş”, dedikodularını bırakıp; kendi düşüncelerini oluştur; kendi müşahedene ulaşmaya bak!.

El kesesiyle bir yere varamazsın!.

Kendi cebindekileri keşfetmeye bak!. Bu güne kadar söylenmişlerden farklı, yeni bir müşaheden yoksa, taklitçi olmaktan öte bir kulluğun yok demektir!.

“Sünnetullah”da tekrar yoktur!.

Her velîde, kendine özgü bir keşf ve müşahede vardır!.

Sen de gerçeğe ermeye ve kendine özgü seyre ulaşmaya çalış!.

Başkalarının yaptıklarının hesabını sen vermeyecek, ellerinle yaptıklarının sonuçlarını yaşayacaksın! Dünya’da sahip olduğun her şey, sonuçta burada bırakılıp gidilecektir!. Dünyandakiler o âlemde bir şey ifade etmeyecektir!

İlmin hariç!

İlmin ve vicdanın, bu yolda elinden gelen her şeyi yaptığını tasdik ediyorsa mesele yok!. Ama bu konuda tatmin edici hüküm gelmiyorsa vicdanından veya ilminden, tehlike çanları çalıyor demektir!.

Allah bize, her gece uykuya tek başına daldığımız gibi, tek başına dünyamızda yaşamakta olup, tek başımıza, yepyeni bir boyutta yaşantımızın hesabını vererek, sonuçlarını yaşayacağımızı farkettirmiş olsun!

AHMED HULÛSİ
29 Mart 2007

]]> http://www.sufizm.gen.tr/ahmed-hulusi/muhtesem-kaynak/feed/ 0 KURÂN SIRLARININ DERİNLİĞİNE http://www.sufizm.gen.tr/ahmed-hulusi/kuran-sirlarinin-derinligine/ http://www.sufizm.gen.tr/ahmed-hulusi/kuran-sirlarinin-derinligine/#comments Sat, 17 May 2008 13:10:12 +0000 admin http://localhost/sufizm.gen.tr/?p=479 [MEDIA=43]

Neyleyim, daha nasıl edeyim? Daha nasıl anlatayım?

Anlamıyorlar!..

An-la-ya-mı-yor-lar!..

Bilim anladı varlığın ne olduğunu!. Ne var ki, bugün bulduklarını, yüzlerce yıl önce evliyaullahın keşfen tespit ettiğini bilmiyorlar…

Bir kısım Müslümanlar anlayamadı 70–80 yıl öncesinden bu yıllara gelemedikleri için! Mecaz ve benzetmelerle anlatılanları deşifre etmeye çalışmadıkları için!

O yılların bilgilerinden öteye geçemeyip, yüzlerce yıllık veri tabanlarını yenileyemedikleri, güncelleştiremedikleri için!.

Hâlâ, O’mu, O’ndan mı; “var”dan mı “yok”tan mı, hayal mi madde mi; toprak bedenle mi ruh bedenle mi; âlemlerin aslı hayal mi gerçek mi türünden tartışmaları yaparak ömür tüketiyoruz! Allah rahmet eylesin Filibeli Ahmed Hilmi… “A’MÂKI HAYÂL” yazarı…

Varlıkta asla iki ayrı yapı olmadığını an-la-ya-ma-dık-la-rın-dan; bilimsel bulgulardan ve çağdaş verilerden öcüden kaçar gibi kaçtıklarından; anlaşılmaz dillerdeki anlatımların deşifresini bilemediklerinden, hâlâ her yapıyı madde ve mânâ diye ayırarak görüyorlar…

Birinin ötekinin bir alt boyutu olduğunu, birbirine GÖRE isimlendiğini ve değerlendirildiğini kavrayamıyorlar!

Rüyalarında madde olmayan bedenleriyle azap çekip kâbus gördükleri hâlde, toprak beden olmazsa azap olmaz illâ topraktan beden şarttır deyip duruyorlar.

Beyinlerindeki görüntünün topraktan meydana gelmemiş olduğunun bile bilincinde değiller!

Tanrı, dünya yok olduktan sonra güneşin içinde yeniden toprak yaratacakmış! İnsanların ruhlarını da o toprak bedenlerin içine sokacakmış bugün soktuğu gibi!!! (Hadi şimdi bu cümleden de, sen mahşeri yeniden dirilmeyi inkâr mı ediyorsun anlamı çıkarıp, öyle yaftalayın bakalım!!!) Fesubhanallah!

“Rasûlullah (aleyhisselam)’a vahiy, gökteki tanrının yanından kanatlı ya da uzay gemili melekler tarafından getirilmedi; hakikati olan “ALLAH” ismiyle işaret edilenden inzâl oldu boyutsal olarak” diyorsun; “sen peygamber kendi yazdı kuranı”, diyorsun diye anlıyorlar!.

Bu ne kilitlenmişliktir yâ Rabbül âlemiyn!

Böyle bir topluma neler anlatmaya çalışıyoruz!.

Kelimelerle değil, kavramlarla düşünme aşamasına geçemediğimiz; kelimeleri yalnızca bir kapı ya da bir işaret levhası gibi değerlendirip, gösterdiği istikamettekini göremediğimiz sürece kilitlenmişlikten kurtulmamız çok zordur!

Kelimelerin, geçmişte beynimizde oluşturduğu anlamları aşarak, işaret edebileceği yeni kavramlarda dolaşabilmek!.. (Kelimeler, “esfeli sâfiliyn”dir! Ne çare ki, “esfeli sâfiliyn”de olanların da, mânâların yüceliklerine erişebilmeleri için, kelimelerden başka basamakları yoktur!)

Beynin işleyiş sisteminde, bildiğimiz madde algılaması olmadığını fark edebilmek…

Kurân isimli, tek defada nâzil olmuş (inmemiş), vahye dayalı zaman üstü bilgi kaynağının, algılayabilecek istidat ve kabiliyette olana neyi kavratmak istediğini tefekkür etmek…

Kıyamet alâmeti olarak bildirilen “Mehdî”yet, “Deccal”iyet ve “İsevîyet” olayının, kişinin kıyâmeti ile ilgili iç (bâtın) anlamları…

“Salât” (yöneliş), yani namazın niçin “olmazsa olmaz” şartlardan olduğuna dair bir derûnî sır… Niçin, namaz “DİN”in direği?

Esmâ mertebesi ve “Allah isimleri”…

Evet, yazılabilecek ölçülerle, girelim konulara…

“Yazılabilecek”, dedik de… Eskiden bu iş kolaydı, meydan boştu!

Geçmişte, bu konuları, kendilerine ulaşan geleneksel anlatım üslubu ve kayıtları içinde anlatan değerli mürşidler vardı… Çevrelerinde, kendilerine iman etmiş, teslim olmuş, her dediğini âdeta keramet kabul eden zevat… Dikensiz gül bahçesinde gül derlemekti yapılan iş geçmişte!

Oysa bugün, ne “mürşid”lik etiketine sahip çıkan biri var sizin karşınızda; ne de yazanın, kendine iman etmiş, teslim olmuş kapalı devre inananları!.

“Okur”-“Yazar” olmaktan öte, hiçbir vasfı ve etiketi olmayan bir garîp “Allahkulu”, müşahede dünyasında okuduklarını yazıyor… Mızraklı ilmihâlden ya da lisanını bile hiç anlamadığı kitaplardan din konusunu öğrenmiş(?) kişiler ortamında; Rasûlullah öğretisinin sırlarını deşifre etmeye çalışan bilgileri, müşahedeleri, ehliyle paylaşmaya çalışıyor. Ne tür tepkilere muhatap olmakta olduğunu, artık siz hayal edin!

Kendisini et-kemik beden, beynini et parçası kabul edip; tanrıyı gökte oturarak, ucu yıldızlı sihir sopasıyla yeryüzünü, yeryüzüne uzanan elleriyle toprağı suyla karıştırıp insanları halk eden; bütün eşyanın isimlerini öğreten; sihirli sopasıyla bir anda türler icad edip yaratan veya tür değiştiren, sonra da onları denetleyip sınava sokan bir tanrı kavramıyla şartlandırılmış insanlar ortamında, “ALLAH” Rasûlü, vahiy sahibi, son Nebî’nin en büyük mucizesi muhteşem bilgi kaynağı Kurân’ın sırlarından söz etmek!.. Acayip bir iş!.

Neyse… Konuyu yaymayıp; gelelim kısa kısa, başlık altlarına…

Önemli bir çoğunluğun, yazdıklarımızı anlayamamasının en büyük sebebi, bilimsel verilerle insanın yapısını tanımamaları sonucu, her şeyi madde gözüyle değerlendirmeleridir.

Tüm olaylara, maddeci bir göz ve anlayışla yaklaşmaları, beyindeki tüm algılamaların, tamamıyla bir elektromanyetik dalga çözümü olduğunu, gerçekte toprak veya madde bir dünyanın, beyinde ve ruhta asla yeri olmadığını anlayamamaları; sonuçta, onlarda, anlattıklarımızın havada kalmasına yol açmaktadır. Eğer birazcık, eskileri tekrardan vakit bulup, çağın bilimsel verilerine dayalı veri tabanı–bilgi birikimi edinebilseler, o zaman, Kurân’ın ne kadar muhteşem bir bilgi kaynağı olduğunu farkedebilecekler; taklit yollu kabulün ötesinde.

Kezâ “vahdet” konusunu dahi, bugünkü maddeyi esas alan yaygın din anlayışıyla değerlendirebilmek mümkün değildir.

“Yarabbi, bana eşyanın hakikatini olduğu gibi göster!” diyor Hazreti Muhammed.

Maddenin, algılama organlarının sınırlarına GÖRE var kabul edildiğini; gerçekte madde–mânâ ikiliğinin (ayırımının) asla var olmadığını fark ve idrâk edebilmek için, önce “eşyânın hakikatini” görebilmek; Rasûlullah (aleyhisselâmın), niçin bu duayı yaptığını, anlamak gerekir.

Bütün insanlar, herkes değil!

Yalnızca, bir insan, “maddeyi görüyor” ve “var” sanıyor!. Öyle sanmamak gibi de bir şansları yok!

Ne demek bu şimdi?

Şu demek: Tek, bir ve aynı algılama ölçütü var tüm insanlarda!.. Dolayısıyla, aynı, tek ölçüt varsa tümünde, tek bir ölçüt var insanlıkta demektir!.

Ayrıca, tüm geliştirilen algılama aracı cihazlar dahi, hep gene bu tek görme, işitme ve dokunma duyusuna GÖRE geliştirilmektedir ki; geliştirilmiş cihazlar ne düzeye erişirse erişsin, insanın maddenin derûnuna dayalı sınırlı göresel algılamasını değiştirmeyecektir.

İster yaşamakta olduğumuz katman olan uzay evreni; ister katmansal evrenler olsun hepsi de gene algılama sistemimize GÖRE olup; “eşyânın hakikati” bunun ötesindedir!. Bu da “göz” ile değil, “Semî” ile algılanabilir. “Basîr” ile değerlendirilir.

Beyin, algılamasındaki “semî”yet ve “basîr”etin, çok yüksek frekanslı üst açılımlarının devreye girmesiyle kendisinde açığa çıkacak olan “oluşmuştan oluşturan boyuta” (eserden müessire) yoluyla “eşyâ”nın ve kendisinin “Hakikatini” kavrarsa, “print-out”u (çıktısı) olan bilinç de “B–ismi Allah”ın anlamını hissetme hâlini yaşar!.

“Allah” adıyla işâret edilenin isimleri olarak bildirilen “Esmâül Hüsna”, tasavvufta “esmâ mertebesi” olarak tanımlanır.

“Esmâ mertebesi”nin bir tanımı da “Ceberût âlemi”dir!.

Bu mertebeye “ilk tecellî” denir.

Bu kemâlatın açığa çıktığı zevat, bu tecellî ötesinde ikinci bir tecellînin (tecellî sâni) asla var olmadığını dillendirmişlerdir.

Bu mertebe itibarîyle, kesret (çokluk) ve kesrete dayalı kavramlar aslâ söz konusu değildir!. Halkın, evliyadan sandığı “mülhime” anlayışı içinde olanların, tahkiklerindeki “Allah” ismini verdikleri mertebedir burası!.

“Hay”, “Alîm”, “Mürîd”, “Kâdir”, “Semî”, “Basîr”, “Kelîm” isimlerinin işaret ettiği vasıflar, “NOKTA” olan ve “heyûla” ismiyle de işâret edilen “esmâ mertebesinin” ana vasıflarıdır ki; bu yüzden “Zâti Sıfatlar” olarak kabul edilmişlerdir. Muhakkik olmayan, “ALLAH” ismiyle bu mertebeye işaret edildiğini sanır!. Heyhat! Nerede bu mertebe, nerede “EKBER”iyet işareti!

“Kurbiyet” sahipleri ise, “Ekber”iyet seyri içinde “haşyet” ile “seyri meallah”tadırlar. (Farkındayım çok tasavvufi oldu, ama bunların Türkçeleştirilmesi için başlı başına yeniden bir tasavvuf tabirleri kitabı yazmak gerek. Ona da şimdilik müsait değilim… Anlaşıldığı kadar! Anlayana… Üzgünüm!)

“Esmâ ül Hüsnâ” olarak bildirilen; veya onların ötesindeki, umuma açıklanmamış olan tüm “isim”lerin işaret ettiği özellikler, hep bu tek “vücud”a aittir!.

“Ahad” ve “Samed” olarak tarif edilen bu “vücud”, diğer isimlerin işâret ettiği özelliklere dahi sahiptir; ve dahi, o isimlerin işâret ettiği özellikler hep bu “vücud”da yaşanmaktadır!.

(İhlâs Sûresinin birinci bölümü bu gerçeği vurgular; “lem yelid…..” anlatımı ise tecellî-i sânî’nin var olmadığını anlatır müşahedemize göre).

İşte bu “esmâ mertebesi”nin bir özelliği “ezel”iyeti, diğer bir özelliği ise “ebed”iyetidir…

Kulda, bu isimlerin işaret ettiği anlamların tümü dahi, her an açığa çıkmaktadır; ama ne var ki, kul, bunun farkında değildir pek çok zaman! (Ademe isimlerin talim edilmesi; konusu).

Daha beynindeki faaliyetlerden, bedenindeki faaliyetlerden haberi olmayan insanın; kendisinde her an varlığını devam ettiren “esmâ”nın bilincine ermesi ne kadar mümkün olur ki!..

İşte bu yüzden meydana gelen anlayışsızlıkla, meselâ “el Hasîb” isminin mânâsını “kıyâmetten sonra mahşerde hesaba çekecek olan” anlayışıyla sınırlandırıp; “Serî ül hisâb”tan perdelenir! “Âhir”etinin bu ismin sonucu oluştuğundan perdeli olarak, amâ olarak bu dünyadan geçer gider; ebeden amâ olarak yaşamak üzere!.

“İsim”lerin anlamları, her mertebe anlayışına göre, farklı derinlik ve mânâ kazanır. Çok sınırlı olarak dilimize çevrilmiş “esmaül Hüsna” mânâları, yalnızca düşünce kapısının zilini çalabilmek içindir!

Varın, “esmâ mertebesinin” kapsadığı bütün isimlerin işâret ettiği anlamları, buna göre anlayın… Zira, “esmâ mertebesi” kitaplara konu olacak kadar kapsamlı bir konudur çünkü her şey bu mertebede olup bitmektedir!. Ehli olan anlar bu sözümüzün neleri kapsadığını!

Ama dikkat!

Sakın ola ki, beşerî anlayışınız ve değer yargılarınızla, bu isimlerin işâret ettiği anlamları sınırlamaya kalkışmayın; ve dahi “esmâ mertebesi”ni! Zirâ bu defa, “hevâsını ilâh edineni gördün mü” diye işâret edilen olursunuz!

İşte “esmâ mertebesi”ndeki bu özelliklerin seyri (anlatacak başka kelimem yok), “Rahman”iyet ve “Rahîmiyet” şeklinde başlar.

“Er Rahman alel arşıstıva”..

Bunun anlamsal açılımı “melekût” âlemidir!.

“O her an yeni bir şandadır”; işareti burayadır.

“HU” kelimesi, Kurân’da, sabit tek bir mertebeye değil, içinde geçtiği konunun mahiyetine göre, değişik mertebelere işaret eder.

“Melekût âlemi”, tümüyle “RUH” adlı melek olarak tanımlanmıştır. “Allah önce ruhumu halketti”, “Allah önce nurumu yarattı” açıklamaları bu mertebeye işâret eder… (“Ene beşerün mislüküm” uyarısıyla acaba neye işâret ediliyor ki?)

“Ruh” adlı melek (kuvve), “Kürsî”dir ki, tüm semâları, katmanları, evren içre evrenleri kuşatmış olan, her birimde bir yüzü olan “Hologramik” varlıktır!.

“Aklı evvel”dir…

“İnsan”ın hakikati olan “ruh-u nurânî” (kişinin Rabbi), “ayânı sâbite”, O’nun ilimlerinden bir ilimdir; ilmî suretlerden bir surettir!

Kişi, namaz (salât – hakikatine yöneliş) ile mirâç yaptığında, Rasûlullah’ın bildirdiği “Rabbin salâttadır” ifadesinin hakikatini yaşar!

İlk defa bu şekliyle Allah Rasûlü Muhammed Mustafa tarafından yaşanan “salât”ın olmazsa olmaz şartı, en başta iftitah tekbiri denen “ALLAHU EKBER” sözündeki kavramı hissedip yaşamaktır!. (Bundan öncesindekilerin namazı, salâtın yaşamı değil, ötedekine tâzim hareketidir.)

Bu hissedilip yaşanmazsa, hakikati itibariyle salât başlamaz!

Bu muhteşem olay “TEKBİR” yaşandıktan sonra “B-ismillah” denir, ki sonucu, diyenin kendisi olmasıdır “oku”yan!.

Ve devam edilir “Er Rahman-ir Rahiym” ile Fatiha’nın işaretini yaşamaya…

“El Hamîd” ismi işareti olan “Hamd”; “es Semî” ve “el Basîr”in özelliklerinin sonucu oluşandır. Ki bu da âlemlerin Rabbına âittir…

“Rahman”iyetinin sonucu olarak Celâl sıfatıyla gayzer gibi kürsî ve semaları, katmanları yaratırken (dikey bir oluşla); “Rahîm”iyetinin sonucu olarak “Cemâl” sıfatıyla her bir semâdaki (katmandaki) yayılımsal yaratışı (yatay diyebileceğimiz) ile o âlemin halk olmuşlarını meydana getirir (ki bu evrenimiz içindeki tüm uzaysal yapıyı içine alır).

“Mâlik’i yevm ed Diyn” de, “sünnetullah” diye tanımlanmış yaratış sistem ve düzeninin her var oluş ve yok oluş sürecinde tek hükmü geçen olduğu vurgulanır…

Nihayet, “iyya ke na” da “biz” işaretiyle “Rabbül âlemiyn”in yarattığı her şeyin bu yaratılış amacına uygun “kulluk” içinde olduğu bu sebeple de varlıklarının devam ettiğine işaret olunur. Burada hemen, “Hiçbir şey hâriç olmamak üzere her şey O’nu zikreder ama siz onların zikrini anlayamazsınız” uyarısı hatırlanmalıdır.

“Ama Hulûsi, sen de her kitabında “Fatiha”yı farklı anlamlarla açıklıyorsun!!! Ne kadar çelişki içindesin fark etmiyorsun!!!”

Haklısın kardeşim, beni okumaya çalışarak sakın vakit kaybetme!… Ben böyle çelişkili görüntü veren bir garibim. “OKU”yanlarım var sanarak yazıp gidiyorum işte!

Boyutsal “OKU”manın ne olduğundan haberi olmayana ne desek boş!

Eyvah, gene konuyu yaydık!

Hemen geri dönüp, “esmâ mertebesi” veyâ “NOKTA” ilmi olarak anlatılan “Evvel-Âhir-Zâhir-Bâtın isimleriyle işâret edilen hep aynı tek O’dur” uyarısının açılımına bakmaya çalışalım.

Bütün “isim”lerle işâret edilen özellikler, bölünmez parçalanmaz birbirinden ayrılmaz bir “tek”illik içinde, “holografik” gerçekliğe uygun olarak öylesine “TEK”il “mevcud”dur ki; O’ndan başka bir mevcut yani “vücud” sahibi düşünülemez!. “İsimlerin Adem’e talim edilmesi” işaretini hatırlayalım bu arada…

Burada kısaca “ilâh–tanrı” konusuna bir başka açıdan değinmek istiyorum, yeterince anlaşılamadığı bana ulaştığı içindir ki…

“La ilahe” dendikten sonra, “illa Allah” yerine, “illâ ilah” demek kadar saçma bir ifade şekli olamaz!.

Çünkü önce, “tanrı yoktur–la ilahe” diyorsunuz; ardından “illa ilah–ancak tanrı vardır” diyorsunuz!!! Böyle gramer ve anlatım hatasını, bırakın Allah kelâmını bir yana, lise talebesi bile yapmaz!.

“La ilahe” dendikten sonra “Allah” ismiyle işaret edilenden söz ediliyorsa; bu, O isimle işâret edilenin, “İLAH” kavramı ile kastedilen bir varlık olmadığını, düşünebilen beyinlere açık seçik farkettirir. Dolayısıyla burada, “ilah–tanrı yoktur, ancak “ilahiyet” işlevini de ortaya koyan “Allah” ismiyle işaret edilen söz konusudur” gibi bir anlam düşünülebilir.

Düşünmeden, sadece gördüğü kelimelerin lokal anlamlarına göre, hüküm verenler için ise, bu konu, âdeta büyük bir açmaz ya da çelişki gibi gelmektedir.

“Huvelleziy fiy es semâi ilâhun ve fiyl arzı ilah” (Zuhruf: 84) âyetinde geçen “ilah” kelimesi sema ve arz kelimeleriyle işâret edilen âlemlerdeki bir İŞLEVE işaret etmektedir, insani-beşerî yani insanda açığa çıkan anlayışa göre.

“Allah” isimleri arasında “el ilah” diye bir isim yoktur. “İlâhiyet”, Allah isimlerinin anlamının açığa çıkmasındaki “işlevi”nin adıdır. Yoksa, tapınılası varlık anlamında değil!. “İlahin nas” açıklaması insanlarda “Allah esması”nın açığa çıkmakta olduğuna işaret eder.

Daha önce de belirttiğim gibi, Kurân âyetlerinde iki tür anlatım vardır. Birincisi, Allah’ın ilminin direkt olarak dilediği gibi açıklanması… Ahad, Samed gibi isimler… İkinci tür ise, insanların anlayışına göre bir şeyler anlamaları için kullanılan anlatımlar… Misâl, Âyetelkürsî’deki “ne uyuklar ne de uyur” şeklindeki anlatım. Kurân’da hangi âyetlerin birinci, hangi âyetlerin ikinci tür anlatımlar olduğunu farketmek çok önemlidir.

Esasen yukarıda, “esmâ mertebesi” olarak varlığın hakikatini anlatmaya çalıştığımız bölümün anlaşılması hâlinde dahi, “ilah–tanrı” kavramının asla söz konusu olamayacağı çok iyi anlaşılabilir. Bizim müşahedemiz bu yoldadır. Hakikatini Allah Alîm’dir.

Çeşitli âyetlerde geçen “B-il HAK=varlıkları Hak ile kâim” ifadesi ise, bahis konusu edilen yapıların “Allah isimlerinin işâret ettiği anlamlar ile meydana geldiğini, varlıklarını Rububiyet mertebesinden aldıklarını” anlatır!.

“Hakk” isminin işâret ettiği manâlardan biri de, müşahedemize göre, “esmâül hüsna”daki tüm anlamların sahibi” anlamınadır.

“Hakk” olan Rububiyet sahibinin, varlığı bölünüp parçalanamayacağı, içi ve DIŞI OLAMAYACAĞI için de, her zerre adı altında tüm isimleriyle “esmâ mertebesinin” özellikleriyle seyredilmektedir gene kendisi tarafından!

Eğer, kişi “ölmeden evvel ölmek” diye bahsedilen hakikate erme sırrını yaşayacaksa, “küçük kıyamet” denilen haller de yaşamında açığa çıkmaya başlar..

“Mehdî”yet ile Rububiyet hakikati idrak edilir.

Arkasından, Deccaliyet kendini gösterir ve kişi Rubûbiyeti benliğine atfederek, hakikatinin “HAKK” olduğu gerçeğinden hareketle, “nefsaniyetini-egosunu-bedenselliğini” Rab olarak kabullenme sebebiyle “mülhime nefs girdabına” düşer… Hakikatinde Hakk’ı görmek derecesinden, bedenselliğinde Firavunluğu yaşama derekesine düşer.

Derken nasibinde varsa “İsevî” hakikat nüzul eder ve “B” sırrı açılarak yaşanmaya başlar.

İsa (aleyhisselâm), yeryüzüne indiği zaman; (birimselliğindeyken, bedensellik anlayışında iken) Deccal, suyu görmüş tuz gibi erir gider… Varlığın yalnızca, “Allah” adıyla işaret edilenin “esmâ mertebesi”nden ibaret olduğunu hissetmesi sonucu, Deccaliyeti (tanrılık vehmeden benliği) eriyip yok olup gider. “El Mudil” isminin ağırlığı geriler…

“VELΔ ismi seyrinde ağırlık kazanır…

Her yaptığı işin öncesinde “B-ismillah” diyerek “Allah namına” o fiîli ortaya koyduğunun bilinciyle yaşayarak şirkten arınır; o fiîl ile kayıtlamaz “Allah” adıyla işâret edileni… Araya, benliğini katarak şirke düşüp, şeytaniyete (vehmine) tâbi olmaktan korunanlardan olmuş olur!.

Bazılarında, bundan sonra, “Daire-i Museviyet” ve “Daire-i İseviyet” hakikatleri ötesinde, “hakikat-i Muhammediye” ve hatta “hakikat-i Ahmediye” sırları yaşanır, “EKBER”iyet müşahedesi içinde; ve “B” sırrıyla “seyri meâllah”ı devam eder. Bazıları da “Allah Rasûlü” varisleri olarak “seyri anillah” ile halk arasında görev alır.

“Allah EKBER”i yaşayarak “salât”a (namaza-yönelişe) girip, “B-ismillah….”la gerisini getirebilen ne mübarektir!.

AHMED HULÛSİ
12 Mart 2007

]]> http://www.sufizm.gen.tr/ahmed-hulusi/kuran-sirlarinin-derinligine/feed/ 1