Sonsuz olasılıklar denizi içerisinde öncelikle ilk yapmamız gereken “hangi olasılıkta olduğumuzu keşiftir”. Çünkü akıl sonsuz “türevler” üretir. Oysa sonsuz etkiler olmadığı gibi sonsuz tepkilerde algılamayız. Bizler bu planda belirli bir olasılıkta yaşamaktayız. İşte bunun tespiti için matematiğe yöneldi insanoğlu ve matematikte buldu hangi olasılık evrende olduğunu! Evet, ortada bir durum var ki herkesi almış bir telaş gidiyor. Umursamayanlar için zaten gün doğmuş gün batmış hiç fark etmiyor. O halde farkı yaratan nedir? Büyük soruya bulalım, bakalım küçücük ve basit bir cevap. Farkı yaratan seçimlerimizdir. Farklı seçimlerle hayat fraktalı kendi olası evreninde değişir ve gelişir.

Başlı başına “değer”in ta kendisi olmasına rağmen, dışında arar insan değerini. Ararda bulamaz ruhunun ona verebildiklerini. Bir saklambaç oyunu sanki! Saklananlar varmış gibi, arama ve bulma çabası. Yaklaştıkça uzağa kaçan ufku yakalama uğraşı! Niçin arıyorsunuz? Dışınızda sizden değerli bir şeyler mi olduğunu zannediyorsunuz? Aramazsanız eğer bulmaya da gerek kalmaz ve o zaman kendinize bakabilirsiniz. Bakınca görebilirsiniz. Gördüğünüzde ise bilebilirsiniz. Siz kendini arayan “değer”siniz!

Değerlerin değersizleşmemesi için ve özgürce seçimler yapabilmek için “verilmeyen seçeneklerinizi” fark edin. Çünkü insan “değeri” seçmiştir. İşte “verilmeyen seçenek”te değerin kendisidir. Tüm seçenekler içerisinde “değer” şıkkı yoktur. O nedenle değersiz hisseder çoğu insan kendini ve o nedenle değerin peşinde bir ömür tüketir. Kendinizi seçiniz! Kendinize delilsiniz. Değer üretebilensiniz. Değer üreten cevher sizsiniz. Kendinizi seviniz.

Nitel değerler, nitelik verir varlığa ve o nitelik beraberinde nicelikleri de doğurur. Anlamlar dünyasının o derin sonsuzluğunda anlaşılamaz bazen en basit durumlar. Anlayabilmek için ise “kıyas” yoluna başvurulur ve “önermelerle” birlikte matematiğin öz ruhu doğurulur. Bir yandan genelden özeli dikkatle ayıklarken zihin, diğer yandan özelliğini kaybedenleri geneller. Genel ve özel diye “küme”ler vehmeder. Kümeler en basit konulardandır ve bizim günlük hayatta daima yaşadığımız durumlardandır. Çoklu kümeler geometrisi içerisinde kesişen ve değilleyen rolleri vardır insanın. İnsan bu rollerini küme zihni ile anlar. Bilmeden kullanır matematiği. Oysa matematik her insanın doğuştan zihninin ta kendisi!

Yapılar ve sistemler. Her sistem bir yapı ama her yapı bir sistem değil. Durağan olan ve devinenler. Hayat “fonksiyonlar” içerisinde geçer. Bağıntılar vardır daima hayatımızda ve işleyişler ve tümden gelip tüme gitmeler. Matematiği yaşayarak biliyoruz formülleri ve teorilerini bilmesek te. “Süreklilik” kavramı içerisinde “süreksizliğin, “toplayarak” ilerlerken hayattan bize kalan izleri, bir türlü ulaşılamayan “limit”in birbirlerine zıt cereyanlar halinde sarılarak ilerlemelerinin “analizi”dir hep yapıp durduğumuz şey.

“Eşitlik”ler ararız ve çok doğru da yaparız. Eşit ilişkiler yataydır. Dikey hareketlilikler hiyerarşi yaratır. Eşitlik adalettir. Eşit olabilirsek eğer ilişkiler gelişir. “Eşitsizlikler” eşittir dengesizlikler. Niçin eşitlik? “Eş” olmak önemlidir çünkü. Eşi olan eşsizleşir. Peki, bizlerin “eşi” nedir? Bizlerin “eşi”: içimizdeki sonsuz evrendir. Eşi benzeri olmayan bir değerimiz var. Eşimiz bizim sonsuz değerimiz. Eşsiz varlığımızı yaşayabilmek için kendimize eşitlenelim. Kendimize adil olursak ve verilmeyen seçenekteki değerimizi görür yaşatırsak o zaman yıkılır sınırlar. Sınırsızlıkta büyük hayat var. Günlük hayatın ete ve kemiğe bürünmüş etkileşimler serüveninde “özde bir” olma bağıntısını “insan” tanımlaması ile yaşarken, içsel hayatımızda da “bir” olduğumuzu görelim ve gösterelim. Birliğin doğurduğu en büyük huzuru insanların ruhlarına üfleyelim.

Kaynak : İndigo Dergisi – Türker Ercan

Ana kucağından kalmış olması gerek bu alışkanlığın, bir hayalin sıcaklığında ısınırken kendi kucağımızda seyretmek tüm yaşamı. Seyre dalmak ve seyir olmak ve işte yaşamak. Çabasız, gayretsiz güzellikler yaratmak. Bakarken hayat vermek dinlerken ruhları yüceltmek, akmak akabildiğin kadar seyirde ve bir çağrı olup yankılanmak tüm insan yüreklerinde. Aramızda fark yok demek ve hepimizin aynı olduğunu bıkmadan söylemek ve yaymak sevgiyi ve doğmak her an tekrar ve tekrar ve ağlamak sevinçten bir bebek gibi! Öldürülen hayatı ben diriltiyorum demeli!

Gülümseyen gözbebeklerinin ve gülümseyen çehrelerin çoğaldığı bir dünya hayal ediyorum. Bu hayalin faydasının toplumda kendisini ayrık otu gibi yayabilmesi için gelin insanlar sevgilerimizi birleştirelim. Yerin dibine geçirilen insanlık onurunu asıl tahtına yerleştirelim. Sevelim ve sevilelim ve böylece korkuların önüne sevgi surları çekelim. Yaşamak için gelinen bu dünyada her an ölmeyi başarmış insanlık. Her an acılar ve kaygılar ve her an üretilen çözümsüzlükler. Her an karşılıklı ruhlar katletmeler. Bakarken bıçaklayıp süzerken öldürmeler. Sözlerden sahtelikler damla damla akarken davranışların bayağılığı da yapaydan bile yapay. İnsan ırkı gerçeği görmelidir. Gerçek şu ki: Birbirimizi düşünüp birbirimizi sevdiğimizde bizler yaşayabiliriz. Duygularını ameliyatla aldırmış bir insan gibi davranmamalıyız. Gülmeli, koşmalı, zıplayıp, hoplamalı, sevmeli, hoşlanmalı, keyif alıp mutlulukla dolmalı, haykırmalı, hayallere dalmalı, coşmalı ve yaşamalı.

Kıvranıyor idrakler zihinlerin çıkmaz sokaklarında. Akrepler mesken tutmuş ruhları an ve an sokuyor. Kaygılar pazarında canlar alınıp canlar satılıyor ve işte cehennem! Manzara görülesi gibi değil! Bu nedenle görmezlikten geliniyor. Görürsem eğer sorumluluk alırım deniliyor. Sorumluluk almadığı için sorunları da bir çığ gibi büyüyor. Sorumsuz bir dünya. Kendinden sorumsuz dünyaya bela olmuş bir rüya.

Sanki mutlu olmak suçmuş gibi gülümsemenin de baştan vergisi kesilmiş. Çok gülene deli bile denilmiş. Mutlu olmak insanlardan esirgenmiş. Ciddi olacaksın denmiş. Gülümseyip mutlu olmak onlara göre ciddiyetsizlikmiş. Kafaya hep bir şeyler takılacakmış. Bir sorunun ve bir derdin hep olacakmış. Böylece üretilmiş “yaşamın öldürülmesi”. Kendini hep dünyanın en dertlisiymiş gibi göstermeler ve dert yarıştırma saçmalıkları! Dertte fayda arayıp bulamamanın derin sancısı. Derdi olmayan insanı hafife almalar ve işte karşınızda “asık suratlı hayatlar”!

Bir sorununuz var ise eğer sorularınızda olmalıdır. Çözüme giden yol sorularda saklıdır. İsteklerinize, amaçlarınıza ve peşinde koştuğunuz hayallere ulaşmanızı engelleyen şeye sorun denir. Sorun aradaki engellerdir. İstekler, amaçlar ve hayaller baştan doğru kabul edilir. İsteklerimizin faydamıza olup olmadığını tespit ve tasdik etmeden peşine düşeriz hemen. İsteklerimizde sorun olabilir. Amaçlarımızda sorun olabilir. Hayallerimizde sorun olabilir. Sorun: aradaki engeller değil faydamıza olmayan seçimlerimizdir.

Sorunun ne olduğu bilinmeden çözüm bulunamaz. Soru şu olmalıdır: Faydamıza olan nedir? Sorunsuz bir yaşam coşkusu için önce fayda yapısını keşfedin! Toplumun faydası için önce bireyin faydası. Faydalı bireylerin faydalı seçimleri. Topluma bireyin fayda üretebilmesi için kendisin fayda içerisinde olması gerektiğini bildirin. Kendine faydalı olan toplumun fayda üreten unsurudur. Tabandan tavana fayda kolonlarıyla yükselir toplumsal yapı. Faydasız işler bireyi tükettiği gibi toplumu da oyalamış olur. Oyalanmak faydasızdır.

Kaplan görmüş bir kedi gibi kaçıyor insanlık kendi aslan yüreğinden. Aslanlar aslanı o yüce kalbinden uzaklaşıyor bilmeden. Çünkü insan bilinen kabul ediliyor. Bilinenle uğraşmak gereksizdir deniliyor. O halde niçin kendi iç dünyanızda sorunlarınız var? İçi dışı sorunsuz bir birlik ve bireylerin özgürce oluşturdukları birliktelik ve yaşam ve yine yaşam, coşkulu bir kendinden geçiş! Coşkuyla dolarak uçuş ve yükseliş ve bilinçli bir yaşamın özgür seçimi. Her biriniz çok özelsiniz. İnsan çok özeldir ama kendi değerini bilmez. Yetersiz görür içsel özünü. İçsel özünü göremediği için yetersizlik duygularıyla zaman doldurur. Bu arada yaşamda coşkuyla akan nehirde yıkanmayı unutur.

Kaynak : İndigo Dergisi – Türker Ercan