Mehmet DOĞRAMACI

Çanakkale Zaferimiz üzerine yapılan muhtelif çalışmalarda bir milletin var oluş ve ayakta kalma mücadelesine dikkat çekilerek çeşitli fedakârlık ve şecaat örnekleri efsanevi, destansı sahnelerle aktarılır. Olayın insani ve evrensel yönüne eğilen yaklaşımlar nedense biraz sönük kalmıştır.

Milli ve manevi köklerimizin vazgeçilmez mayası Çanakkale’de evrensel sahneleri, insan unsurunun kalbinde titreyenleri, millet ve ırk, din ve ülke, doğu ve batı planından çıkarak yeniden değerlendirmeye ihtiyaç olduğunu düşünüyorum.

Bu zafer coşkusuna işte o farklı noktalardan katılmak üzere bazı sahneleri yeniden hatırlatmak istiyorum.

* * *

Her iki tarafın da ölülerini defnetmek üzere savaşa ara verilen bir öğle saati. Türk askeri fırsattan istifade Cuma Namazı kılmak istiyor. Salâ verilip ezan okununca karşı siperlerden telaş içinde gelenler arkada saf tutuyorlar. Bunlar İngilizlerin sömürge Afrika ülkeleri ve Hindistan’dan topladığı Müslüman askerler. Cumayı, düşman (!) cephede kılacaklar ve yeniden kendi siperlerine dönecekler…

* * *

Gece nöbet tutuyor askerler… Avrupalı askerlerin safından biri sesleniyor bizimkine, bir şeyler işaret ediyor. Birbirlerinin dillerini anlamıyorlar. Bizimki çantasından bir tayın ekmeği atıyor karşıya, belli ki aç zannıyla. İngiliz askeri de yanındaki konservelerden birini yerden yuvarlıyor insan kardeşine!…

* * *

Yıl 1934… Güçlü devletler genç Türkiye Cumhuriyetine uluslararası unsurları da arkalarına alarak baskı yapıyorlar. “Mademki Çanakkale’de bizim mezarlarımız var, mezarlarımız olan yerler toprağımızdır yada en azından uluslararası toprak sayılmalıdır.” diyerek toprak isteme cüretini gösteriyorlar.

Genç Türkiye’nin genç cumhurbaşkanı Mustafa Kemal çalışma odasında Anzaklar ve İngilizlerin de geleceği Çanakkale Günü için bir basın bildirisi hazırlıyor. Yaveri içeri giriyor: “Paşam bu emperyalistler iyice azıttı, durmadan telgraflar geliyor, öyle bir mesaj yazın ki hadlerini bilsinler, meydan okuyalım şunlara!…”

Paşa, nazik durumu değerlendirdikten sonra hem bütün güçlü ulusları susturacak, hem de annelerin yüreğine, beşerin İnsan tarafına dokunacak şu sözleri yaverine yazdırıyor:

Uzak diyarlardan evlatlarını harbe gönderen analar! Gözyaşlarınızı dindiriniz. Evlatlarınız bizim bağrımızdadır. Huzur içindedirler ve huzur içinde rahat uyuyacaklardır. Onlar, bu toprakta canlarını verdikten sonra artık bizim evlatlarımız olmuşlardır. (Mustafa Kemal ATATÜRK)

…

Çanakkale… Milli yanımdan çok, İNSAN yanıma, EVRENSEL yanıma, KALBİMe dokunur benim…

Gelibolu Yarımadasının gelişen yeni dünya yapılanmasında bir BARIŞ VE KARDEŞLİK ADASI olmasını niyaz ediyorum. Amin der misiniz?

Mehmet DOĞRAMACI

Mehmet DOĞRAMACI

Tasavvufi hakikatleri anlamada önemli noktalara dikkat çekseler de, kıssa kültürünün kişiyi büyülü bir atmosfere hapsettiği çoğu kere fark edilemeyen bir ayrıntı. Geçmişten ibret alarak şu anı çözümleme amacıyla sunulan kıssalar değerlendirilirken “Hikâyede kalmayalım, ibret alalım”, uyarıları yapılsa da düşünce ve yaklaşım olarak hikâye ve kıssaların insanı belli KALIP ALGILARa mahkûm ettiği gözden kaçıyor.

Günümüzde öne çıkan hakikat yayını; bilimsel- teknik çözümlemeler içerdiğinden kıssaların pabucu büyük ölçüde dama atılmış vaziyette!.. Buna rağmen bazı nakillerin halen bildik mesajlarla okunmaya çalışıldığı görülüyor.

Bu hafta sizinle o meşhur kıssalardan birine, aykırı bir noktadan bakalım istiyorum.

Hani şu meşhur Bostancı Kıssası.

Vaktiyle Kalenderiye ekolüne mensup dervişlerden biri, berbere uğrar. O günün âdeti üzere başını ustura ile kazıtacak, bıyığını tamamen kısalttıracak, sakal çevresini toparlayarak haftalık bayram; cumaya hazırlanacaktır. Bizim derviş berber koltuğunda tıraş olurken dükkâna gelen bir külhanbeyi; “Vayyy beeee kabağa bak kabağa” diyerek başına bir şaplak vurur.

Sabır ve seyir ehli derviş hiç ses etmez. Aslında fena halde canı yanmış, belki de rencide olmuştur.

Sokak jargonu ile birkaç lakırdı edip dükkandan ayrılan külhanbeyinin çok geçmeden karşıdan gelen bir at arabası altında kalarak can verdiği, çarşıya yayılan acı feryatla duyulur!…

Olay üzerine berber; “Biraz ağır olmadı mı derviş?” diye sorar.

Derviş istifini bozmaksızın; “Kabağın bu işe dediği bir şey yok, ama iş bostancıya dokunur bostancıya!… “ diyerek; külhanbeyinin densizliğinden hiç alınmadığını ama işin Allah’ın gazabını çektiğini vurgulamak ister…

***

Kıssa bu kadar ve siz farklı versiyonlarını da biliyor ve dinliyorsunuz!..

Kıssanın ana mesaj doğrultusunda; Veli kullara yapılan yanlışın doğrudan Allah’a yapıldığını, alay etmenin acı bedelini, zulmün çok hızlı karşılık bulacağını, haksızlığın çok acı bedeller ödettiğini anlıyor ve değerlendiriyorsunuz öyle mi?…

İşte ben asırlardır anlatılan bu kıssada baş role çıkarılanın Derviş oluşuna da mesajın böyle anlaşılmasına da itiraz ediyorum!…

Benim favorim; Berber!…

Üst İdrakin sahibi olan berber !…

Neden mi?…

“Kabağın bu işe dediği yok, ama iş bostancıya dokunur” diyen dervişin sistemi değerlendirme biçimi, kusura bakmayın ama buram buram tanrı kokuyor!!!!

Kendisi hiç alınmamış da tanrısının gücüne gitmişmiş!!!! Sevsinler!…

Kendine gel derviiiiişşşşş!!!!

İki ayrı varlık mı vaaaar?… Haaaa?…

İki ayrı varlık mı var?…

Birimlerin özündeki HU olarak her an tasarrufunu birimler ve suretler eliyle çıkartmakta olan Allah’a mı inanıyorsun, yoksa gadaplanarak ölüm kusan tanrıya mı?…

Tasarruf; öteden bir yerlerden mi, yoksa el’an mevcut mahlukatın kendisinden, kendiliğinden ve kendisi olarak mı açığa çıkmakta?…

…

Benim favorim; Berber!…

Tedbiratın el’an beyinlerden beyinlere, kalplerden kalplere, suretlerden suretlere, kullardan kullara işlediğini gören, sezen ve çok emin olarak bilen berber!!!!

Ne diyordu o?…

“Biraz ağır olmadı mı derviş?!”

Dikkat buyurun!

- “Sana yamuk yaptı, gör bak Allah nasıl verdi cezasını” demedi…

- “Vayy beee! Gördün mü Hakkın Adaletini” de demedi…

- “Derviş, büyük adamsın, mübarek kulsun vesselam” da demedi…

“Biraz ağır olmadı mı derviş?” dedi…

…

Evet dostlarım meşhur kıssaya itirazımın kısa özeti bu!…

Söylenecek çok söz var aslında…

Ama kıssalar, idol şahsiyetler, alışılmış mesaj okumalarından çıkıp da MEKANİZMAYI OKUMA idrakine yaklaşırsak eğer, daha söylenecek çok söz var!…

Favorim neden berber?

Mekanizma okuması ile ne kast ediyorum?

Şayet bir parça anlaşılmışsa haftaya benzer konularla devam ederiz…

Hayal içinde hayal içinde hayal olan rüya sarmalında yuvarlanan zan ehli kozalılardan değil, cesur ve özgür değerlendirmelerle sistemi okuyan uyanmışlardan olmak hepimize hazmıyla kolaylaşsın istiyor muyuz?!…

Bana göre, bunun yolu; dışarısı ve ötesi hakikatte var olmadığı halde topu taca atan dervişe öykünmek değil; oyundaki rolünü ve mevcut rolleri hakkıyla okuyarak kulluk görevini icra eden berber bakışını kavramaktan geçiyor!…

Selam ve Sevgilerimle,

Mehmet DOĞRAMACI

dogramacimehmet@gmail.com

Mehmet DOĞRAMACI

Bu hafta Kutlu Doğumu idrak ediyoruz. O büyük zatın dünyayı şereflendirmesi; ona sevdalı gönüller tarafından çeşitli şekillerde kutlanacak, zevk edilecek. Bütün açıları, bütün bilinçleri, bütün algıları kendinde cem eden Efendimiz Hz. Muhammed Mustafa’(sav)’yı sevenler çok renkli bir ümmet tablosu oluşturuyor. Kulluk gayretinde olan herkesi seviyoruz. Onu sevdiğimiz için seviyoruz hepsini. Bütün insanlığı, bütün mahlûkatı seviyoruz.

Her yıl Rebiülevvel ayının 12. gecesi yaklaştığında İslam Tarihinden onun doğumu ile ilgili kısımları yeniden okurum. Bu defa, doğum esnasında Hicaz, Ortadoğu ve hatta dünyanın muhtelif coğrafyalarını etkileyen olaylara yoğunlaştım.

İslam Tarihçilerinin kaydettiği o geceki olayları eminim sizler ta ilkokul günlerinden biliyorsunuz. Gelin, bir daha hatırlayalım:

Hz. Muhammed (sav)’ın doğduğu gece yaşanan harikulade haller:

1- Kâbe’de mevcut 360 put devrildi.

2- Müşriklerin kutsal saydığı Sâve gölü kurudu.

3- Yıllardır kuru olan Semâve vadisi sularla doldu taştı.

4- Mecusilerin 1000 yıldır yanan ateşi söndü.

5- İran Kisrâsının sarayındaki 14 burç-sütun- hisar yerle bir oldu!
6- O gece yıldızlar yere o kadar yakın ve berraktı ki biri şöyle dedi: “Elimi uzatsam alacak gibiydim.”

7- O sabah Mekke’ye gelen Yahudi bir tüccar (kâhin aynı zamanda) Mekke ulularına sordu: “Bu gece aranızdan birinin oğlu oldu mu?”

Ona dediler: “Evet, Haşimoğulları mahallesinde bir yetim doğdu.”

Kâhin feryat etti:

- Eyvaaaahhhh! Yıllardır İsrailoğullarında bulunan Risalet- Nübüvvet artık Araplara geçti. Bundan sonra çok şerefli olacaksınız! Ama biz bittik!..

***

Bu hadiseleri zahiri bilgi tekrarı için buraya almayacağımı tahmin ediyorsunuz. Bu defa şöyle düşündüm:

Hz. Muhammed (sav)’ in doğum gecesi arzda zâhiren yaşananlar; bâtınen Muhammedî Bilinç açılmaya, doğmaya başladığında bizde de yaşanıyor olabilir mi?..

Düştüm bu sorunun peşine. Yer isimleri, sayılar, işaretler, sembolizm, tevil kitapları derken epey bir bilgi kaynağına yoğunlaştım. Fakat gördüm ki kelimeler zâhir- bâtın manalar saklarken bazen onlara takılmak insanı daha büyük gerçeklerden perdeliyor. Kelime araştırmayı bir kenara koyup olayın oluş şeklini ve gelişenleri okumaya gayret ettim.

Küllde ne varsa zerrede de vardı. Mikro; makronun minyatürü, makro; mikronun mega haliydi. Dışarıda olan içeride, içeride olan dışarıda da mevcuttu. Zerre- Küll- Makro- Mikro- İç- Dış bir yana her şey Tekti, Tektendi. O halde kendimizde bu halleri pekâlâ düşünebilir, tefekkür edebilirdik.

Bir hafta boyunca bu konuları paylaştık dostlarla. Tefekkür ibadetinin bilincine ermiş gönüllere yansıttık sorularımızı. O kadar güzel açılımlar, o kadar berrak yorumlar, o derece hoş tespitler geldi ki; Rabbimize şükretmekten, aczimizi itiraf ile secde etmekten kendimizi alamadık.

Evet Dostlarım;

Biraz sonra okuyacağınız tahlil ve değerlendirmeler Hz. Muhammed (sav) sevdasını iliklerine

kadar hisseden, o bilinci yaşamaya, o doğrultuda düşünmeye gayret eden kardeşlerimize ait.

Fakir, sadece bunları düzenlemiş, cümle kalıplarına dökmüştür.

Efendimizin kutlu doğumunu idrak ettiğimiz şu günlerde “Muhammedî Bilinç bizde nasıl açığa çıkar?”, “Doğum esnasında neler yaşanır?”, “Yaşananlar nelerin habercisidir?” sorularına, doğum gecesi olanlardan hareketle getirilen açıklamalar şöyle:

Bir deprem ki: Putların devrilmesi, göllerin kuruması, nehrin taşması, saray sütunlarının yıkılması gibi hadiseler açıkça göstermektedir ki o gece Ortadoğu’yu kaplayan büyük bir deprem yaşanmıştır.

Muhammedi Bilincin bizde açığa çıkışı da genellikle beden ve ruhumuzun yaşadığı sarsıcı bir etki ile başlar! Tasavvufa; Hakikât İlmine yönelenlerin büyük çoğunluğu; mal kaybı, evlat acısı, iş kaybı, ticarette zarar, dostların ihaneti, alıştığı çevreden uzağa hicret, hayattan umduğunu bulamama, ideallerin bir anda kırılması gibi bazı haller yaşayarak bu ilme yönelmişlerdir. Dışarıda yaşanan depremin, içeride şuur faylarını çatır çatır kırması sonucu Muhammedi Hakikât özden fışkırmaya başlar!.. Bu deprem bir takım hayati değişiklikleri de beraberinde getirecektir. Bazı değerler (ya da değer sanılanlar) yerle bir olacak, kutsanan, benimsenen dayanaklar elden çıkacaktır.

Doğum geceleyin: Gece; vahdet anıdır. Kesret yanılsamasını önümüze koyan gündüzün çekilip yerini geceye bıraktığı anda renkler ve çokluk varsayımı biter ve kişi kendi yalnızlığı ile, kendi gerçeği ile yüzleşir.

İster gece vakti ibadet ve zikirle Muhammedi Hakikâtin açıldığını düşünün, ister geceyi zulüm, karanlık, baskı anı diye değerlendirin, bu hakikâtin yalnızlık hissedildiği anda, Allah’tan başkasından ümidin kesildiği anda açıldığı bir vakıa.

Kabe’de mevcut 360 put devrilir: Kâbe; içini benliğe ait sahipliklerle doldurduğumuz gönlümüz. O kadar çok ki gönül Kâbemizi işgal eden putlar, hangi birini sayalım. Sahiplikten hırsa, benimsemeden tutkuya, gelenekten alışkanlığa, duygusallıktan hırçınlığa, hasetten öfkeye kadar bir dizi putla doldurduğumuz gönül boyutumuz, öz boyutumuz ,iç dünyamız, Muhammedi Hakikâtle yüzleştiğinde bunların hepsi ciddi bir sarsıntı geçirir. İşte bu sarsıntı temizlenmemiz gereken kirleri gösterir bize. Muhammedi Bilinç açılır açılmaz putlar dışarı atılamasa da yerlerinde rahat duramamaları, altlarındaki zeminin kayması kaçınılmaz sonuçtur.

Tek tek ele aldığımız, her birini ayrı sandığımız algılardır putlar. Tek kare resmi göremeyenin parçalarda kudret ve güzellik varsaymasıdır. Parçaların paramparça edilip bünyeden sökülüp atılışı Muhammedî doğumla start alır.

Daireyi oluşturan açılar toplamı:360. Önceleri dar açılarla hayata yaklaşan, hatta belli bir açıya mahkum yaşamayı, düşünmeyi kutsayan kişi; Muhammedi idrakle tanıştığı anda açıları gezmeyi, turlamayı niyete almış demektir. Seyir başlamıştır artık. Dar açı genişleyecek, daire ilerleyecek, pergelin iğnesi Şeriat noktasına çivili olarak Hakikât turu devam edecektir. Bunu yaşarken kendinizi bazen tanıyamaz “Eskiden şu halleri kınayan ben, şimdi nasıl hoş görüyorum, bu ben miyim?” demeye başlarsınız. Beğenmedikleriniz, kızdıklarınız, çirkin gördükleriniz yavaş yavaş düşer gözünüzden. Çünkü siz açınızı genişletmektesinizdir.

Müşriklerin kutsal saydığı Sâve gölü kurudu: Göl; ne kadar derin ve geniş olursa olsun sınırlıdır değil mi?.. Suyu hiç yenilenmez. Göle akan nehir yoktur pek. Göl; kendi başına denize de akamaz. Sıkışmıştır kara parçası içine, vadiler arasına. Denizi tanımayanlar, her an yepyeni bir çağıltı ile akan nehirlerden haberi olmayanlar için göl kutsal kaynaktır.

Göl; kendi kendini överek yaşayan benliğinizdir. Size bu halinizin en iyisi olduğunu telkin eder hep. Yaratılışınız bu haliyle ne güzeldir. Hatta sizden iyisi de yok gibidir.

Gölü kutsal sayan kimdi? Müşrikler. Bizde, bizi şirke çeken kim? Benlik!.. Benlik; terkip kayıtlarını yücelterek sınırlı kapasitesini bize sınırsız gösteren sahtekâr bir sihirbazdır

Muhammedî doğumla göl suları çekilir. Bildikleriniz geçersiz, kabul ettikleriniz değersiz hale gelir. Bir tükeniş yaşarsınız. Her şeyiniz iflas etmiştir. Yegâne su kaynağınız; nefsiniz kurumaya yüz tutar. Hiç bitmez sandığınız bitmiştir. Ve öyle bocalarsınız ki, Kur’anın ifadesi ile insan yere (benlik arzına) “Buna da ne oluyor böyle?” (Zilzal-3) diye sormaktan kendini alamaz.

Tasavvufi hakikâtlerle yüzleştikleri anda klasik din öğretisinin yetmediğini gören bazı dostların; “Bana da ne oluyor? Yoksa dinden mi çıkıyorum? “ diye hayıflanarak kendilerini sorguya çekmelerini tebessümle hatırlarım. İşte bu hayıflanma sahiplenilenin elden çıkışına duyulan kaygıdır.

Peki, göl kurumuşsa su hiç mi olmayacak? Olayları okumaya devam edelim.

Semâve deresi sularla dolar taşar: Kupkuru bir dere Semâve. İçinde yıllardır su yok. Orada su olmadığı için halk mahkûm olmuş Sâve’nin suyuna. Muhammedî Bilinç açılmadıkça şuur; kuru bir dere yatağından farksızdır. Yeni idrakleri, tefekkürleri, akletmeleri, değerlendirmeleri yoktur. O öylece kendi sığ ve çorak haliyle yaşamayı hayat zanneder.

Muhammedî doğumla birlikte şuur açılmaya, bilinç yeni değerlendirmeler yapmaya başlar. Artık, her şeyin bir anlamı vardır. Olaylar ve oluşlar arasında bağlar kurulur, seyir sürerken gözlenenlerde hikmetler, yaşananlarda ibretler okunmaya başlanır. Bilinçte yoğun bir enerji kanalı açılmıştır artık. Hem de öyle bir kanal ki suyu ne göle benzer ne dereye.

Vahdet denizine, Hiçlik deryasına erinceye kadar akmaya, çağlamaya, gürlemeye devam edecek, yerinde duramayan, sürekli taşmak isteyen açılımdır bu.

“Allah’ım eskiden düşünemediğim ne çok şey varmış!? Ayetleri, hadisleri, sözleri, kitapları anlar oldum, bu tespitleri yakalayan ben miyim?” demeye başlarsınız. İçinizde öyle yoğun enerji akar ki okumaya, dinlemeye, ziyarete, sohbete, sevmeye doyamazsınız.

Mecusi ateşi söndü: Kişinin benliğe esir oluşunun açık delili; öfkesidir. Sabrı, tahammülü, hoşgörüsü yoktur Muhammedî olmayanın. En ufak şeyde par, yanar. Yaktığı; çevre gibi görünse de kendisidir aslında. Benlik; bilince egemen olduğu sürece o yakıcı ateş sönmeyecek, an be an kavurmaya devam edecektir kendi kendini.

Muhammedî idrak doğumu ile ateş; İbrahim’ce yaşamı seçen; Hanif Dine yönelenler, Tekten bakışı bilenler için serin ve selamet olmaya hazırdır artık. Sultası bitmiş, kudret görüntüsü veren alevleri sönmüş, hâkimiyeti boşa çıkmıştır.

Kisrâ sarayının burçları, sütunları devrilir: Sütunlar sabittir. Kubbeyi taşımaya, çatıyı olduğu yere kuvvetle sabitlemeye yarar. Burçlar, hisarlar ise dışa karşı aşılmaz setler, duvarlar örer.

Muhammedî doğum yaşanmadan önce olduğu yere, sabit bir noktaya bağlı, kayıtlı, kilitlidir algılar. Ne hareket imkânı vardır ne de değişim. Hareket olduğu anda saltanat yıkılıyor diyerek feryadı koparır nefis. Dış etkiye, başkalarına, farklı algılara kapalıdır Muhammedi olmayan. Öylesine kapalı ki bir duvar kadar soğuk, bir hisar kadar ürkütücü ve ruhsuz!..

İdrakte yaşanan depremle sütunlar yıkılacak, sahte saltanat yerle bir olacak, karanlık hisar içine nur sızacak, burçlardan (terkip kayıtlarından) seyredilen alem; geniş bir ufukla tanışacaktır. Rabbinden, Rabbul Alemiyne uzanan bir yolculuk başlayacaktır.

…

Kisrâ; Farsça’da, kral, hükümdar, firavun anlamlarına gelse de Arapça söylenişte KESRET kelimesi ile aynı kökten. Yıkılan; Kisrâ sarayı. Yıkılan; Kesret hegemonyası!… Kesret bakışı yerle bir olduğunda bilinç, Vahdet Seyrine geçmek üzere hakikâte sülûk edecek.

Bir başka açıdan sütunlar ya da burçlar; hepimizin tâbi olduğu Astrolojik yıldız kümeleri. Belki ilk planda şaşıracaksınız ama; Muhammedî olanlar için tek burca bağlılık bitmektedir!.. Muhammedî idrakte yaşayanlar; her kulda kendini gören, herkesle cem olan, girdiği her yere rengini veren ama kendisi ne şekle, ne kalıba, ne tanıma sığmayan zatlardır. Onun için onları astrolojik burç kayıtları içinde düşünmek bize göre yanlıştır. Muhammedîler için burçlara tabiiyet bitmiş, bütün burçlarda sınırsız seyir başlamıştır.

14 sütun. Kabaca düşünürsek… Ay, 14 evreden sonra bütünlenir. Hz. Mevlana ayın seyrinden ilhamla hakikât yolcularına şöyle diyecektir: “Elinden çıkanlara üzülme. Unutma ki ay da paramparça ola ola dolunaya erişir de nurlar yansıtır. Bil ki parçalandıkça nurlanmaktasın!”

Göğüs kafesini çevreleyen kaburgalar önde 7 ana kemik halinde birleşir. İman tahtası, can evi tabir edilen sadrımız; sağlı sollu uzanan 17 kemikle korunur! Açık kalp ameliyatı bu 14 kemiği tutan ana bağ kesilerek yapılır. 14 bağ kopunca kalbe inilmiştir artık.

Kalbe; öz bilince inmeye engel teşkil eden 14 direk neler acaba? Şeytanın, birimsel benlik vehminin, nefis ateşinin 14 oku, 14 perdesi, 14 temel azabı aslında.

Neler mi?.. Aklımıza gelenleri sıralayalım hemen: Öncelikle beş duyu. Kesitsel algıya bizi mahkûm eden beş duyu. Diğerleri: öfke, kibir, haset, riya, şehvet, hırs, para, makam, şöhret, ibadetine güvenmek, vesvese, saltanat, vehim.

Bunlar yıkılacak. Ayakta kalmak istese de değil mi ki bir kere deprem olmuştur, sağlam diye yüzlerine bakılmayacak artık. Gün be gün azalacak tesirleri. An be an tükenecekler.

(Allah’ın Zati ve Subuti sıfatlar toplamının da 14 olduğunu farklı bir noktadan düşünün)

Yıldızlar yere yaklaşacak ve çok berrak görünecekler: Yıldızlar; her biri yol bulmada rehberlik eden işaret levhaları. Yıldızlar; karanlık semanın ışıltılı aynaları.

Yıldızlar; sınırsız sonsuz ESMA mertebesidir. Muhammedî Bilinçle tanışan; esmanın kendinde önce SIFATa sonra EF’ALe dönüşümüne hazırdır artık. Bu dönüşüm ZATında cem yaşamaya kadar devam eder nasibi olan için. Muhammedî doğum; tüm esmaları birleştirmenin ilk adımıdır. Önceleri ayrı gayrı görenler, Muhammedî açılımlarla esmalar arasında fark görmenin şirk olduğunu, birini diğerine tercih etmenin hakikâtten perdelenme getireceğini anlayacaklardır.

Yıldızlar; Hak Dostlarıdır. “Sahabem yıldızlar gibidir, hangisine uyarsanız yolunuzu bulursunuz” buyurmuş Alemlerin Efendisi. Onun sahabesi; biricik mirasçıları; her dönemde yaşayan, hiçbir çağı boş bırakmayan; gönül ehli, ilim ehli, aşk ehli zatlardır. Onlardan hangisi size sevimli gelmişse, hangisinin meşrebi size uymuşsa sağlam ipe tutunmuşsunuz demektir.

Bilinci deprem yaşayan; yere yaklaşan yıldızları seyredercesine yakındır Gönül Ehline. Sorulara cevap, ruhlara gıda, kalplere şifa Hak Dostları bir bir çıkar önüne. Elini uzatıp alıverecekmişçesine yakındır onlara. Kimini şahıs olarak yanında, kimini ilim olarak kitap satırlarında, kimini sözlerle nasihat ikliminde, kimini muhabbet ve sohbet meclisinde, ama hepsini çok yakınında bulacaktır.

Feryat eden Yahudi: İdrak sıçraması ya da zorlu bir ameliyat gibi inşirahla gelen Muhammedî zuhur; derinlerde bir yerlerde saltanat kuranları tedirgin edecek, hükümranlığın elden çıkışını hazmedemeyen benlik; canhıraş feryatlarla ortalığı gerecektir.

Şuurun derinliklerinden Yahudi boyutu (dünyaya- menfaate düşkün yanımız); “Senelerce benimleydin, şimdi nerelere gidiyorsun? “diye kocası ölen kadın gibi yas ederek kendine acındıracak, sonra “Senin Nübüvvet (zahir boyutun) ile Risalet (batin boyutun) hep benimle yaşadı. Ben olmazsam sen ne yaparsın? Ne dış dünyan olur, ne iç alemin! Yıkılırsın, mahvolursun, bak benden söylemesi” diyerek uyanık ve de cambazca söylemlere girişecektir.

Tasavvufa yönelenlere çevreden ilk tepki şudur: “Dış dünyadan kopuyorsun! Sana da bir haller olmuş. Bak bizden söylemesi, normalden uzaklaşıyorsun!”

Dışta bunları duyan Marifet Yolcusu içte ise şu vesveseyi sıkça hissedecektir:

“ Ya sapıtırsam. Ya raydan çıkarsam! Acaba doğru yolda mıyım? Çoğunluk haklı olmasın? Yoksa ben gerçekten anormal miyim?”

İşte tüm bunlara elinin tersi ile meydan okuyabilenler; Harem Bölgeden ( Özbenliklerinden) Yahudiyi (esfele çeken vehmi) bir daha geri dönmemek üzere sürüp çıkarmış olacaklar!…

Vehim; maddeye, bedene dönük algı sürülüp çıktıktan sonra şu ses yankılanır bilinç semalarında:

- Artık Esfelden çıkıyor, Ahsene yürüyorsun. Kayıtlardan kurtuluyor, Sınırsız- Sonsuza açılıyorsun. Artık çok şerefli olacaksın! Yolculuğun mübarek olsun!…

***

Rasülullah’ı anıyor dışarıda müminler.

Doğumu kutlanıyor mevlidler, kasideler, ikramlar ve ziyaretlerle.

Ve sen, evet sen Marifet Yolcusu dostum!

Arzı sarsan, göller kurutan, sütunlar yıkan, ateşler söndüren, nehirler çağlatan, yıldızları yere yağdıran, köle tüccarını sürgüne yollayan o muhteşem doğumun aslında nerede, nasıl yaşandığını fark ediyorsun değil mi?..

Mübarek olsun!

Mehmet DOĞRAMACI

dogramacimehmet@gmail.com

Mehmet Doğramacı

Genç adam o hafta Fetih Suresi üzerine tefekkür ediyordu. Mekke’nin Fethine dair gelişmeleri İslam Tarihinden okurken şehre giriş esnasında Rasülullah (sav) in bir emri dikkatini çekti. Âlemlerin Efendisi birkaç sahabesini şehre şu haberi yaymakla görevlendirmişti:

ŞUNLAR GÜVENDEDİR, KURTULMUŞTUR:

1- EBU SÜFYAN’IN EVİNE SIĞINANLAR

2- KENDİ EVİNDEN ÇIKMAYANLAR

3- KABE’YE SIĞINANLAR.

Mekke müşrikleri, kimi yamaçlarda korku ve kaygıyla İslam ordusunun şehre girişini izlerken, kimi şehri terk etmiş, kimi hakkında ne hüküm verileceğini beklemek üzere evine çekilmişti. İşte tam bu esnada duyulan haber herkesi şaşırtmıştı. Özellikle de Ebu Süfyan, kendi evine sığınanların kurtulmasına herkesten çok hayret etmişti.

Konunun zahiri böyle. Ya derunu?…

Rasülullah neye işaret ediyordu?…

Fetih gününe has bir kurtuluş muydu bu?

Alemlere, zaman üzeri ana, tüm boyutlara seslenen Efendiler Efendisi Hz. Muhammed Mustafa (sav) şimdiye seslendiğinde bu üç boyutlu kurtuluş nasıl anlaşılacaktı?…

“İyisi mi tefekkürü yüksek dostlara telefon açmak” dedi içinden. Ve dokundu tuşlara. Olayı boyutsal katmanlarla okuyan arkadaşı hemen yapıştırdı cevabını:

Bunu bilmeyecek ne var? Rasülullah İslam’ın başlangıcından ebediyete kadar öne çıkacak üç sınıf idraki belirlemiş. 1- Ebu Süfyan’ın evine sığınanlar benlik saltanatı altında bir imana sahip olanlar, dinin zahirinde, fetvasında yaşayanlar… 2- Kendi evinde kalanlar; din adına herhangi bir görüş ve ekole meyletmeyip kendi hayal dünyasında yaşayanlar… 3- Kabe’ye sığınanlar da bu işin hakikatini bilip özüne yönelenler, diyebilirim…

…

Teşekkür etti ve bir diğer dosta bağlandı:

Bana kalırsa bu sınıflama Şeriat- Tarikat- Hakikat boyutunda değerlendirmeyi içeriyor… Rasülullah Efendimiz insanların İslamiyeti nasıl bir algı ile değerlendireceklerini vurgulamış.

…

Notlar aldı ve ona da teşekkür etti. Ve olayı biraz daha içeriden okuyana bağlandı:

Bence burada, insanın nasibi ölçüsünde, içsel yolculuğunun geçirdiği, geçireceği evreler iç içe anlatılmış. Hepsi de güvende olduğuna göre bence bunlar birbirine bağlantılı.

Diğerlerinden farklı bir noktaya işaret ettiği için heyecanlandı, “Devam et hele, nolur devam et” dedi.

Hattın öbür ucundaki devam etti:

İnsan ilk aşamada benlik sultası altında yaşar. Bu, Ebu Süfyan’ın evine sığınma diye ifade olunmuş. Nasibi olanlar, biraz daha sorgulayanlar, dışarıda bir sulta ve himayedarın- kurtarıcının yeterli olmayacağını fark ederek kendilerine dönerler. Bu da evinden çıkmama diye vurgulanmış. Kendi özüne dönenlerden nasibi olanlar ise daha özde; Gönül- Kalp ve Şuur boyutunun derunu ile tanışırlar ki; bu da Kabe’ye, Mescid-i Haram’a sığınma diye anlatılmış.

…

Zihni biraz daha açılmıştı. Ne var ki şu soru hala cevabını bulmamıştı.

- Hepsi mi kurtuldu yani?… Yoksa daha mı farklı?… Şeriat ehli, zahir ehli, batın ehli, tarikat gönüllüsü, hepsi de kurtuldu mu?.. Hepsi de aynı anda, aynı mevkide, aynı ölçüde kurtuluyorsa Rasülullah niye basamakladı olayı?… Neden tek hedef ve işaret vermedi?…

Biraz daha görmüş geçirmiş, işin çilesini çekmiş bir abiyi arasa, mutlaka o bir şeyler söylerdi. Vakit geç olsa da samimiyetinden cesaret alarak aradı. Biraz muhabbetten sonra soruyu yöneltti ama cevap umursamaz tonda geliyordu:

- Boş ver işine bak. Çözeceksin de ne olacak?.. Bu iş bazı cümlelerden anlam çıkarmak olsaydı keşke. Ömrüm böyle geçti. Sonuç? Hiç!…

Hep böyle yapar, derin bir şeyler sorulunca örtünürdü mübarek!… Zorlayınca gürler, pat diye kesip atar, daha sonra sakin düşününce söylediği iki kelimenin dahi muhatabına şimşekler çaktırdığı görülürdü.

Soruyu yineledi: “3 zümre kurtulmuş. Dışarıdan toplumsal okuma böyle. İçeriden okuyanlar da şeriat tarikat hakikat dediler. Biri de sadece içimizdeki yolculuk” dedi. “Sen ne dersin abi?..”

Abi iki cümleyle işi bitirdi:

- Çağrının Allah Rasülünden geldiğini bileceksin, Onun ashabı ile Kabe’ye, Mescid-i Harama yöneldiğini göreceksin de kendi evinde yada Ebu Süfyan’ın evinde oturacaksın öyle mi?… İnsan aklını peynir ekmekle yemiş olmalı… İyi geceler…

- Abi, şey, yani kurtulan 3 sınıf?…

- …

Telefon kapanmıştı!

Son cümle önce kulaklarında sonra odanın içinde, sonra kalbinin iç duvarlarında yankılandı yankılandı ve bir titreme aldı vücudunu!… Zangır zangır titriyor, alabildiğine üşüyor, kanı çekiliyor, ama içten içe yeni ufukların önüne açıldığını seziyordu.

Secdeye kapanırken bir kez daha söyledi o cümleyi

Çağrının Allah Rasülünden geldiğini bileceksin, onun ashabı ile Kabe’ye; Mescid-i Haram’a yöneldiğini göreceksin de kendi evinde yada Ebu Süfyan’ın evinde oturacaksın öyle mi?… İnsan aklını peynir ekmekle yemiş olmalı!…

Mehmet DOĞRAMACI

dogramacimehmet@gmail.com

Editör’ün Notu : Yazar burada ne anlatmak istiyor ? Lütfen düşüncelerinizi yorum olarak yazarmısınız ??

Mehmet Doğramacı

(Yasin Suresi “özde anlama” çalışması… Bu çalışma ne bir tefsir, ne bir te’vil, ne de bir ayet yorumudur. “Kur’an’ı sana inzal olur gibi oku”, uyarısı; “Kur’an İnsanın İkiz Kardeşi” Nebevi Gerçeği çerçevesinde sadece bir yaklaşım denemesidir.)

37-) GECE DE ONLAR İÇİN BİR İŞARETTİR! ONDAN GÜNDÜZÜ (IŞIĞI) ÇEKERİZ DE HEMEN ONLAR KARANLIK İÇİNDE KALIRLAR.

Bu ayetten itibaren ÇİFTER anlatımlar görüyoruz. Yani ÇİFTLERİN YARATILMASI diye önceki ayette işaret olunan açığa çıkışa ilişkin misaller geliyor önümüze geceye- gündüze, güneşe- aya ait tasvirlerle.

Çiftler kavramının YARATMA kelimesi ile gelişi; bize göre İNSANIN KENDİ HAKİKATİNE dair derin bir uyarı!… Bunun açıklamasını konu sonuna bırakıp gece- gündüz kavramlarını tahlil edelim.

Gece; bilinen anlamından daha özde düşünülürse insanın Düşünce Boyutu, gündüz düşüncelerin suretlere bürünerek açığa çıktığı Fiiller Boyutudur. Gece; salt, açığa çıkmamış Esma Manaları; gündüz suretlerle kendini gösteren Ef’al Alemi.

Bu ikisinin birbirini kovalaması ve takip etmesi; düşüncelerimizin fiillerimizi, fiillerimizin düşüncelerimizi sürekli biçimde besleyerek bir dönüşümün hayatımızı inşa ettiğini işaret ediyor. Bir başka deyişle; içinde yer aldığınız ortam; dış dünya; sizin iç dünyanıza; iç dünyanız sizin dış dünyanıza tesir ederek yaşam oluşmakta ve sürmektedir. Bu nedenle; güzel düşünmek, olumlu bakmak, temiz niyetler beslemek ne kadar önemli ise; yaşam alanını temiz insanlar ve güzel mekânlardan seçmek de en az o kadar önemlidir.

Bediüzzaman Said Nursi Hazretlerinin “Güzel gören güzel düşünür; güzel düşünen hayatından lezzet alır” sözü dışla için birbirine tesirinin beliğ bir ifadesidir. “Bana arkadaşını söyle sana kim olduğunu söyleyeyim” vecizesi dış alemin içimize etkisini çarpıcı biçimde belirlerken; “Kardeş sen düşünceden ibaretsin, gül düşünür gül olursun, diken düşünür diken olursun” (Mevlana) ifadesi de düşünce boyutumuzun hayatımızı inşada ana mihver olduğunun işaretidir. Aslında bu ayetten alınacak asıl ibret de bizce budur.

Şöyle ki; ayetteki vurucu ifade “Gündüzün gecenin içinden çekilip alınması” “Gecenin bir işaret oluşu”… O halde çözümlemede esas yaklaşım noktamız gündüzden ziyade gece olacak.

Aslolanın “Allah a’madadır” gerçeğince geceden de öte karanlık olduğunu biliyoruz. Gündüz ve gündüzün temel dinamiği ışık ise; geçici- fani bir durumdur!… Uzayın karanlık oluşu; ışığın sanal bir oyundan öte olmayışı da bunun delili. Ehlinin son sohbetlerinden birinde “Dışarıda ışık yoktur. Mekân ve zaman da yoktur. Bunlar beyinde oluşur” mealindeki ifadesi de realiteyi bir başka noktadan okumayı ima ediyor sanki.

Gündüz, yani suretlerin göründüğü âlem ve onları gösteren ışık oyunu; asıl gerçeğin yanında sadece vehmî bir durumdur ki; sinema perdesine yansıyan sahneler kadar geçici ve bir o kadar asıldan uzaktır.

Geceden gündüzün; ışığın çekilip alınması ve karanlığa gömülmek ne demek? İlk planda bu tasvir ürkütücü bir olumsuzluk hissi veriyor olsa da bir müjde, bir yeni açılım, bir yeni seyir ufku aslında. Nasıl mı?…

Yasin Suresine girerken bu surenin İNSAN yani HALİFETULLAH olgusunun bizde nasıl ve ne şekilde açılacağını anlattığını ifade etmiş; bunun oluşumunda KUR’AN’IN İKİZ KARDEŞİMİZ oluşunu fark etmekle olayın başladığını, ŞEHRİN ÖTE YANINDAN GELEN ADAM diye tasvir olunan misalde işaret edilen sıralı yaşam süreçleri ile bu idrakin geliştiğini vurgulamıştık. İşte o açılım sürecinin önemli bir aşaması da bizden gündüz ışığının çekilip karanlığa gömülmemizdir!

Az daha mı açalım?..

Bu süreç kendine açılmadan evvel bütün yaşamı, bütün değerlendirmeleri, bütün düşünceleri, bütün hareketleri gündüze; yani DIŞSAL ALEME göre olan kişi; ciddi bir dönüşümle İÇSEL ALEMine dönmekte yada dön-dü-rül-mek-te-dir!… O güne değin değerlendirmeleri KALABALIKLARA GÖRE olan insan; bundan böyle kendi sorgulama süreçlerine açılmaktadır. Bir anlamda topluma, çevreye, yakınlara, genel- geçer kabul ve değerlere göre bakış açısından sıyrılmakta; ALLAH’A GÖRE değerlendirme ve tefekkürlere girişmekte, “İnsan gibi düşünülen Tanrı sanısından; Allah gibi düşünen insan anlayışı”na geçmektedir. Bu süreç karanlığa, yani suretsizliğe, yani düşünce evrenine açılma sürecidir.

Gecenin Allah işareti olarak zikredilmesi ise insanın hakikati ile yüzleşmesinin gece diye betimlenen düşünceye-sorgulamaya dayalı ilme yönelişle gerçekleşeceğinin ifadesi. Kısaca, özüne dönen kimse için dışarının sanal ışıltılarıyla oyun ve oyalanma dönemi bitmiş; aslolan karanlığa; a’maiyete, kalbe dönüş başlamıştır.

Bu dönüşle bakalım daha neler fark edilir?

38-39-40) GÜNEŞ DE KENDİ YÖRÜNGESİNDE AKAR GİDER! AZÎZ, ALÎM`İN TAKDİRİDİR BU! AY`A GELİNCE, ONA KONAK YERLERİ TAKDİR ETTİK… NİHAYET KADİM URCUN (KURUYUP İNCELEN ESKİ HURMA DALI) GİBİ GÖRÜLÜR. NE GÜNEŞ, AY`A YETİŞİR; NE DE GECE GÜNDÜZÜ GEÇER! HER BİRİ AYRI YÖRÜNGEDE YÜZERLER.

Bu defa güneş ve aya dair seyirleri okuyoruz. “Güneş aklı, ay duyguyu temsil eder” dense de, “yakıcı gerçeği” güneş, o “gerçeğin vehmi yansıması”nı ay temsil eder.

Bir anlamda güneş “asıl ben”, ay “gölge benlik”tir. Güneş; “yaşam enerjisi”; ay; insanda çeşitli “çekim etkileri ile duygusal haller yaşatan ayna”dır.

İnsanın Yasin Suresine konu olan süreçte fark edeceği şey güneşin yada ayın üstünlüğü değil; bu ikisiyle kendinde neler oluştuğu, nasıl bir sistem işlediğidir. O nedenle; güneş; kendi yörüngesinde akmakta olan birimsel aklı, ay; çeşitli evrelerden geçerek kişinin bilinç denizinde med- cezir oluşumlarını tetikleyen, duygusal çalkantılar oluşturan nefsaniyete dönük beşeri yanı temsil eder.

Güneşin Aziz ve Alim’in takdiri ile kendi yörüngesinde akması; akla-ilme- gerçeğe dönük değerlendirmelerin AZİZ esması ile tetiklenen baskılama- zorlama- fitne- imtihan süreçleri ile geliştiğinin işareti. AZİZ den hemen sonra ALİYM esmaının gelişi; her sınav ve egoya dönük baskılama evresinin insanda İLMİ BİR GERÇEĞİ su yüzüne çıkararak hakikat güneşiyle ayan beyan yüzleşmesinin temsili.

Güneşi birimsel akıl olarak ele aldığımızda; insanın kendine yöneldiği bu süreçte birimsel aklın her şeyi kapsamadığı, sınırsız- sonsuzu çözmede yetersiz kaldığı; belli bir yörüngeye mahkûm olduğu fark edilir diye de düşünebiliriz. Hakikaten insan bu aşamalarda kendi aklının da ötesinde ve üstünde akıllar, üst bilinçler olduğunu görmekte, ister gönüllü ister mecburen olsun kendi acziyetini kavramaktadır.

…

Ayın çeşitli menziller, konak yerleri geçerek eski- kuru hurma dalına dönüşmesi ise; vehmî benliğin çeşitli seyir ve idrak yolculuklarından sonra kendi varlığının aslında hiç var olmadığını, faniliğini fark edişi diye anlamak mümkün.

Güneşin yörüngesi ve müstekar kelimesinden mülhem istikrarı olmasına karşın ayın menzilleri olması ve halden hale geçişi; hakikatin, özbene ait açılımın istikrarla devamlılık gösterdiğini; ama gölge benliğin aşama aşama eridiğini fısıldamaktadır.

Tasavvufi hayat bir tanıma göre; vehmi benliğin tükeniş evresidir. İşte ayın kuru hurma dalına dönüşmesi diye mecazen anlatılan; beşeri duygu ve değerlerin tükenişi, gerçekle yüzleştikçe hepsinin birer birer boşa çıkmasıdır!

Ne güneşin aya ne de ayın güneşe yetişememesi, gündüzün geceyi gecenin gündüzü geçememesi, her birinin belli bir yörüngede akması ise; güneş- ay, gece- gündüz ikili sistemi ile açıklanan oluşumu fark eden insanın gerek içsel ve gerekse dışa dönük yaşam anlayışında belli bir kudretle ayağa kalkışıdır.

Bu hitap, adeta farkındalığa ermiş insandan çıkmaktadır. Adeta o insan duyguları ve aklına güçlü bir eminlikle şöyle demektedir:

“Her ikinizin de yeri bende bellidir. Hiçbirinizi öne geçirmiyorum. Aklımı da duygumu da yerli yerince kullanacak ve değerlendireceğim!… Ben ne DUYGUSALım ne de çok AKILCI…Gündüzün geceye müdahalesine; yani dışsal dünyanın içsel alemime nüfuz edip beni etki altına almasına izin vermiyorum. Düşüncemi ben inşa ederim!… Düşüncelerimle dış dünyamı yanlı ve bireysel değerlendirmeye de izin vermiyorum… Evren ve dünya sadece benden ibaret değil. O halde her şeyi yerli yerince görecek ve hakkınca değerlendireceğim. Yani HAKKIN HAKKINI BÜRÜNDÜĞÜ SURETE GÖRE VERECEĞİM.”

***

Çiftler kavramının YARATMA kelimesi ile gelişi; bize göre İNSANIN KENDİ HAKİKATİNE dair derin bir uyarıdır demiştik en başta konuya girerken.

HALEKA kelimesi ile gelen YARATMA; bir anlamda VAR OLMAYANI VAR GÖSTERME demektir. CEALE kelimesi ile gelen OLUŞTURMA ise asıl hakikate dikkat çeker.

( http://okyanusum.com/yollarkalbecikarken4.html )

Kur’an HALİFE kavramını CEALE ile kullanırken; İnsana- beşere, dünyaya dair anlatımlar HALEKA ile gelir… Bundan şimdilik kısaca anlamamız gereken; Haleka kelimesi ile geçen işaretlerde boğulmamak, geri çekilip, tepeden bakarak, arka planı görmektir. Gündüz ve geceye, ikisine de ayrı ayrı varlık atfederek bakan anlayışın ne derece kör olduğu; dünyanın dışından bakıldığında bu ikisinin de geçici oluşumlar olduğunun görülmesi ile fark edilir.

O nedenle Haleka kelimesi ile gelen Çiftli anlatımlarda çiftlerden her birine takılarak değerlendirme yapmak değil; daha üstten, daha tepeden bakışla o çiftin işleyişinde saklı Teki görmektir hüner!..

Çiftli anlatımlardan sonra insana halife oluşunu hatırlatan bir diğer işareti okuyalım şimdi.

41-42-43-44) BİZİM ONLARIN ZÜRRİYETLERİNİ O DOPDOLU GEMİLERDE YÜKLENİP TAŞIMAMIZ DA ONLAR İÇİN BİR İŞARETTİR! ONLAR İÇİN ONUN MİSLİ, BİNECEKLERİ ŞEYLERİ YARATMIŞ OLMAMIZ! EĞER DİLESEK ONLARI SUDA BOĞARIZ DA, NE İMDATLARINA YETİŞEN OLUR VE NE DE KURTARILIRLAR! ANCAK BİZDEN BİR RAHMET OLARAK VE YALNIZCA BELLİ BİR SÜRE NASİPLENMELERİ İÇİN ÖMÜR VERMEMİZ HARİÇ.

Bu ayetlerde geçen gemiye iki türlü anlam verilmiş eserlerde. “Genetik kotlarımızın nesilden nesile aktarımı”. Bir de “anne rahminde ceninin korunarak dünyaya gelişi”. Her iki anlamda madde planında şüphesiz doğrudur. İnsanlık nesli genetik kodlar taşıyan DNA sarmalı aracılığı ile çağlara aktarılmaktadır. Gen sarmalları korunmuş birer gemi gibi taşır insana ait özellikleri. Bozulmaksızın, hasara uğramaksızın…

Mana ve idrak planında gemi; alem suretlerince idare olunan; bilinç katmanlarıdır. Her çağda her dönemde Nefs Mertebeleri diye de işaret olunan İDRAK KATMANLARI yani ALEMLER var olacaktır, kendine özgü özellik ve bakış açılarını korumak suretiyle.

Buna göre her idrak; bir idrak gemisi içinde yaşamını sürdürerek bilinç denizinde üzerine düşen işlevi yerine getirerek yol almakta!

Gemi kavramını Nuh (as) kıssasına bağlayarak düşünecek olursak; gemi diye işaret olunanın; İNSANLIK ŞUURU yani HALİFELİĞİNİ FARK ETMİŞ neslin, seçilmiş, süzülmüş, korunmuş neslin devamının sağlanması olduğunu görürüz.

Hz. Nuh (as) Risaletin ilk açığa çıktığı mahalli sembolize eder. Risaletin ilk açığa çıktığı mahal; çeşitli çiftleri değerlendirerek Muhammedi yaşama adım atmak üzere dağa; belli bir bedensel bilince yerleşmiş, oradan hayatiyetini sürdürmüştür.

Binilecek geminin yaratılması; mevcut bedenlerimiz ve onlarda hakim olan bilinçlerimizdir bir bakışa göre. Binilecek gemileri insan karakterlerinin tâbi olduğu BURÇLAR diye de okumamız mümkün.

İnsanlığını fark edecek olanlar, belli idrak grupları içinde taşınmaktadırlar. Said neslinin Şaki neslinin kendi genleri ve kendi alem suretleri ile devamı el’an yürürlüktedir. Her idrak grubu gemisinde taşınacaktır belli bir süre. Sonra ömür denen süreç tükenecek ve her birim asıl gerçekle yüzleşecektir, mazerete, özre, bahaneye yer olmaksızın.

Muhammedi İdrak- Halifelik Şuuru- İnsanlık; Kulluk Şuuru da onun temsilcileri eliyle korunmuş ve aktarılmıştır. Kısacası; gemiler içinde taşınıyor olmak başlı başına bir lütuftur değerlendirebilene.

Tasavvufi Hakikate Yönelmek; kaptanı Muhammedi Zatlar olan Hilafet Gemisinde yerini almaktır, değerlendirebilene!…

…

Gemiler içinde zürriyetlerin aktarımı olayı, Yasinin buraya kadar hitaplarında açıklandığı şekilde hakikatle yüzleşen insana bir şey daha söylemektedir:

Yaşamına ve düşüncelerine dikkat et! El’an yaşadıkların da düşündüklerin de gemiye yükleniyor, bir gün karşına çıkmak üzere seriül hisab ve zül intikam kaydına giriyor. Ve aynı zamanda senden üreyecek neslin; yani bundan sonraki fiil ve idraklerinin de mayası böylelikle oluşuyor!…

Bize göre bu ayetlerin can damarı da burası!

Her fiil ve düşüncemizin yarınımıza seriül hisab kaydı vermesinden çok daha mühim olan; o anlayış ve yaklaşımımızın tüm hayatımızı etkileyecek bir tohum, bir maya oluşudur!

Bilgisayar sürücülerine yazılanı silmek belki kolaydır. Temizlenebilir, format atılabilir. Ne var ki harddiske işlenen, muhafaza edilmekte ve tüm işleyiş sistemini her an etkilemektedir. Buradaki olay, “Dedesi koruk yemiş torunun dişi kamaşmış”, “Bir alimden bir zalim oluşurmuş” şeklinde dışa atılarak değerlendirilecek kadar basit bir olay da değildir. Her an, her halimiz; ana çekirdeğimize, DNA mıza, bilinç merkezimize işlenmektedir, sonraki anların inşasında mutlak yönlendirici olmak üzere! Üzerinde derin derin düşünülesi sarsıcı bir gerçektir bu, anlayabilene!…

…

Harddiske, ana belleğe işlenenlerin kullanımında dahi ilahi bir lütufa kapı aralandığı, bir rahmet olarak; ister yanlış ekilsin ister doğru ekilsin düşünce ve fiilleri dönüştürme fırsatı yani bir “ömür” verildiği ayetin son ifadelerinde öne çıkıyor. Bu insanın sevinçten havalara zıplamasını gerektiren büyük bir müjdedir…

O halde her an derunumuza inecek tarzda kodlama yapıldığı gerçeği fark edilmişse; her an, ne ektiğini ne ettiğini sorgulayacak mekanizmaları devreye alabilecek uyanıklıkta olmak da çok önemli bir husustur.

O nedenle sistem içinde işlevleri açıklanan ve tavsiye edilen TEVBE- İSTİĞFAR- TEVEKKÜL- İHSAN- İNFAK- HELALLİK vb mekanizmalar çok iyi değerlendirilmelidir. Değerlendirilmelidir ki; ileriye dönük kodlamalarda, ileriye dönük gemiye yüklemelerde doğru ve Hakça davranılmış olsun!…

…

O gemide çeşitli idrak tohumlarının yerini almasından sonra kendi içimizde yaşanacak arınmalar, saflaştırmalar acaba nasıl cereyan eder?…

Bunu da önce cehennem, sonra da cennet tasvir eden, gelecek ayetlerde okuyalım inşaAllah!

[ ... ] Sürecek [ ... ]

Mehmet Doğramacı

dogramacimehmet@gmail.com

Mehmet Doğramacı

(Yasin Suresi “özde anlama” çalışması… Bu çalışma ne bir tefsir, ne bir te’vil, ne de bir ayet yorumudur. “Kur’an’ı sana inzal olur gibi oku”, uyarısı; “Kur’an İnsanın İkiz Kardeşi” Nebevi Gerçeği çerçevesinde sadece bir yaklaşım denemesidir.)

30-) HÜSRAN ŞU KULLARA! KENDİLERİNE BİR RASÛL GELMEYE GÖRSÜN, HEP ONUN BİLDİRDİĞİYLE ALAY EDERLERDİ.

“Şehrin uzak tarafından koşup gelen adam”ın açtığı sürecin benlik ve bilince ait eski binaları yıkacak bir açılım olduğunu 28-29. ayetlerden anlamış idik. 30. ayette de o sürecin nasıl ve nelere dayanarak başladığı anlatılıyor.

Şöyle ki; hüsran yıkım demektir. Hitabı hep içeriden okumaya gayret ettiğimiz için HÜSRAN ŞU KULLARA hitabını HÜSRAN BAZI TUTKULARA, ALIŞKANLIKLARA diye ele alacağız. Kulluk; bir yönüyle kölelik olduğu için, kölesi olduğumuz, kulluk ettiğimiz bazı alışkanlıklar, perdeler, şartlanmalar, yargılar, değerler; Rasülün hitabı alındıktan sonra yıkılmaya mahkum olacaklardır!..

O yıkımın nasıl bir sebep- sonuç silsilesi içinde açığa çıkacağı da ayette işaret edilmiş. Rasülün hitabı ile “alay” söz konusu. İşte bu alay ve kınama; yıkım sürecinin ne yönde ilerleyeceğini gösteriyor. Biraz açalım…

“KİŞİ KINADIĞINI YAŞAMADIKÇA CAN VEREMEZ” hadisi hatırımızda kalsın. Risaletle bildirilen hakikat size açıldığı anda; geçmişte veya şimdide hor, hakir, yanlış, eğri gördüğünüz hallerle yüzleşme dönemine girersiniz. Bu bir manada sizde SERİÜL HISAB ve ZUL INTIKAM mekanizmalarının hız kazanması demektir. Ve en başlarda belirttiğimiz gibi lehinizedir, arınmanız içindir…

Siz Risalet bilgisi ile size gelen hakikati sindiremediniz ve “Olmaz, olamaz böyle şey” dediniz değil mi?.. İşte o olamaz dediğinizi yaşatacak sürecin tasavvufa yönelmekle başlayacağını unutmayınız!..

Çünkü “olmaz”larınız, “asla”larınız, “yapamam, bana uymaz”larınızın hepsi birer perdedir. Her mahalde hakkı seyrinize set çekerler. İşte bu perdenin yırtılması, ilk etapta kınadığınız şeylerin aşama aşama önünüze gelmesi ile olur. Tasavvufi hayata girmeden önce her şeyi düzgün giden insanların bu yönelişle birlikte kiminin işinde iflası, kiminin şehrini terke mecbur kalışı, kiminin aile hayatının sarsılması işte hep o hitaba karşı “alaylar ile yüzleşme” serisinden başka bir oluşum değildir.

İmtihan ve Fitne kavramının özü anlaşılırsa; ister alay ister hor görme biçiminde gelişsin; yaşanan sürecin “İLMİN STAJI” olduğu müşahede edilir. İmtihanla kendi potansiyelini görür ve sonuçlarını yaşarsın!.. (Fitne yani imtihan, senin, ilminle ne derece yaşayabildiğini fark etmen içindir!.. Sanma ki imtihan, başkalarının seni mükafatlandırması ya da cezalandırmasıdır!.. A.H)

Olaylara böyle bakmak yanış ve azaplara çok değişik bir boyuttan seyir hali açar kişiye.

Hüsran; yıkım, kayıp, zarar, üzüntü demek olsa da bu; beden ve bedeni değerler için geçerlidir.

Hemen işin müjde yönünü haber verelim; bilincin üzüntü ve yıkım gördükleri; şuur için yeniden inşanın ta kendisidir!..

Bu yıkım döneminde kayıplar yaşayan bilince; 31. ayette bir teselli, 32. de de diğer bir açılımla yeni ufuklar gösteriliyor. Okuyalım…

31-) GÖRMEDİLER Mİ Kİ ONLARDAN ÖNCE NİCE KUŞAKLAR HELÂK ETTİK Kİ; GİDENLERİN HİÇBİRİ GERİ DÖNMEYECEK ONLARA!

Çeşitli hüsranlar yaşanırken bilinç ve ego feryat ederek: “Bitiyorsun sen. Yıkılıyorsun. Her şeyin elinden çıkıyor. Mahvolacaksın. Gel yol yakinken dön hemen!..” şeklinde vehimler pompalamaya başlar. Kişi bu esnada aklı ve ilmi kullanabilirse; iki şeyi görecektir:

1- Hayatta gelişim için sürekli biçimde bazı şeylerin elden çıkması gerektiği.

2- Eskiler rafa kalkmadan yeni idrake erişmenin mümkün olmadığı.

Daha önce nice kuşaklar helak ettik, hiçbiri geri dönmedi ifadesi; “Çocukluğundan itibaren bir dizi değişim yaşadın ey insan, eskiden inandıklarının bazılarına şimdi inanmaz oldun, bazılarında da ne kadar kısıtlı düşündüğünü fark ettin, yani şu anına gelene kadar inandığın bazı şeylerden geçerek geldin, onlar sana geri de dönmeyecek” gerçeğini ifade etmekte.

Bir başka anlamda SİSTEMDE DEĞİŞMEYEN TEK ŞEYİN DEĞİŞİM OLDUĞU çarpıcı biçimde dile gelmekte…

Öyle değil mi?.. Liseye başladığımızda ilkokul gözüyle bakmıyoruz hayata. Üniversite bitince lise idrakimizin ne kadar basit kaldığını seyrediyoruz. Tıpkı bunun gibi; şimdilerde bizi yakan o benliğe dair yıkımlar tamamlandığında da hüzünlü bir gülümseme ile şöyle diyeceğiz: NE KADAR DA SAFMIŞIM. DİN ADINA NELERE İNANMIŞ, NE YOLLARA SAPMIŞIM?!…

Buradaki helakin TOPLUMSAL KUŞAKLAR dan ziyade İDRAK KUŞAĞI olduğunun delili; kuşak için ayette KARN ifadesinin kullanılmasıdır. Karn; Yansımalarda ANTEN, yani algılama aracı olarak çevrilmiştir. Bu da bize, bu değişim süreçlerinde HEM ALGIMIZIN HEM DE ALGILAMA VE DEĞERLENDİRME ARAÇLARIMIZIN DEĞİŞECEĞİNİ fark ettirmekte…

Değişim sürecinin başlamasına paralel olarak, bir başka olay daha devreye girmektedir ki; bu da hem ahretimiz, ebedi yaşam boyutumuz, hem de şu anımız için kıymetli bir gelişmedir. Ne olduğunu ayetten değerlendirelim.

32-) ELBETTE HEPSİ, TOPTAN ZORUNLU HAZIR BULUNACAKLAR.

Hiçbir algının ve eski idrakin geri dönmeyeceği ayeti; sürekli biçimde ileriye dönük gelişimi vurgularken HEPSİ TOPTAN HAZIR OLACAKLAR ifadesi ilk planda çelişik gibi geliyor, anlaşılamıyor.

“Hazır bulunma”da kullanılan kavram “MUHDARUN” dur. Bu da “zorunlu biçimde bir huzura çıkışı” ifade eder. Zorunlu huzura çıkma deyince aklımıza gelen şey, ya bir yetkili makama çıkma yada mahkeme edilme değil mi?…

Tanrısal düşüncelerden arınma gayretimiz olduğu için biz buradaki huzura çıkmayı etkin makama sunulma değil de MAHKEME; SORUŞTURMA, KOVUŞTURMA, DURUŞMA diye ele alacağız. (Elmalılı Hamdi Yazır’ın görüşü bu yöndedir.)

Kişinin hakikatle yüzleşmesi esnasında duruşma ve soruşturma yaşaması ne demek?…

Tüm kuvveleri ile o duruşmada hazır olmak ne demek?..

Bunun da içe ve dışa dönük iki yönü var azizim:

1- Sana açılan yeni bilgi ile sen kendi kendini sorgulayacak, kendini hesaba çekecek, vicdan yargıcının huzuruna çıkacaksın her gece seccadende yada her an yönelişlerinde…

2- Sana yeni bilgi ve değerlendirme açıldığı süreçte etrafındaki bütün insanların bir sorgulama ve kovuşturma açtıklarını hayretle müşahede edeceksin!… Sanki herkes başkalarını bırakacak da senin dürüstlüğünü, doğruluğunu, ilmini, halini sorgulamayı görev edinecekler…

Her iki süreç de çok zevklidir bilir misin?…

Aman Allah’ım, o seccadede sabaha kadar günahlarınla yüzleşip gözyaşlarına boğulmak nasıl bir zevktir, doyamazsın!.. Ağlamak bu kadar da mı huzur verirmiş, der gene hayretlere düşersin öylesi el açtığın, kul olarak acziyetini yanaklarında damla damla hissettiğin saatlerde.

Ya dışarıdakiler?.. Zevkli midir?.. Bütün mahalle, bütün şehir üstüne üstüne gelir adeta. Kimsenin hali görünmez de yakın çevrenin biricik gündemi sen olursun… Hakkında dedikodular mı çıkmaz, iftira mı olmaz, zanlar mı üretilmez, ooooooo neler neler…

Beden epey acısa da, içten içe kanasa da bunun zevki bambaşkadır. Negatifini gönüllü üstlenir seni candan (!) sevenler. Günahlarını birer- ikişer bölüşürler her gün, hatta paylaşamazlar bazen de oyuncak çekiştiren çocuklar gibi itişirler birbirleriyle…

İşte sen gerek içte gerek dışta yaşadığın bu toplu yüzleşmelerle tüm mazini, içini dışını, saklını açığını önünde bulursun. Duruşmalar biraz uzasa da değil mi ki bu bir arınma süreci, aşama aşama her dosyadan beraat ederek yürürsün özgürlüğe. Her beraat ve geçişte kendinden daha bir emin ve daha bir hafiflemiş olarak…

…

Bazı yüksek idrakler için DURUŞMA SÜRECİ ömür boyudur! Hatta bazıları için ölümden sonra da sürer bu süreç.

Bak, hala Mevlana- Şems aşkı hakkında zanlar üretilmiyor mu? Yunus, Kaygusuz, Pir Sultan, Hallac, Cüneyd, Beyazid, İbn Arabi gibi zatlar hakkında hala ileri geri konuşulmuyor mu?…

Bir yönüyle MOLLA KASIM’LA YÜZLEŞME mekanizmasıdır bu. Evet, Molla Kasım’ların karşımıza gelişi sıradan bir süreç değil, sisteme ait bir mekanizmadır. (http://www.sufizmveinsan.com/sohbet/mollakasim.html)

***

Bu duruşma süreçlerini sana yaşatan aslında senin hakikate yönelişinle beynini ve ruhunu teslim alanlardır. Nereden mi çıkardık?

LEDEYNA MUHDARUN diye geçiyor bu hazır olma hali… KATIMIZDA HAZIR OLACAKLAR… Burada konuşan BİZ kalıbıyla kimler?… (Ricali Gayb ve Divan konuları ile Tasarruf mekanizması okunursa bu süreçte sizi kimler ele alıyor anlarsınız.)

Bunlar yaşanırken kulluk acziyeti, beşer zafiyeti nedeniyle içinizde hafif burukluklar olabilir. Kolay değildir kayıpları, kaçışları, kınanmayı bilince sindirmek. İşte onun hazmını kolaylaştıracak misaller geliyor şimdi…

33-) ÖLÜ ARZ DA ONLAR İÇİN BİR İŞARETTİR! ONU DİRİLTTİK, ONDAN ÜRÜNLER ÇIKARDIK DA ONDAN YİYORLAR…

Sen şimdi sürekli “Elimden bir şeyler gidiyor, sahip olduklarım kayboluyor, sürekli biçimde yeniliyorum, yıkılıyorum” sanıyorsun ya. Bak Rabbimiz sana içinde bulunduğun dünyadan bir misal veriyor:

YER DE SENİN İÇİN İŞARET. KIŞIN ÖLÜR, YAZIN DİRİLİR. HER ÖLÜMÜ, YENİ MEYVEYE DİRİLİŞİDİR ASLINDA.

Ve cancağızım sen de oluşacak kayıplara böyle bak. Her yıkım bir inşa, her kayıp bir kazanım aslında.

Ayette ölü arzı, ölü beden diye de okuyabiliriz. Ölmeden diriliş yok demek ki. Bedenin yaşadığı her ölüm, şuurun yaşadığı bir diriliş aynı zamanda. Öyle ki uzun süre gıdalanacağın idrak meyveleri, şimdilerde elinden çıkanların tohumundan yeşerecek!..

Yeşerecek mi? Yooo, yeşermiş yetişmiş bile. Bak ayete:

34-) ORADA HURMA AĞAÇLARINDAN, ÜZÜMLERDEN BAHÇELER OLUŞTURDUK, ORADA PINARLAR FIŞKIRTTIK.

Hurma ağaçlarından bahçeler… Üzümlerden bahçeler…

Konu idrak olursa nasıl anlarız?..Hurma; beyni ve aklı; Üzüm; gönlü ve hissiyatı simgeler. Hurma yani akılla çeşitli çözümlemeler yapılırken; üzümden elde edilen şarap (aşk) ile kendinden (benlikten) geçme yaşanmaktadır. Olayın cennet halinde yaşandığı hatırdan çıkarılmaz ise; çeşitli yanışlara paralel olarak yeni idrak meyveleri derlenecek, bunların bir kısmından aklî TEFEKKÜRLER bir kısmından da sezgisel DOĞUŞLAR deneyimlenecek demektir.

Tefekkür ve Doğuşlardan elde edilecek olan da bahçeden pınarlar fışkırması diye tasvir edilmiş. Bu çalışmalar sonucu özümüzden bize akacak pınar LEDÜNNÜ İLİM ve MÜŞAHEDE olsa gerek…

35-) ONUN GETİRİSİNDEN VE ELLERİNİN ÜRETTİKLERİNDEN YESİNLER DİYE… HÂLÂ ŞÜKRETMEZLER Mİ?

Bu oluşum; lehimizedir dedik en acı sahnelerde dahi… İşte ayet, tüm bu süreçlerin bizim gelişimimiz için olduğunu çok açık biçimde bildiriyor. Tefekkür ve Doğuşlardan ve de aynı zamanda ellerimizle ürettiklerimizden yemek?..

Önceki ayette tefekkür ve doğuşu açtık da ellerimizle ürettiklerimizden yemek ne demek?.. Hakikat yolunda gerek zikir gerek riyazat gerekse nafileler biçiminde yaptığımız tüm çalışmalar; beden cehenneminden şuur cennetine geçişi kolaylaştıracak devrelerdir. Hakkı verildiğinde birebir değil bire on, bire yüz, bire bin getirilerle döner bize karşılığı. Eğer değerlendirebilirsek… Eğer olayı benliğimize mal etmez, kayıp gibi görmez, ukalalık etmez, haddimizi bilirsek!… Layıkı vechile değerlendirebilirsek…

Yaşanan imtihan ve bela süreçleri; ellerimizle (akıl ve duygu ile) ürettiğimiz kınamalar, alaylar dahi bize yeni meyveler sunar. Nasıl mı?.. Bela süreçleri ile yaşadığınız şey; idrak bahçenizin ökse ve ayrık otlarından temizlenmesinden, daha gür yayılasınız diye dallarınızın budanmasından başkası değildir. (http://www.sufizmveinsan.com/sohbet/nasilcalisir.html)

36-) SUBHAN’DIR; ARZIN (BEDENİN) OLUŞTURDUKLARINDAN, NEFSLERİNDEN (BİLİNÇLERİNDEN) VE DAHA BİLMEDİKLERİ ŞEYLERDEN BÜTÜN ÇİFTLERİ (GEN SARMALLARINI) YARATAN!

Tüm bu açığa çıkış aşamaları objektif olarak okunduğunda, yorumsuz dışarıdan bakarcasına seyredildiğinde, benlik gözlüğünden değil; kalp ufuklarından bakıldığında insan; kendinde hükmünü icra edenin türlü şekillerde zuhur ettiğini görmektedir.

Bedenselliğinden açığa çıkan hayvani haller ile bilincinin türlü suretlerle önüne gelişini seyretmektedir. Zaten bir duruşma süreci yaşayan; bir bir gerek hayvani ve gerekse beşeri boyutunun ürünleri ile yüzleşirken, deruni bir gerçeği daha fark eder ki; Sübhan olan Allah; zıtların birbirini itme ve çekmesiyle harika bir sistem işletmektedir evrende, iç evrenimizde, evren içre evrenlerde.

Bir anlamda insan kendinde oluşanların sistematiğini okudukça evrensel planda da aynı sistem ve düzenin işlediğini hissedebilmekte, bu hissedişe geldiğinde de acziyetini itiraf ile SÜBHAN ı tesbih etmektedir.

İlerleyen ayetlerde ÇİFTLERİN YARATILMASI olayını hem mikro hem de makro planda değerlendirerek daha net biçimde okuyacağız inşaAllah.

[ ... ] Sürecek [ ... ]

Mehmet Doğramacı

dogramacimehmet@gmail.com

20-) ŞEHRİN UZAK TARAFINDAN KOŞARAK BİR ADAM GELDİ: “EY HALKIM, RASÛLLERE TÂBİ OLUN” DEDİ.

Şehrin uzak tarafından koşarak gelen adam… Şehir; beden şehri. Daha doğrusu bedene bağlı bilinçle yaşayan kimsenin, yani henüz “Muhammedi Şuur” kendisinde açılmamış olanın, yaşam alanı olarak “benimsediği”, kendini “kayıtladığı” algı kalıplarının tamamı…

Ve önceki ayetlerde okuduğumuz kadarı ile o bilince Risalet Bilgisi geldiğinde akıl- muhakeme- fikir devreye girerek gerçeğin bu olduğunu açıkça beyan etse de kişi bunu sindiremiyor!.. Öğrendiklerine hak veriyor ama beşeri kalıplarına uymadığı için aklı karışık gezmektense kendini dar alana hapsetmeyi yeğliyor tuhaf biçimde.

Neden?.. Çünkü alışılmış değerleri, bilgi kalıplarını, geleneksel bakış açılarını, değer zannedilen betonları yıkmak atomu parçalamaktan daha zor!.. Bunları normal bilgi ve sezgi ile kabule de güç yetiremiyor kişi. İç ses daima “gerçek bu” dese de bedensel bilinç, kilitlediği kapıyı açmayacak, kale gibi, sur gibi, duvar gibi çevrelediği hükümranlık alanının ele geçirilmesine izin vermeyecektir.

İşte risaletin kişiye açılması aşamasında bu duvarları yıkmak üzere -nasibi olanlarda- muhteşem bir mekanizma daha devreye girer! “Şehrin uzak tarafından koşup gelen adam”, diye tabir olunan; kişinin dünyasına hiç beklemediği anda giren, hesapları alt üst eden, çağrılmadan gelen şey; “AŞK potansiyelinin açığa çıkışı”ndan başkası değildir.

Çünkü benlik dağlarını aşkın dinamitlerinden başka hiçbir şey parçalayamaz! (Aşk yaşanmadan, aşk uğruna tüm varlık feda edilmeden kesinlikle vahdet yaşamı açığa çıkmaz- AH)

Bu ayet bize göre, rasüllere direnen (hakikat bilgisine başkaldıran) bedeni (nefsani bilinci) yıkacak olan bir oluşumu, yani mülhime girdabından mutmainneye doğru bilinci çekecek olan aşkı ve onun tetikleyeceği süreçleri anlatmaktadır!

Hemen akla şu soru gelecek:

- Buradaki aşk, herkesin bildiği, yaşadığı türden bir aşk mıdır?..

Hem evet, hem hayır. Buradaki aşk, herkesin bildiğine, yaşadığına benzer ama kesinlikle içeriği o değildir. Bunun içeriği; sizi bilinç hegemonyasından şuur özgürlüğüne çıkarmak üzere gelişen dönüşüm süreçleridir. Nasıl yaşandığı, nasıl açığa çıktığı da yukarıdaki ayette var aslında… Anlayabildiğimiz kadarı ile açalım…

Bu ayetlere kadar kişinin içsel sorgulamalarını konuştuk. Kişiye açılan hakikat bilgisi karşısında dış dünyaya ve içeriye dönük perdeli bakışları, içsel direnişleri, kafa tutuşları seyrettik.

20. ayette yaşanan da içseldir ama artık bir yönüyle zuhura çıkış, dış dünyada da mananın suretlenme evresi başlamaktadır. Çünkü aşk sadece kalpte değil, bizatihi açığa çıkan ayna bir mahalde seyredilir ve onunla birlikte yaşanır.

Burada beyin ve kalp, içeride halledemediği problemi dışarıda bir birim oluşturarak halletmeyi denemektedir. (Her âşık, kendi maşukunu kendisi oluşturur ve çağırır hayatına. Detayına girmiyoruz. Beynin işleme mekanizmasından haberdar olanlar ve aşkı yaşayanlar bilir.)

Ayete dönerek benliği eritecek aşkın ve onun sureti maşukun çıkışını az daha değerlendirelim…

ŞEHRİN UZAK TARAFINDAN… Maşukunuz olacak mahal sizin alıştığınız değerlere, sizin alıştığınız bilgilere, sizin benimsediğiniz hayat tarzına çok zıt bir yönden hayatınıza girer. Sizin mahallenizden değildir o.

Yani, bilinç şehrinizin şimdiye kadar bilinmeyen, göze gözükmeyen en uzak mahallesinden, en uzak mana boyutunuzdan çıkar da gelir… Öyle ki meşrebi meşrebinize, ilmi ilminize, kültürü kültürünüze hiç benzemez. Her seferinde “Ya Hu ben amma da cins, amma da değişik biriyle muhatabım. Bu da nereden çıktı da hayatıma girdi?” demekten kendinizi alamazsınız. Ama bunu diyen yanınıza inat, kimseye duymadığınız yoğunlukta sevginiz de ona yönelmektedir.

Fakat o, sizin şehrinizden, sizin bilinç ikliminizdendir!… Bir yerden, karşıdan filan gelmemiş, bizatihi sizden zuhur etmiştir. Sizin şimdiye dek yüzleşmediğiniz, tanışmadığınız diğer yarınızdır o… İleri safhalarda ruh eşiniz, ikiziniz olduğunu da anlarsınız, ötelemeden değerlendirebilirseniz.

KOŞARAK GELEN… Neden koşuyor bu adam?… Pardon, konu adam değil adam sembolü ile aşktı, maşuktu değil mi?..

Aşk; beklemez dostlar! Vakti gelmişse hiçbir perdeyi dinlemeden hızla girer hayatınıza!.. Koşarak gelir… Nefes nefese gelir size yepyeni bir nefes vermek; SURunuza üflemek için… (Pardon çok açıldım, neler diyorum, sura üfürme kıyamette oluyordu değil mi, pardon, çok pardon)

BİR ADAM… Adam mıdır maşuk?.. Kadın olamaz mı?… Ya Hu Dostlar, Kur’an konuşuyoruz, konuştuğumuz Şuur boyutu… Burada cinsiyete yer var mı ki?..

O halde neden adam denmiş?..

Ayette adam yerine kullanılan ifade RACUL… Yani eski tasavvuf büyüklerinin “ER” dediği… Yani ALLAH ERİ… Gelen bir ALLAH ERİdir… Cinsiyeti kadındır erkektir, onunla işimiz yok… Sizi mülhimeden; yani risaleti bildiği halde beden şartlanmasından vazgeçmeksizin yaşama ısrarından çekip almak üzere gelen; ALLAH ERİdir…

***

Kur’an’ın anlattığı bu olay zahiren Antakya’ya gelen İsa (as) elçilerine halkın tavrı olarak nakledilir. “Rasüllere tabi olun” diyerek şehrin öte yanından koşup gelen adamın adı da HABİB-İ NECCAR dır. Bu adam, zahir bilgilerine sahiptir, sevgi ehlidir. Esmaları bilir, sıfatı da suretlerde yaşamaktadır. İşi marangozluktur ve tahtadan suretler oymakta, cemal sıfatlarını orada seyretmektedir.

Rasüllere tabi olun, diye haykırarak bazı gerçekleri söyler. Halk, hem rasülleri hem bu adamı şehit eder. Uzun soluklu süreçler sonunda put perest ROMA İMPARATORLUĞU yıkılır.

İşin kıssa boyutuna fazlaca dalmadan Kur’an’ın naklettiği kadarı ile okumaya devam edeceğiz. Yalnız “Habib-i Neccar” isminin ve halinin, hadislerde de yer alışı; AŞK mekanizmasının devreye girişini bu isim üzerinden de okumamızı gerekli kılıyor. Biraz buna değinelim.

Habib-i Neccar, bu hızlı çıkışından sonra ZAT boyutunu da yaşayarak cennete girer. Halkın kendisini şehit edişi ile HİÇLİĞİ deneyimlemiş, HİÇLİKTE HEPLENENlerden; zati olarak yaşayanlardan olmuştur!… Onun ölümünden sonra o bölge halkı korkunç bir sesle helak olur!

***

Önce ismini ve halini ele alarak aşkın açığa çıkışını seyredelim.

HABİB-İ NECCAR!… Anlamı: “MARANGOZ MAŞUK” Kesen, biçen, yaran, kıyan ama bunu sevgiyle yapan kimse!..

Sizde hakikat bilgisini oturtmak, benliği secde ettirmek üzere hayatınıza giren aşk ile HABİB-İ NECCAR tecellisi yaşarsınız.

Seversiniz… Adını koyamayacağınız biçimde çok seversiniz o kimseyi… Bazen aklınız karışsa da, bazen bu sevgiyi bedensel sansanız da, bazen yasak ve haram işliyormuşçasına ürperseniz de içinizde hep şu ses yankılanır: YOK YOK, BU BAMBAŞKA BİR SEVGİ. PARÇAM GİBİ, KALBİM GİBİ, NEFESİM GİBİ BİRİ. ADINI KOYAMIYORUM AMA BİLİYORUM, BENDEN UZAK DEĞİL, TA İÇİMDE GİBİ…

İşte bunu böyle hissettiğiniz o ayna mahal; sizde işlevine başlarken yukarıda anlattığımız biçimde hızla ve hiç beklemediğiniz anda gündeminize oturur!…

Bu öyle bir geliş ve ele alıştır ki; o gündeminize yerleştiğinde kendinden başka tüm sevgileri, kendinden başka tüm ilgileri, kendinden başka tüm yönelişleri keser de sizi tüm benliğinizle kendine çeker, teslim alır!… Adeta kıbleniz olmuştur! ( Aşıkların Kabe’si Maşuktur- Hz. Mevlana)

Onun hitabına kulak verirsiniz. Bir süre onunla yaşarsınız kalben. Ama gerçek şudur ki o sizde kendini yaşatmak, sizi kuşatmak, sizi ele geçirmek üzere gelmemiştir.

O size, sizden içeride saklı sizi göstermek için, onu yaşamanız için gelmiştir.

Bu nedenle de bu tür aşkta hiçbir zaman daimi vuslat yoktur! Gelen, işlevini tamamlayıp dönecektir kendi boyutuna. Ama, siz benlikten kurtulana, sizde şuursal yaşam açılana, siz hilafetinizi fark edene kadar sizinledir!… Bu süreç size açılana kadar bırakmaz sizi. Açıldığında da çoktan çekilmiştir kendi boyutuna…

Habib-i Neccar; Mevlana için Şems, Yunus için Taptuk, Hüdai için Üftade, Yusuf için Züleyha’dır.

Konuyu fazla dağıtmadan ansızın hayatımıza giren sevgilinin ana hitaplarını dinleyelim şimdi:

21-) “SİZDEN BİR KARŞILIK İSTEMEYEN; KENDİLERİ HAKİKAT ÜZERE OLANLARA TÂBİ OLUN!”

Siz bedensel bilincinizin emrinde yaşarken o size hiçbir ücret istemeyen, dünyevi menfaat beklemeyen yöne tabi ol, diyecektir.

Bütün tâbiiliklerde, emretme ve kumanda vardır. Bütün boyun eğişlerde köle mantığı vardır. Dışa yönelişler, ister bir şahsa, ister bir kuruma, ister bir fikre olsun, hepsinde de karşılık ve ücret vardır.

Şahıssa yöneldiğiniz; edep bekler, saygı bekler…

Kurumsa, kurumsal değerler vardır uymanız istenen…

Fikir ve ideoloji ise; belli prensiplerle yaşamanız istenir…

Bunların hepsinde BAĞLILIK VE BAĞIMLILIK hali vardır ki karşılık istemekten öte hepsi de kölelik yaşatır size, sizdeki sizin açığa çıkmasına izin vermeksizin.

Siz benliğinizin esiri olarak zaten köleliğinizi fark etmeyen bir yaşam içindesiniz. İçinizden gelen Risalet hitabına baş eğmek istemiyorsunuz ya. İşte aşkınız size şunu söyler:

GEL SEN DIŞARIDA BİR YERLERE KÖLELİĞİ BIRAK DA KENDİ ZATINA YÖNEL, O YÖNELİŞ SENDEN KARŞILIK BEKLEMİYOR…

…

Camii cemaatinin ilgisini seven, vaazlarına yönelişleri nefsinin hoşuna giden Celaleddin’e Şems şunu fark ettirir:

KENDİNİ KANDIRMA HİZMET EDİYORUM DİYE. UNVANLARI SEVİYORSUN. İLGİYİ SEVİYORSUN. FARKINDA MISIN, CEMAATİNİN, ÖĞRENCİLERİNİN KÖLESİSİN SEN!… ÇIK BUNDAN DA SENDEN KARŞILIK İSTEMEYEN ÖZÜNE YÖNEL! YÖNEL Kİ KURTUL ŞU SÜSLÜ AZAPLARINDAN!!!!

…

İşte Maşuk gönlünden dile gelen aşk, bunu diyecektir size. Daha başka ne der?

22-) “BENİ (BÖYLECE) FITRATLANDIRANA NASIL KULLUK ETMEM? O’NA RÜCU ETTİRİLECEKSİNİZ.”

Sen şu an egona kulluk ediyorsun, farkında mısın?… Bense Rabbime, beni FATIR esması ile HALİFELİĞİ YAŞAYACAK ŞEKİLDE PROGRAMLAYANA kulluk etmekteyim. Ve ben biliyorum ki dönüşümüz bu dünyaya değil, dönüşümüz kayıtlı-kısıtlı-sonlu hayata değil, dönüşümüz beşeri değerlere değil.. Bunların hepsi geçici… Dönüşümüz Ona, sonsuz- sınırsız olanadır!!!! O halde neden oyalanırız geçici isimler, ölümlü resimlerle nedennnnn?!….

İşte bu sorgulamayı açar size maşuk!…

23-) “O’NUN DÛNUNDA TANRILAR MI EDİNEYİM! EĞER RAHMAN BİR ZARAR AÇIĞA ÇIKARMAYI İRADE EDERSE, ONLARIN ŞEFAATİ BANA NE YARAR SAĞLAR NE DE BİR ŞEYDEN KORUR…”

Ben nasıl, Fatır olan Allah dûnunda tanrılar edinirim?…

Ben nasıl, ebediyete dönük yanı olmayan dünyevi değerlerle kendimi tanımlarım?

Ben nasıl, çürüyecek olan beden ve o bedene göre hayata bakarım?…

Ben nasıl, beş duyu kaydı ile sınırsız- sonsuz olanı değerlendirmek saçmalığına batarım nasılllllll?!….

Her şey özümden zuhur etmekte… Rabbim, bende tasarrufu ile, bana bir zarar dilese kayıtlarım kurtarır mı beni?…

Uğruna hayatımı adadıklarım ne kadar benimle olabilir?…

Aynı yastığa baş koyduğum eşim, dişim ağrısa ne kadar duyar sızısını?…

Onunla aynı rüyayı görmüyorsam kimim ben?!….

Kabre çift gömülen hiç yoksa, hep yalnız isem, şimdiden yalnız olduğumu fark edip kendimde mevcut kudreti neden açamıyorum?…

Anladım, şimdiye kadar adandıklarım beni kurtarmayacak. Kendilerine ömrümü verdiklerim de sadece dünyamda olanlar, öte boyutta benimle olacaklarına garanti yok…

…

Maşuk size bu ayette işaret edildiği biçimde bu sorgulamaları yaptırır ve değerlerinizi, uğruna adandığınız şeyleri de sarsarak, fay hatlarınızı (kırmızı çizgilerinizi) çatır çatır kırar !…

24-) “O TAKDİRDE MUHAKKAK Kİ BEN APAÇIK BİR DALÂLET İÇİNDE OLURUM!”

Ebedi olmayana adanmak, faniden yardım beklemek; apaçık şirk apaçık dalalet, apaçık sapıklıktır!… Ve maşukla şimdiye dek bir şirk hayatı yaşadığınızı fark edersiniz…

25-) “GERÇEKTEN BEN SİZDE DE AÇIĞA ÇIKAN RABBE İMAN ETTİM; BENİ DİNLEYİN!”

Siz, maşuktan gelen hitabı dinleyerek bu tefekkürleri, sorgulamaları yaparken benliğiniz bir kez daha ayaklanacak, son bir hamle ile sizi saptırmak için şöyle diyecektir:

- Canım dinleme sen onu, başka onun dünyası, tuzu kuru, boş ver.

- Konuşuyor işte, hem senin çektiğini çekti mi bakalım?

- Hem tehlikeli bu hakikati yaşamak. Çevrenle aran bozulmak üzere. Yol yakinken eski haline dön. Bırak şu uç önerileri.

- Tamam belki yaşayan var ama sen yapamazsın. Eskide kaldı bunlar, sana uymaz.

Benlik bunları fısıldarken maşuk son sözlerini söyleyecek, asıl gerçeği, seni can evinden vururcasına haykıracaktır: “Gerçekten ben sizde de açığa çıkan Rabbe iman ettim; beni dinleyin!”

Ne demek bu? Sen maşuku ve fikirlerini dışa atmaya, ötelemeye çalıştın ya. Sen onu uç ve uzak buldun ya. Bak o şöyle diyor.

BEN SENİM. BEN SENDEN AÇIĞA ÇIKMAKTA OLAN, AMA SENİN KAYITLARIN NEDENİYLE GÖREMEDİĞİN, GÖRMEK İSTEMEDİĞİN BOYUTA İMAN ETMİŞ HALİNİM SENİN…. BEN SENDEN BAŞKASI DEĞİLİM…BENİ DİNLE… YANİ ASLINDA GEL SEN ŞU İÇ SESİNİ DİNLE… BIRAK DIŞARIYI, BIRAK DIŞSALLIĞI, BIRAK ÖTELEYEN ŞEYTANİ ZEKA KIVRAKLIKLARINI DA ÜST AKLA, SENDEN İÇRE SEN OLANA TESLİM OL!!!!

26-27) (ONA): “CENNETE DÂHİL OL!” DENİLDİ… DEDİ Kİ: “KEŞKE HALKIM BİLEYDİ…”"RABBİMİN BENİ MAĞFİRET ETTİĞİNİ VE İKRAMLARA NAİL OLANLARDAN OLDUĞUMU…”

Bu idraki size fark ettiren maşuk, kendi boyutuna dönmeden önce, sıfat tecellisinden zati boyuta sıçrayarak özünden CENNETE GİR hitabını alacaktır. Yani esmaları ile tasarruf eder olduğu, şuursal yaşamın en zirve haline yükselecektir. O bunu yaşarken, sizin ters tepkiniz nedeniyle zahiren çekilmiştir hayatınızdan… Ayrılmıştır artık… “Keşke bilselerdi” diyerek…

Bu “keşke”, sizin mağfiret ve ikram süreçlerini fark edemeyerek israf ve gaflet içinde yaşamı cennet sanmanıza duyulan keşkedir!… Bu keşkenin içi boş kalacak değil, doldurulacaktır…

Keşkenin içi nasıl dolar?… Geçenlerde dinlediğim değerli İslam Alimi Ziya ERYILMAZ hocaefendinin hoş bir tespitini buraya almak istiyorum:

TEVBE VE İSTİĞFAR; SİZDEKİ KEŞKE YANIŞLARININ İÇİNİ DOLDURMA SÜREÇLERİNİZDİR… TEVBENİZ, İSTİĞFARINIZ KEMALE ERİNCE KEŞKENİN İÇİ DOLAR VE SİZ AFFEDİLME, ARINMA SEVİNCİ İLE KEŞKESİZ YÜRÜMEYE BAŞLARSINIZ!…

İşte maşukun hayatınızdan zahiren çekilmesinden sonra sizde o keşkenin içini doldurma, yani arınma, fark edemediklerinizin bedelini ödeyerek tevbe etme, vazgeçemediklerinizden vazgeçme ile istiğfar süreçleri start alacaktır.

Nasıl başlar o tevbe ve istiğfar? Sözlü mü? Yok Cancağızım yok…

Sözlü değil bizzat sahne sahne yaşayarak, yanarak arınma ve tevbe bu…

28-) ONDAN SONRA ONUN HALKININ ÜZERİNE SEMÂDAN HİÇBİR ORDU İNZÂL ETMEDİK, İNZÂL EDİCİLER DE DEĞİLDİK. SADECE TEK BİR SAYHA OLDU; ONLAR HEMEN SÖNÜVERDİLER!

Aşk süreci açılanın, benliğini yıkmak için yeni ordulara ihtiyaç yoktur!

Aşk süreci açılanın, çok özel arınma çalışmasına da ihtiyacı yoktur!

Aşk; otomatik bir yıkım ve temizlik harekâtıdır çünkü…

Benlik hükümranlığına en acı darbe vurulmuş, bilinç sokaklarından tanklar geçmeye, düşünce semasında fantomlar uçmaya başlamıştır çoktan!

Bir kere maşukun hitabı alınmıştır ya, tamamdır. Dinamit konmuştur benliğinize. Patlamalar bundan sonra peş peşe gelir…Yıkımlar, dizili dama taşlarına vurulmuşçasına sıralanır!… Arınma düğmesine basmışsınızdır aşk ile….

Bir tek ses olur!… Sayha kopar!… Nedir o ses? Bunu da ancak yaşayan bilir!

İbni Arabi, “Bu ses aklı ve mantığı alt eden Aşkın; Cebrail’in sesidir” demiş!…

Biz bir şey diyemeyiz!… “Aşıka Cebrail gelir” desek kafalar karışır… İyisi mi susalım artık…

Sadece şunu bilelim ki aşıkın dünyasında bulutlar birleşmiş, şimşekler çakmış, yıldırımlar düşmüştür arza… Toprağını sulamak, tarlasını yeşertmek, göğünü güneşe açmak için.

Çok mu soyut oldu? Az daha basit söyleyelim…

Şehrin öte yanından gelen kimsenin nazarı (şimşek) ile ; (bulutlar) ayrı duran hakikat ve şeriat bilgisi birleşir de marifet yağmurları yağdırmak üzere (yıldırımlar) imtihan ve bela süreçleri başlar arzınızda (beden ve bilincinizde).

Daha neler olur, diğer ayetlerde konuşalım inşaAllah…

[ ... ] Sürecek [ ... ]

Mehmet Doğramacı

dogramacimehmet@gmail.com

(Yasin Suresi “özde anlama” çalışması… Bu çalışma ne bir tefsir, ne bir te’vil, ne de bir ayet yorumudur. “Kur’an’ı sana inzal olur gibi oku”, uyarısı; “Kur’an İnsanın İkiz Kardeşi” Nebevi Gerçeği çerçevesinde sadece bir yaklaşım denemesidir.)

13-) ONLARA O ŞEHİR HALKINI ÖRNEK VER… HANİ ORAYA RASÛLLER GELMİŞTİ.

“Onlara şehir halkını örnek ver!” Kimlere?.. Dışarıda din anlattığın birilerine mi?… Hayır… Sende henüz iman etmeyen; (henüz gerçekle yüzleşmemiş) özellikler, kapalı devreler var ya, onlara işte şehir halkını örnek ver.

- Nasıl yani, kendimdeki kuvveleri karşıma alıp konuşacak mıyım?…
- Hayır dostum hayır. Öyle değil… Bu, şu demek;

Ey Kişi! Muhammediliğin sende nasıl açılacağını merak ediyor musun?.. Evet. İşte o açılım, bu 13. ayetten başlayarak misali verilen biçimde ve burada anlatılan sorgulamalar ve olaylar serisi ile sende, senin hayatında açığa çıkacak…

- İyi de, ben şehri anlayamadım..
- Şehir; BEDEN- BİLİNÇ köy de VAHDET HALİ diye işaret edilmiş. Bir başka açıdan ŞUURDA YAŞAM köy, BİLİNÇTE YAŞAM şehir.

“Beden Şehri” diye anla sen bu şehri… “Kesret yaşamı” diye anla… “Teke odaklanamayan kalabalık zihin, kaos içindeki akıl” diye anla…

Beden Şehrine Muhammedi Hakikatin; Kur’an Bilgisinin, Sünnetullah Gerçeğinin ilk yağmurları şuurdan dökülmeye başladı ya. İşte o zaman sende ŞEHİR AHALİSİNİN BAŞINA GELEN şeklinde misal verilen süreçler yaşanacak…

Rasüller; Risalet bilgisini sana ulaştıran elçiler; bazen bir kitaptan, bazen bir sohbetten, bazen bir seminer yada konferanstan seslenecekler sana… Bedensel yaşam perdeleri içinde kendi sanal cennetinde yaşarken (Deccalin Cennetidir burası,aslında cehennemdir) ilk ışık huzmeleri girecek kalp odana…(Mehdiyetin ilk nurları dolacak)

Bakalım neler diyor, nasıl hitap ediyormuş Rasüller?… Bakalım senin ilk tepkin, daha doğrusu beden kaydında değerlendiren bilincinin ilk tepkisi ne imiş o hitap karşısında.

14, 15-) HANİ ONLARA İKİ (RASÛL) İRSÂL ETTİK DE O İKİSİNİ DE YALANLADILAR… BUNUN ÜZERİNE BİR ÜÇÜNCÜSÜ İLE GÜÇLENDİRDİK DE: “DOĞRUSU BİZ SİZE İRSÂL OLUNANLARIZ” DEDİLER. DEDİLER Kİ: “SİZ BİZİM GİBİ BİR BEŞERDEN BAŞKA BİR ŞEY DEĞİLSİNİZ… RAHMAN DA HİÇBİR ŞEY İNZÂL ETMEDİ… SİZ ANCAK YALAN SÖYLÜYORSUNUZ.”

Risalet bilgisi bazen FİKİR ve MANTIK ekseninde, bazen BİLGİ ve YAŞAM olarak ikili biçimde gelir de bir üçüncü ile desteklenmedikçe sende bu hitap gerekli çıkış alanını bulamaz! Bunların hepsi aslında dışarıdan değil, senin derunundan bilincine doğru açığa çıkma çabalarının temsilidir.

Senin ego ile üzerini örttüğün asıl hakikatinin başını çıkarma, tohumun kabuğunu çatlatma, civcivin yumurtayı delme, kelebeğin kozayı zorlama çabaları da diyebilirsin.

Fikir ve Mantık düzleminde gelen bilgi, aklına yatsa da kabul etmen ilk planda güçtür. Bir üçüncü destekle yani; muhakeme ile süzülmesi- bütünleşmesi gerekir.

Bilgi kitaptan, sohbetten, birilerinden akar sana. Ama iç sesin BİR DE BUNU YAŞAYAN OLSA der. Peşinden onu yaşayanın halini seyredersin. Ama yine de kabul istidadını açamazsın. Çünkü sana “göre” bunlar çok çok yeni ve değişiktir. Hiçbir yere oturtamazsın idrakinde. Bir üçüncü ses; vicdan sende açığa çıkar ve HİSSETTİĞİN, SEZDİĞİN DOĞRU, UY BİLGİYE der içten içe… Ama yine de egosal direnç gevşetmez bilincin prangalarını.

Fikir- Mantık- Muhakeme, Bilgi- Seyir- Vicdan üçlüsü aynı şeyi vurgulasa da bedensel bilinç
yine de galiptir sende!…

Yaşadığın birtakım seyirlere, aldığın bilgilere, sevdiğin, özendiğin yaşamlara vicdanın; “BU SENDEN SANA AÇIĞA ÇIKIYOR, RAHMAN HALİ OLAN SALT MANALAR RAHİM AÇILIMI İLE ÖNÜNE GELİYOR… BU SENİN LEHİNE; SENDEN İRSAL OLUYOR” dese de ego direnmededir. Teslim olmak istemeyen ego, açığa çıkmakta olan yüksek idraki senin nazarında bitirmek, yere çalmak için, çok güçlü bir kozu sahneye sürer: DIŞSALLIK!

Üst Bilgiyi- Üst İdraki sindiremeyen ego, onu beşer algısı düzeyine indirgemek, tabiri caizse pırlantayı taş, altını teneke derekesinde göstermek için bir dizi söylemler üretir. İşte bu noktada dışsallığın vazgeçilmez aktörleri; mantık önermeleri ve akli savlarla öyle öyle bir diyaloga başlarlar ki bu mizansenlere, mantık cambazlıklarına kapılmamak oldukça güçtür.

Bilgi karşısında şunları söylerler mesela:

- Canım bu da yeni moda fikir akımı.
- Bu bilgi milletimizi yıkmak isteyen şer güçlerin planı olmasın?
- Hem eski bilgilerimiz kötü olsa asırlarca atalarımız büyük medeniyetler kurmazdı!

Gelen bilgi felsefî yayından öte, doğrudan bir şahıstan dilleniyorsa bu defa şahsa yönelir bu bayağılaştırma çabası:

- Anlatıyor ama bakalım ilmini yaşıyor mu?
- Hakkında çok söylenti var, çıksın cevaplasın, niye kaçar?
- Düzenli eğitimi bile yokmuş hem…
- Babası- annesi ve akrabaları ile ters düşmüş azizim. Hem insanlığı uyar hem kendin bunları yap, olacak şey değil.

Risaletin; Hakikatin açıldığı anlarda “BU DA BİZİM GİBİ BİR BEŞER” demek için olanca gücüyle harekete geçer beşeri kuvveler; farkında olunmasa da bataklıktan çıkmak üzere uzanan ele tutunmak yerine içeri batırma çabasından başka bir şey yapmazlar.

Dışsallığın bir başka zuhuru da “İrsali inkar”dır. Ne demek irsali inkar? Aklınıza irsalin terim tanımına gitmesin. Biz irsal ile burada SİZDEN SİZE AÇIĞA ÇIKIŞtan bahsediyoruz. (İrsalin bir tanımı; dışarıdan bilgi gelmesi değil, sizdekinin tahliye ile dışarı çıkmasıdır.)

Yani, bu sahneleri, bu bilgileri, bu idrak biçimini kendi kendine çektiğini, talebinin bir neticesi olduğunu inkar eder kişi!…

Ayette “RAHMAN DA HİÇBİR ŞEY İNZÂL ETMEDİ… SİZ ANCAK YALAN SÖYLÜYORSUNUZ “ ifadesi “Benim beynimden böyle bir istek çıkmadığı halde bu yeni şeyler de nereden önüme geldi?… Ben istemedim, nerede bir uç fikir varsa gelir beni bulur, istemiyorum, istemiyorum yaaa, ben halimden memnunum” şeklinde bizden açığa çıkan ilk hezeyanları işaret eder!…

Muhammedi Hakikate açılmamış bilinçler; SUÇLAMA, ÖTEYE ATMA, KARŞIDAN BİLME şeklinde kendi ürettiklerini yalanlama çalkantısı içinde bulurlar kendilerini. Bu defa beyinde işleyen mekanizmaya dair ilk bilgiler ulaşır kişiye. Ötelemeden kurtulsun da sistemi fark etsin diye. O yeni bilgi şunları söyler:

16,17-) (RASÛLLER) DEDİLER Kİ: “RABBİMİZ BİLİYOR Kİ, GERÇEKTEN BİZ SİZE İRSÂL OLUNANLARIZ.” “BİZE AİT OLAN SADECE APAÇIK TEBLİĞDİR.”

Rabbimiz biliyor ki! Gerçekten irsal olunanız!… Yani, özünden ve aldığı yeni bilgilerden şu dile gelmektedir: BU; SENDEN SANA… SENİN TERKİBİNİN ÜRÜNÜ BU MEYVE, YABANCI DEĞİL…

Bize Düşen Apaçık Tebliğ!… Yani senden açığa çıkan o yeni bilgi ve düşünce sisteminin sende yapmak istediği; sadece senin perdeni açmak ve ışığı göstermektir. Yoksa ne bir bedel istiyordur, ne de sana azap etmek için oluşmuştur. Karanlıkta yaşamaktan bunalan Özünün davetidir bu. İçinde devinen yer altı nehrinin yüzeye çıkıp çağlamak, akmak, toprağı sulamak (beden arzını yeşertmek, hayat vermek), denize (nihai teklik algısına) erişmek isteğidir bu!

Objektif aklın bu değerlendirmelerine karşın nefsaniyet; bedensellik daha güçlü bir korkuyu gündeme taşır bu defa. Adeta özün ve gölge benliğin karşılıklı restleşmesi başlamıştır kişinin iç dünyasında.

18-) DEDİLER Kİ: “KUŞKUSUZ SİZDE UĞURSUZLUK OLDUĞUNU DÜŞÜNÜYORUZ… ANDOLSUN Kİ, EĞER VAZGEÇMEZSENİZ, KESİNLİKLE SİZİ TAŞLAYARAK ÖLDÜRECEĞİZ VE ELBETTE SİZE BİZDEN FECİ BİR AZAP DOKUNACAKTIR.

Ego, gelen yeni bilginin Kudretini sezmiştir artık. Bu bilgi bedene ve bilince egemen olursa, kalbin derununda sıkışmış enerji volkan gibi püskürecek, şartlanmışlık duvarları yıkılacak, alışkanlık setlerine dinamit konacak, kurma bilgiler yerinden sarsılarak taş taş üstünde kalmayacak, ciddi bir yıkımla adeta kurulu düzen hallaç pamuğu gibi atılacaktır.
Egonun fark ettiği yalan da değildir hani? Kendindeki sesi bastırmak üzere düşündükleri ve karşıya yansıttıkları; aslında kendi eriyiş süreçleridir egonun. Risaletin açığa çıkışında taşlanacak (bedensel yaşamı topa tutan gelişimler yaşayacak) ölecek ( belli perdeleri yanacak) ve acı çekecek (bilincin şuura direnişi ile yanmalar deneyimleyecek) tir.

İç ses; muhakeme, objektif akıl ve vicdan bir kez daha seslenir:

19-) “DEDİLER Kİ: “SİZİN UĞURSUZLUĞUNUZ SİZİNLEDİR… EĞER (HAKİKATİNİZLE) HATIRLATILIYORSANIZ BU MU (UĞURSUZLUK)? HAYIR, SİZ İSRAF EDEN BİR TOPLUMSUNUZ.”

Vicdan, Hakkın Sesi olanca kudreti ile şunu söyler bilince: Uğursuz ve ters gördüğün senin halindir. Kısıtlı- sınırlı anlayışındır asıl uğursuz olan. Sen, kendi özünden gelen biçimde yapılan zikre, uyarıya, hatırlatmaya uğursuz ve tehlikeli diye yaklaşıyor isen; israf edensin!..

Sınırsız kuvveleri sınırlı değerler için, sonsuz hazineyi fani için heba etmenin adıdır israf. Güneş yaşam boyutuna göre saniyelerle ölçülecek bir yaşam uğruna, ebedi hayatı satmaktır israf… Şuurca yaşam gibi bir üst bakış ve ufuklar dururken; vadilerde sürünmektir israf!… İNSAN- KUL hakikati, içinde seslenip dururken BEŞER- NEFİS kayıtlarına kendini zincirlemektir israf.

Risaletin açığa çıkışındaki ilk büyük çaplı dönüşüm eşiğine gelinmiştir artık.

Bu yolda yaşanacak pek çok “ölüm” “diriliş” ve “halden hale geçiş”in ilk tetikleneceği mekanizma devreye girmek üzeredir! Egonun sezdiği yıkım süreçleri eşliğinde yepyeni bir inşa faaliyetine sayılı saatler kalmıştır!

Şuursal bilginin bedence bir türlü sindirilmemesini bertaraf edecek ve içte yaşanan ayrılık- gayrılıkları birleştirecek bir süreç start almak üzeredir. Şehrin uzak tarafından gelmekte olan adamın ayak sesleri duyulmaya başlamıştır.

Görelim nasıl bir adamdır gelen?…
Bakalım neler söyler?..
Söylemekle mi kalır sadece, kızılca kıyameti çağıran hengameleri mi tetikler dizili dama taşlarını devirircesine?!…

[ ... ] Sürecek [ ... ]

Mehmet Doğramacı

dogramacimehmet@gmail.com

(Yasin Suresi “özde anlama” çalışması… Bu çalışma ne bir tefsir, ne bir te’vil ne de bir ayet yorumudur. “Kur’an’ı sana inzal olur gibi oku”, uyarısının; “Kur’an İnsanın İkiz Kardeşi” Nebevi Gerçeği çerçevesinde bir yaklaşım denemesidir. )

1. EY MUHAMMED! Ey Kişi! Fark et ki SEN MUHAMMEDSİN!… Sen MUHAMMEDî YAŞAMI açığa çıkarmak üzere yaratıldın!… Sen; hakikatle şeriati dengede marifetle yaşamak üzere yaratıldın! Nereden belli?… Hem nasıl yaşayacağım ben o hakikati?.. Devam edelim, elbette açılacak sorunun cevabı…

2- YEMİN OLSUN KUR’AN- I HAKÎME; Yeminler; dikkat çekmek içindir Kur’anda! Uyuyanı silkelemek, sarsmak, titretmek, uyandırmak, ve KENDİne döndürmek için!..

Yemin olsun Kur’an’a! Yemin olsun İKİZ KARDEŞİNE!.. Yemin olsun KUR’AN-I HAKİYME; HİKMETLE AÇIĞA ÇIKANA, ÇIKMAKTA OLANA!

Kur’an!… Ruh ikizin senin. Bu boyutta asıl fıtratını nasıl ve ne şekilde yaşaman gerektiğini bütün yönleri ve detayları ile çok açık olarak anlatan beyandır Kur’an! Kur’an-ı Mübiyn; Apaçık Kitap…

Hakîmdir Kur’an… Hikmet yüklüdür… Sen hikmeti sadece felsefi öğreti, üst bilgi diye anlama… Bu âlemde her açığa çıkışın bir hikmetledir… Hikmeti kavrayacağın yegâne bilgi Kur’an’dır…

Sen şimdi rast gele yaşıyorsun ya… Sen şimdi bodoslama dalıyorsun ya olaylara… Sen şimdi duygusal değerlendirmelerle hakikati okuduğun zannındasın ya… İşte ne durumda olduğunu, aslında nasıl olman gerektiğini sana HİKMET SAHİBİ KUR’AN öğretecek…

Senin Muhammedîliği yaşamanı Kur’an Bilgisi sağlayacak… “seriül hisab”- “zül intikam”- “elleri ile yaptıklarının sonucunu alma”- “her an yeni şanda oluş”- “sistemde mazerete yer olmayışı”- “duygular- yargılar ve şartlanmalarla yaşamın sana bir cehennem tutuşturduğu” nu fark edeceksin Kur’an’la!…. Yani önceliklesünnetullah gerçeği ile yüzleşeceksin…

EY MUHAMMED VE KUR’AN-I HAKİM diye peş peşe gelmiş ayetler… Muhammedî olmak üzere yanı başında, senden içeride sen olarak mevcut, sende dürülü Kitabını okuman için önüne geliyor Kur’an… Kendini okuman için geliyor…

Kur’an’a sırlar kitabı, biyolojik mucizeler demeti, şifreler yumağı, tarihi süreç özeti, sosyolojik durum tahlili diye bakmayacak kadar uyanıksan Kur’an sana okutur KENDI KITABINI!..

“Yasin, Kur’an’ın kalbi” buyurmuş Alemlerin Efendisi (sav)… Yasin; senin kalbin!… Yasin, senin Şuur boyutun! Yasin’i okursan açılacak sana terkipsel yaşamdan kayıtsız ve sınırsız seyirlere geçiş.

3- KESİNLİKLE SEN RASÛLLERDENSİN “Ben kimim?” diye sordun mu kendine hiç?.. Şu an çektiğin azabın; kendinin kim olduğunu bilmemekten kaynaklandığını söylersem abartılı mı gelir sana?…

- Annesin, bebeğin var. Babasın, evlatlar için yaşıyorsun.
- Meslek sahibisin ve çalışıyorsun.
- Kardeşlerin, akrabaların var.
- Toplumda mevkiin gayet iyi.
- Ülken çok güzel. İyi ki burada doğdun.
- Hanımsın, alımlı… Erkeksin, bakımlı.
- Medenisin hem, cahillerden uzaksın çok şükür (!)

Bunlar mısın sen?.. Yazık… Çok yazık… Hepsi de bedene göre tanımlar ve kayıtlar bunlar… Bunları öyle abarttın ki sen; cinsiyetinle cennete gireceğini, ailece hesaba çekileceğini, üstün bir millet olarak Allah’ın seni ve ırkını seçtiğini düşünebilecek kadar işi ileri götürdün!…

Bu musun yani?… Hayır… Sen Rasüllerdensin! Yani sen ŞUUR BOYUTUNLA HALİFELİĞİNİ YAŞAMAK ÜZERE YARATILMIŞLARDANSIN!…

Diğer tanımları at çöpe!… Hakkını verme demiyorum, sakın yanlış anlama, ama kaydına girme… Galaksi içerisinde senin dünyan görünmüyor bile. Sen kozmosa nispetle hardal tanesi bile olmayan dünyanda ırk- renk- kültür- medeniyet- statü kaydındasın öyle mi?… Komik, çok komik… Hem de traji-komik….

Kocasın, babasın, eşsin, bilgilisin, medenisin öyle mi?…
Kabre kadar hepsi… Çünkü beden kabre kadar…
Kabre girince bedenin adı ne biliyor musun?… LEŞ!…

Geçenlerde bir dosta, uyandırmak için; “Ölünce senin bedeninle, ölmüş köpek bedeni arasında hiç fark yoktur…İkisi de leştir” dedim de, fena halde bozuldu…

İnsan bedeni leş olamazmış, hem mucize ve keramet eseri olarak (!) hala çürümeyen bedenler varmış!… Bunları göz ardı etmişmişim ben… Özür diledim, haklısın, dedim beden kutsaldı, kabre girdikten on gün sonra açıldığında pis kokusundan yanına yanaşılamayacak kadar kutsal (!…)

4,5-SIRAT-I MÜSTAKİM ÜZERESİN. AZÎZ VE RAHÎM’İN SENDE TAFSİLÂTLI OLARAK AÇIĞA ÇIKARDIĞI İLİM İLE! Ve sen, Ey Muhammedîlik yaşamak isteyen İnsan!… Kur’anca, hayatı ve kendini değerlendirerek açılımlar elde etmek isteyen kişi! Aziz ve Rahim’in sende açığa çıkışı ile sırat-ı müstakim üzere olduğunu fark edeceksin. Bak burada SIRAT-I MUSTAKIM halinin sende açılış mekanizması anlatılıyor nolur fark et.

AZİZ baskılayan esma… Dilediğini zorla yaptıran, uygulayan demek…RAHİM; üretim, açılım ve genişleme demek….

Bu yola; Hakikate adandığında önce AZİZ esmasının baskısını yaşayacaksın ki benlik dediğin o illet, limon gibi sıkılsın da özsu çıksın senden!!!! Bir dizi baskı, fitne, imtihan, ettiklerini bulma süreçleri yaşayacaksın… Neden?.. Özsuyun açığa çıksın da gıdalanasın diye…

Sen kendini “meslek ehli”, “eş”- “bilgi sahibi” vb sanal kimliklerle tanımladın ya; AZİZ oralardan baskılayacak seni… Putun eşin mi?.. Eşinden gelecek baskı.. Mesleğin mi, mesleğinden gelecek… Çevren mi, hepsi zalim birer canavara dönüşecek…Neden?…

İyiliğin için be güzelim… Vallahi iyiliğin için!… Sende saklı öz açığa çıksın diye kuyumcu titizliği ile çalışacaklar da nakış nakış delecekler bağrını… Yıkacaklar kayıtlarını, AZİZ in zuhuru olarak…

RAHİM açılsın, sen sende mevcut o manaları suret suret seyredesin de yaşamak sana kolaylaşsın diye yapacaklar…

Ve sen bu süreçler sonunda sistemin nasıl işlediğine dair harika bir ilme sahip olacaksın… İşte o ilim seni taşıyacak sırat-ı mustakıme… O ilim seni taşıyacak herşeyı yerlı yerınce görmeye…. O ilim sana açacak hoşgörü ve hak görmeyi…Yargısız- hükümsüz- kayıtsız seyredip karşılıksız vermeyi, riyasız sevmeyi…

6- ATALARI UYARILMAMIŞ, BU YÜZDEN (HAKİKATLERİNDEN, SÜNNETULLAH’TAN) KOZALI OLARAK YAŞAYAN BİR TOPLUMU UYARMAN İÇİN Bu ilim, ataları uyarılmamışı uyarman için verildi sana. Dışarıda birilerini mi uyaracaksın?… Yok iki gözüm yok… Kendini uyaracaksın sen. Veritabanında öylesine kayıtlı öylesine kozalısın ki önceden kimse senin o kozanı delemedi. Kimse “bir başka bakış açısı da var” demedi sana. Sen yaşaya yaşaya, deneye deneye, baskılana baskılana öğreniyorsun bunu…

Elinde Kur’an, elinde Sünnetullah bilgisi ile hem deneyimliyor hem öğreniyorsun… (Ataları) kökenleri yanlış değerlere dayanan inançların uyarılıyor böylece…

Mesela önceleri sadece “İbadet edilen bir kitap” sandığın Kur’anın “İkiz kardeşin” olduğu uyarısı ile sarsılıyorsun! Mesela “İnsan bedeni kutsal” sanırken, “Kutsal diye bir şey olmadığı”nı, “Kendinin de beden olmadığı”nı duyuyor ve uyarılıyorsun! Neden bu uyarı?

Sünnetullah Gerçeğini fark edip de korunman (takva) için… Hangi topluluğa bu hitap?…

Dışarıdan içeri gir Cancağızım… Topluluk; sende mevcut kuvvelerin hepsi… Düşünme, çalışma, başarma, idrak etme, kavrama kuvvelerindir uyarılan, iyi anla!!!!

7- ANDOLSUN Kİ ONLARIN ÇOĞUNLUĞUNA O SÖZ (CEHENNEM, İNSANLARIN VE CİNLERİN ÇOĞUYLA DOLACAKTIR; SÖZÜ) HAK OLMUŞTUR! BU SEBEPLE ONLAR İMAN ETMEZLER! Sende mevcut kuvvelerini sünnetullah bilgisi ile uyardın! Hepsi de hemen emrine girip “Aaaa ne güzel bilgi, hemen itaat ettik” diyeceklerini sanıyorsan avucunu yalarsın…

Sen “Şeytan Adem’e secde etmedi” hükmünü geçmişte oldu bitti sanıyorsun öyle mi? Perdeni aç Nurum artık, yeter şu kıssa ve efsanelerle kendini avuttuğun…

Şeytan diye biri yok!!!! Şeytan senin bu bedenin ve bedenselliğinden başkası değil… (Şeytan yok, evet ısrar ediyorum, bakalım benim hocalarım ne der bana?)

Sende Muhammedî idrak açılmaya, sevilmeye başladığında beden ve bilinç tavır koyacak:
“Yooooo öyle yağma yoooookkkk, bizi çiğneyip nereye öyle, dur bakalııııım” diyecekler…

Ve sen belki de o güne kadar fark edemediğin şeytanının; bedenselliğinin türlü cilvelerini göreceksin… Şehvetin ayağa dikilecek mesela… “ERKEKsin KADINsın sen” kaydından salmayacak seni de beni doyur diyecek!!! Hırsın dikilecek ayağa… “Saygın birisin sen, uğraştığın şeye de bak, geç yahu hayatını yaşa” diyecek… Çevren dikilecek ayağa… “Buna da ne haller oldu elimizden kayıp gidiyor” diyecekler… Anladın mı?…

ŞEYTANIN (BEDENIN) ADEM’E (SENDEKI MUHAMMEDİ AÇILIMA ) SECDE ETMEMESİ (TESLİM OLMAMASI) NI ŞİMDİ YAŞAYACAKSIN SEN…

Asıl iş şimdi başlıyor… Ne diyor ayet…? Onların çoğu iman etmezler. Cehennem Hak oldu!
Sendeki açılıma yanaşmayan şehvetin, hırsın, arzuların, tutkuların cehenneme girecek!… Ateşe değil Ya Hu…. Onlardan azap çekeceksin, onlarla imtihan edileceksin demek bu!!! Arınmak için yaşayacaksın, benliğe- bedene dayalı değerlerinin yanış ve yıkılışını!!!

8,9,10- MUHAKKAK Kİ BİZ ONLARIN BOYUNLARINDA, ÇENELERİNE KADAR DAYANMIŞ BOYUNDURUKLAR (ŞARTLANMA VE DEĞER YARGILARI) OLUŞTURDUK! ARTIK ONLAR (KENDİ HAKİKATLERİNİ GÖREMEZLER) BAŞLARI YUKARI DOĞRU KALKIKTIR (BENLİKLERİYLE YAŞARLAR)! ONLARIN ÖNLERİNDEN BİR SET (GELECEĞİ GÖREMEZLER) VE ARKALARINDAN BİR SET (GEÇMİŞLERİNDEN DERS ALMAZLAR) OLUŞTURDUK DA BÖYLECE ONLARI BÜRÜDÜK… ARTIK ONLAR GÖRMEZLER.

Dedem, tarla sürerken öküzleri boyunduruğa koşardı. Amcam, ata binmeden atın kafasına koşumlarını takardı. At gözlükleri hayvanın sağını solunu kapar, dizginler istikametinde hareket etmesini sağlardı.

Kendisine Muhammedî Hakikat açımlamamış olanın; Benlik süvarisi elinde gözlüklü attan farkı var mı ki?…

DÜNYALARINDA yaşayan insanların hali bu… Bizdeki şartlanma ve değer yargılarımız DÜNYAMIZI oluşturmuş da KAFAMIZI ÇEVİREMEZ (Beynimizi kullanamaz ) hale getirmiş bizi. Öyle mi değil mi?.. Değer yargılarımız nedeni ile ne geçmişimizi okuyabiliyor ne geleceğimizi görebiliyoruz. Göremeyen, sağa sola dönemeyen, yeni ufukları değerlendiremeyen yanlarımız, işte o “imansız” tabir olunan “yerleşik düşünceler ve alışkanlıklarımız”. Onları ıslah hiç de kolay değil biliyor musun?..

Ama çok üzülme…Neden hızla gelişemiyorum, diye çok dert de etme. Neden mi?..

YÂSÎN; EY MUHAMMED hitabını duymuşsan, KUR’AN’I DA İKİZ KARDEŞİN diye görüyorsan, hiç merak etme eni sonu mümin olacak, emrine girmeyen yanların!… Bu müjdeyi vereyim sana… Eni sonu yola gelecekler… Ama sen dert etme, ileri bak, yolunca yürü, zikrine, tefekkürüne, çalışmana gayretine azim ve sebatla devam et…

11-ONLARI UYARSAN DA UYARMASAN DA BİRDİR; İMAN ETMEZLER! SEN ANCAK ZİKRE (HATIRLATILAN HAKİKATE) TÂBİ OLAN VE GAYBI OLARAK RAHMAN’DAN HAŞYET DUYANI UYARIRSIN. ONU BİR MAĞFİRET VE KERÎM BİR BEDEL İLE MÜJDELE!

Sende yıkılması gereken duvarlar yıkılacak, bırakılması gereken tutamaklar bırakılacak, kopulması gereken bağlar koparılacak… Bundan emin ol…

İkiliğe de düşme… “Hem bağlarımdan kopmayayım hem hakikati yaşayayım” gibi bir yanlış algıya saplanırsan, ben sana azabın mübarek olsun derim. Bizim Şoför İsmail Amcanın tabiri ile “ Hem şoför mahalli hem cam kenarı” olmuyor hayatta azizim. Yeni idrake talipsen, eskiyi vereceksin eskiciye… Sat gitsin, at gitsin…

Onun için bağlarına da takılmadan yürü. Bırak bazı yanların hala kalsın ikilikte… İflah ve ıslah edebildiğin yanlarına yönel… Sen, zikri işiten yanına bunu kabul ettirirsin ancak… Ne demek bu?…

Kendini başkalarından ilhamla zorlama… Filanca çok okuyarak keşfetmiş olabilir… Sen okuma sevmiyor da dinleme mi seviyorsun… Olsun, okuma, ama iyi dinleyici ol… Dinleyen yanın işte senin zikre tabi olan yanın… Anladın?… Kolay tâbi olan yönlerinle sarıl bu işe demek bu, anladığım kadarı ile…. Ötekileri de akışa bırak… Nasılsa yanacaklar cehennemde ve arınacaklar da günün birinde sana secde edecekler…

12- KESİNLİKLE BİZ, EVET YALNIZ BİZ ÖLÜLERİ DİRİLTİRİZ! ONLARIN YAPTIKLARINI VE MEYDANA GETİRDİKLERİ ESERLERİ YAZARIZ! BİZ HER ŞEYİ İMAM-I MUBÎN’DE (BEYİNLERİNDE VE RUHLARINDA) İHSA ETTİK (TÜM ÖZELLİKLERİYLE KAYDETTİK)!

Canlı olan dirilmez, dirilme kavramı varsa dirilecek olan ölüdür… Ne demek bu dostum?…

Ahhhh aaaahhhh selam olsun AH’a…Öğrettiklerine binlerce şükran olsun. Öğrendiklerimizin şükrünü nasıl eda ederiz bilmem.

Yalnız ölüler diriltilir! Ne demek bu?… Ziyaret ettiğim bir Melâmî büyüğü şöyle demişti: BELLİ MANALAR SENDE ÖLMEDİKÇE ÖTEKİLER DİRİLMEZ…

Benim anneciğim de şöyle der: SEVDİĞİN GİTMEDEN SEVDİĞİN GELMEZ oğlum!…

Hırsını öldüreceksin ki Gayretin dirilsin!… Şehvetini öldüreceksin ki Sevgin tavan yapsın!
Tutkularını öldüreceksin ki Yönelişin açılsın! Kısacası beyninde yüklü esmalar açılsın istiyorsan; belli manaları beden kaydında yaşamaya son verecek, öldüreceksin azizim…

Evrensele açılmak, herkesi sevmek mi istiyorsun?… “Hemşerilik”, “Akrabalık”, “Menfaat” ekseninde sahte sevgilerden sıyrılacak, bu tanımları öldüreceksin beyninde…
Ülke, ırk, millet ayrımı gözetmeden insanlığı kucaklamak mı istiyorsun; annenin evlada bakışıyla bakacaksın kara- kuru, cahil, zalim, ukala, görgüsüz vb bedensel nitelemelerle yaklaştığın insanlara… Hele bir anne gözünden bak aleme… Neler değişir sende hayret edersin!..
***

Bunlar öldürülürken her şeyin beyinde olduğu ve yapılanların ve eserlerin yazıldığı da işaret edilmiş ayette!… Diriltenin BİZ diye konuşması da ayrı bir sır mevzu. Burayı açamayacağım.

Henüz erken… Hele sureyi şöyle bir tarayalım, görelim Mevlam neyler?!…

[ .. ] devam edicek [ .. ]

Mehmet Doğramacı

dogramacimehmet@gmail.com

- Kestir biraz, diyor.

- Ama burası mescid, olur mu?

- Burası en emin yer, burası gönlümüz, burası bizden içre biz. Niçin olmasın?

Biraz kendimden geçmişim. Ne kadar sürdü bilmiyorum ama Yatsı ezanına doğru uyandırılıyorum. Abdest tazelemek için Babü’s- Selamdan lavabolara doğru geçiyorum. Döndüğümde Mescid-i Haram ışıl ışıl. Büyük spotlar altında Beytullahın siyah örtüsü ve o alnında kuşaklanan altın sırmalı şerit ruha sevinçler saçan bir armoni oluşturuyor. Siyah ve sarı bu kadar mı birbirini tamamlarmış, hayran hayran izliyorum.

Yatsıya bu defa Rukn-u Yemani cihetinde duruyorum. Namazdan sonra gözlerim onu arıyor.

Arka saflardan geliyor usul usul. Tavaf epeyce genişlediği için gerilere diz çöküp Rukn-u Yemani’ye yöneliyoruz.

BEYTULLAHTAN GÖNÜLE

Kabe’nin dört cenahından ilhamla Ehl-i Beyti konuşuyorduk. Aslında gönül denen o emin, o muhteşem saraya sığınmanın, özümüzde mevcut Beytullahla bütünleşmenin yollarını konuşuyoruz. Ehl-i Beytten de anladığımız; Gönül Ehli. Yani gönülce yaşamın ana unsurları. Neyi, nasıl düşünür, nasıl hisseder, nasıl uygularsak gönülce bakışın engin huzuruna kavuşuruz?.. Arayışımız bunun için. Yoksa Kabe’nin dört cenahını sadece dört zat ile sınırlamak değil niyetimiz. Zaten konuştuklarımız da zat adı altında hakiki manalar!..

Kabe’de Rasülullah’ın selamladığı, hürmet gösterdiği, öptüğü yegane cenah; Hacer-i Esved. Bir ikinci köşe de Rukn-u Yemani. Kabe örtüsünün sanki bıçakla kesilmişçesine çok az açıldığı bu yeri de selamlıyor ve öpüyor tavaf edenler. Rasülullah burayı selamlamış, burada RABBENA DUALARI nı okumuş.

Birinci cenahta kapıdan ilham alıp Hz. Ali (k.v) ile açılan manaları, ikinci cenahta Fatıma annemizle doğan idrakleri konuştuk. Şimdi 3. cenahı konuşacağız. Yanımdaki zat Rukn-u Yemani’yi göstererek başlıyor:

- 3. ve 4. cenahın kesiştiği yer bura. Yemen köşesi; Rukn-u Yemani. Neler düşünürsün?

- İki cenahı birleştirip konuşacağız sanıyorum. 3. cenahı başlı başına konuşmayacak mıydık?

- Hasan’ı Hüseyin’den, Hüseyin’i Hasan’dan ayırabilir misin?.. Rasülullah onları dizlerine oturtup severmiş. Onun için iki cenahı bir köşede buluşturup konuşalım.

Eyvallah, diyorum.

İKİ CENNET REYHANESİ

Hasan ve Hüseyin’i anlat bana dediğimde çocuksu bir tebessüm kaplıyor simasını ve başlıyor:

- Onları dizine oturtmuş Efendimiz. Karşılıklı severmiş. Ve ashaba şöyle buyurmuş: “Bunlar

benim dünyada öpüp kokladığım iki reyhanemdir. Ya Rab! Ben bunları seviyorum, sen de sev! Bunları sevenleri de sev!”

- Hasan ve Hüseyin’i biz de seviyoruz, diyorum.

Biraz önce yüzüne yayılan nurlu tebessüm hüzne dönüşüyor. Titrek sesle devam ediyor:

- Efendimiz onları severken Cebrail (as) göründü, elinde sarı ve kırmızı iki gömlek vardı. Ya Muhammed! Onların ikisi de şehit olacak, sarıyı Hasan’a, kırmızıyı Hüseyin’e getirdim. Giydir onları!

- Tam severken gelen habere bak!

- Bize göre kötü ve korkunç. Ama Rasülullaha göre iki goncanın da şehadet haberi bu! Ona göre müjdenin hası, ona göre goncanın gül olup açması!

Gözlerinden yaşlar süzülüyor. Birden içimi kaplayan hüznün kalbimi titrettiğini hissediyorum. Duygusal paylaşımlara girişecekken yine kesiyor:

- Rukn-u Yemani’ye, Kabe’ye bak. Bana bakmayacaksın. Kaç kere dedim. Gözünü ayırma Kabeden, bağını çözme gönülden, hitaba kulak ver, seslenince özünden!..

RAHMANDAN RAHİME, CELALDEN CEMALE

- Ali ile Rahmani boyutu, Fatıma ile Rahimiyyet boyutunu anlamaya çalıştık. Hasan ve Hüseyin neyi temsil ediyor?

- Bana sormayacaksın, soru da cevap sende, kendinde bulacaksın o manayı.

Hasan ve Hüseyin’in hayatlarından ilhamla sesli düşünüyorum:

- Hz. Hasan’ınn belden yukarısı, Hz.Hüseyin’in de belden aşağısı Rasülullaha benzermiş. İlginç değil mi?..

- İlginç değil. Gayet doğal. Yüzleri de çok benzerdi. Ama birinin belden yukarısına, ötekinin belden aşağısına benzemesi manidar. Düşün, bir şeyler bulursun sen.

- Şöyle düşündüm. İnsanın belden yukarısında kalp, sine ve beyin mevcut. Yani belden yukarısı daha çok ilim, akıl, şefkat, merhamet, kısaca gönül sembolü.

- Belden aşağısı?..

- Belden aşağısında da hemen akla gelen; ayaklar! Ayak; kudret sembolü. Ayağa kalkıyorsanız kudretlisinizdir. İkame etmek derken dahi ayakta durmaya işaret var !

- Şimdi dönelim gül goncalarına. Hasan belden yukarıda Rasulullaha benziyordu değil mi?..

- Evet!

- Nasıl bir hale, duruşa sahip Hasan?..

…

Hz. Hasan’ın hayatına dair bildiklerim sayfa sayfa akıyor zihnimden. Hepsini özetlemek gerek. Hikayeden çok, satır arasında mevcut karakteri okuyabilirsem, ondan yansıyan manayı kavramış olacağım.

- Hz. Hasan oldukça Halim. Yumuşak, şefkatli, merhametli bir zat. O bu haliyle Razı olmuş mümin duruşunu hatırlatıyor. Razı olmuş, iç dünyasındaki kavgayı bitirmiş, herkesle barışık, sulh ve birliği yansıtan bir zat.

- Yani?..

- O sanki Efendimizin CEMAL boyutunu almış!..

- Zaten hadis var. “Bu benim oğlum seyyiddir. Ümit edilir ki Allahu Teala onun vesilesiyle ümmetimden iki tarafın arasını bulur.” Nasıl arasını bulmuş anlat bakalım. İslam tarihinden hatırlıyorsundur.

…

Hasan ve Hüseyin’in hayatı denince derin bir acı, yoğun bir üzüntü kaplıyor her yanımı. İnsanın hatırlamak istemeyeceği sahneler. Dayanabilirsem özetleyeceğim.

- Hilafet Hz. Ali’nin vefatından sonra Hz.Hasan’a geçmiş. Kufe ahalisi Hz. Hasan’a biat etmiş. Diğer yandan Şam’da da Muaviye halife!.. Bu durum tabii ki gerginlik oluşturacak.

- Nasıl çözülmüş peki?

- Kufe’den güçlü bir ordu ile yola çıkmış Hz. Hasan. Diğer yandan da kalabalık bir kitle ile Muaviye!.. Karşılaştıkları anda, Arapların dört dâhisinden biri olan Muaviye, ince politika ile Hz. Hasan ordusunda fitne çıkarmış. Ordu içindeki ayrışmalar ile durumun kötüye gittiğini, fitnenin ayaklanıp ayrılık oluşacağını ve kan akacağını sezen Hasan Efendimiz Muaviye’ye teslim etmiş hilafeti.

- Niçin direnmemiş?

- Hadis var ya, fitne anında iki büyük grubu barıştıracak, kan akmasına mani olacak demiş Efendimiz. O yüce Rasülün öngördüğünü icra etmiş.

- Sonra?

- Sonra kendisi Medine’ye dönmüş. Burada ikamet etmiş.

- Medine halkı kınamamış mı onu?

- Kınamışlar, hatta “Sen başımızı yere eğdirdin, bizim utancımızsın” diyerek çok ileri gidenler bile olmuş. Ama o şöyle demiş: AR; NARDAN HAYIRLIDIR !..

- Yani?

- (DÜNYADA) UTANÇ; (AHİRETTE) ATEŞTEN (CEHENNEMDEN) DAHA HAYIRLIDIR!

…

Bu sözü uzun uzun düşünüyorum. Utanç pahasına barışçı olmak!.. Aşağılanma pahasına ümmetin selametini istemek! Hakkı olandan vazgeçmek, kendinden çok başkalarını düşünmek. Çok büyük, çok erdemli, çok yüce bir davranış!.. Diğerkâmlığın, fedakârlığın zirvesi bu!

- Hasan, Hakikat boyutunda seyretmiş olayı. Onun için Razı olmuş ezelde Efendimiz tarafından bildirilen sahnedeki rolüne.

- Eyvallah!

- Kendi programında mevcut Cemali, Rızayı, Şefkati, Sulhu açığa çıkararak kulluğunu icra etmiş değil mi?..

- Evet!

- Nasıl tanırız kendi programımızı?

- Sana nelerin kolaylaştığına bak ve tereddütsüz onları icraya koyul.

- Etraf ne der kaygısına düşmeden değil mi?..

- Kabeye bakan, gönle yönelen etraf görmez ki zaten.

- Eyvallah!

Hz. Hasan’ın ortaya koyduğu rıza halinin neticelerini düşünüyorum. Büyük bir savaş, dehşet bir fitne duraklamış. Ne yazık ki saltanat düşkünlerinin hırsı hiçbir zaman bitmeyeceği için yine de rahat verilmemiş Hz. Hasan’a.

- Ölümü nasıl Hz. Hasan’ın?..

- Zehirlenmiş! 40 gün hasta yatmış. Başta kardeşi Hüseyin olmak üzere Medine’liler ne kadar zorladılarsa da kendini zehirleyeni söylememiş. Örtmüş hep.

- Kimmiş zehirleyen?..

- Muhtemelen Muaviye tarafı ile irtibatlı olan karısı!..

- Niçin söylememiş?.. Söylese de şöyle iyi bir ceza alsaydı bunu yapan!

- Kaderini okuyanın sebeplerle işi olmaz ki!.. Kudretten seyreden Hikmete bakmaz ki!.. Kaderini okuyan; kaderine koşar!

…

……..

Vakit gece yarısına doğru ilerliyor. Gündüz ki kadar olmasa da tavaf edenlerin azaldığı söylenemez. Daha geç vakitleri bekliyorum. Hacer-i Evsedi öpmek, Ruknu Yemaniyi selamlamak için. Ama yoğunluk 24 saat sürecek gibi geliyor. Ben Hz. Hasan’ı anlatırken yoğun bir tefekkürle gözlerini kapatıyor. Göz kapaklarını araladığı bir anda:

- Vefatı ve defni nasıl?

- Sormasan olmaz mı? Dayanamıyorum.

- Anlat, diye üsteliyor. Anlatıyorum:

- Vefat etmeden önce Hz. Aişe annemize haber salmış. İzin verirse dedem Rasulullah’ın yanına gömüleyim demiş. Annemiz izin vermişler. Ama ne yazık ki Emevilerin Medine valisi karşı çıktığı için, Baki kabristanına defnedilmiş.

- Başka ne gibi özellikleri var Hasan’ın?

- Neleri yok ki?..15 kere hac yapmış. Hem de yürüyerek gitmiş Medine’den Mekke’ye… 47 yıllık ömre 15 hac sığdırmak! Sonra çok hayırsever. Çok cömert. Malını öyle bir dağıtırmış ki; iki kere elinde hiçbir şey kalmayasıya fakir düşmüş.

- Vecizelerinden, öğütlerinden hatırladığın var mı?

- Onu da siz lütfetseniz.

Biraz düşündükten sonra ilim hakkındaki sözünü naklediyor: “İlim için çalışınız! Ezber zorunuza gidiyorsa yazınız. Yazdıklarınızı evlerinize de taşıyınız!”

- Yazdıklarını eve götürmeyi iki türlü anladım.

- Nasıl, aç bakalım.

- Yazdıklarını, ilmini gönlüne yerleştir, hazmet ve uygula birinci anlam. İkincisi de dışarıda kendin bir şeyler okuyup öğrenmişsen bunu eşinle, çocuklarınla, akrabanla, komşunla da paylaş!

- Güzel…

Biraz da Hüseyin’i konuşalım diyor ayağa kalkarken.

- Madem ki Hüseyin ayaklanmanın, kıyamın, direnişin, ikamenin sembolü, onu ayakta konuşacağız. Boş boş ayakta durmayalım gel girelim tavafa.

GÖKLERİN VE YERİN SÜSÜ

Saat gecenin 02 sini gösterirken tekrar tavafa dahil oluyoruz. Gündüz ki kadar olmasa bile akış hız kesmiyor. Ama biraz daha rahat dönüyoruz şavtları. Son şavtta Rukn-u Yemanide duruyoruz. Diz çöküp altın halkalara tutunarak açıyor Hüseyin bahsini:

- Hüseyin hakkında Kerbela’ya işaret eden hadis var değil mi?..

- Evet Rasulullah önceden bildirmiş.

- Hasan’ı öğrendik, Hüseyin hakkında neler doğar gönlüne?..

Kabenin 3. vechine ellerimi dayıyorum. Örtüden yayılan koku misk ü amber gibi. Avuçlarımı açıp ellerimi yapıştırdım Kabeye!

- Hüseyin, Hasan gibi infak ehli. O da bulduğunu dağıtmış etrafa. Paylaşımı zirvede yaşamış. Babası Hz. Ali’nin bedeni kuvveti sanki Hüseyin’e geçmiş!

- Sadece bedeni kuvveti mi?

- Kudret ve İradesi de. Elbette ilmi de.

- Başka?..

- Rasülullah CELAL yüzünü Hüseyin’den göstermiş ümmete. Sorgulayan, nebevi düsturlar çerçevesinde hesap soran ve İslam adına demir yumruk olunması lazımsa o yönüyle de öne çıkan bir mücahid Hüseyin!

- Yani şeriatin, kulluk boyutunun hakkını vermede oldukça hassas değil mi?..

- Elbette.

- Rasülullah GÖKLERİN VE YERİN SÜSÜ demiş Hüseyin’e… Bunu nasıl anlarsın?..

- Bilmem, pek bir şey gelmiyor aklıma.

…

Yanımızdan bizi sıkıştırarak geçişiyor müminler. Sıkışmak yada ezilmek gibi bir kaygımız yok. Ehl-i Beyt sırrını açan zat Rukn-u Yemaniyi çocuğunu okşayan bir baba gibi okşayarak şöyle diyor:

- Süs; güldür. Gül, aşkın sembolü! Gül, kırmızı. Gül; Rasülullahın özü! Kırmızı gül demetleri yayılır Hüseyin’in yüreğinden. Yayılır da ümmete şehadet ve kıyam bilinci baki kalır!.. Gül; Muhammedi bahçenin en hoş çiçeği. Semanın ve arzın, bilinç katmanları ile bedeni kuvvelerin birleştiği, kişinin tek noktaya odaklandığı yerdedir Gül. Beşeriyetin insaniyetle bütünleştiği anda doğar Şehadet. İşte o zaman açar gönül gülleri.

…

Şimdi bir başka dünyadayız. Bir yanıyla kan ve gözyaşı, diğer yanıyla kıyam ve şeriat! Bir yanıyla cennet gülleri, diğer yanda yürekten sızan kanla tazelenen yara! Söz Kerbela’ya geldi dayandı. Şimdi o anlatıyor:

- Şam’da hüküm süren saltanat odaklı hilafet, Medine’de yaşayan Hüseyin’e huzur vermeyecektir. Kendisine yönelik komploları duyunca ailesi ve sevenleri ile birlikte emin yere; Mekke’ye göç eder Hüseyin. Burası emindir, en azından burada cana kastedilmez diye düşünür.

- Rahat bırakırlar mı peki?

- Bırakmazlar. Birkaç defa hacı kılığında suikastçılar yollanır Hüseyin’i öldürmek için! Bunlar yakalanır, kurtulur ama artık burada da eminliğe darbe vurulacağını sezmiştir.

- Ne yapar peki?..

- Sevenlerini, ileri gelenleri toplar ve onlara bir konuşma yapar:

“ Korkarım ki biz buradayız diye gözünü hırs bürüyenler Kabe’nin, Mescidi Haramın izzetine, eminliğine de kast edecekler! Bizim yüzümüzden Beytullaha halel gelmesin! Biz buradan ayrılıyor ve şehadete yürüyoruz!”

İleri gelenler, yapma, gitme dedilerse de Hüseyin: “ Korkmayın! Şehadetimizi biliyoruz. Dedem Rasülullahın hadislerinden biliyoruz. Biz zulme rıza göstermeme, haksızlığa baş kaldırma geleneği başlatmak için gidiyoruz” der ve ailesi, çocukları, ehlibeyt sevenleri ile yola çıkar!

Kerbela denen mevkide kalabalık bir ordu kendisini kuşatmaya alır. Biat et, baş eğ çağrılarına karşı çıkar. Günlerce susuz ve çaresiz kaldıktan sonra çemberin iyice daraldığı günlerde bir gece vakti çevresindekileri toplar ve :” Bizim sonumuz malum! Sizler bizimle kalmak zorunda değilsiniz. Size kırılmayız. İsteyen yurduna dönebilir.” Der.

Bu sözler üzerine çoğunluk tekrar bağlılık gösterirken, bir kısım menfaat ehli gece oradan ayrılır. Ertesi gün ailesiyle birlikte Şehadet şerbetini içer Hüseyin!..

Saltanata, arza egemen olmak isteyen ego kökenli hırslara baş kaldırmaktır Hüseyni duruş! Egona başkaldırırsan erersin Şehadete!..

…

O bunları kâh gözyaşları kâh iştiyak dolu bir imani heyecanla anlatırken Rukn-u Yemani hakkında zihnimde şimşekler çakıyor.

RUKNU YEMANİ; NİÇİN AÇIK?

- Rukn-u Yemani kısmında Kabe örtüsü neden açık?

- Kıblenin henüz Mescidi Aksaya dönük olduğu günlerde Rasülullah namazı buraya dönerek eda etmiş. Buraya dönünce Kabe ve Kudüs aynı doğrultuya geliyor ve aynı anda ikisine de yönelmiş oluyor.

- Aksa; en uzak demek. Harem de en mahrem, en içsel. Yani bu tavrı; insanın varacağı en uzak algı ile en iç hissedişin birliği diye düşünebilir miyiz?.. Uzak boyutlarla, dışarıdaki geniş alanla; afakla, içte olanın, enfüsün bütünleşmesi diyebilir miyiz?..

- Deriz de Hüseyin ve Hasan’ın fonksiyonunu unuttun!..

- Haaa o da şu; Hasan’la öne çıkan Rıza, Hüseyin’le öne çıkan İkame hali bizde birleşirse Ruknu Yemaniye yöneliş kemal bulur diye düşündüm.

- Ama asıl düşündüğün bu değildi, daha basit bir imaj yakalamıştın?..

Hayret gene içimi okudu. Evet, yakalamış ama söylememiştim. Şimdi vakti geldi:

- Rukn-u Yemanide Kabe örtüsü bıçakla kesilip oyulmuş, yaralanmış gibi.

- Yani?..

- Hasan ve Hüseynin şahadetini söyler gibi…

- Daha başka?..

- Razı bir kul olmanın, şeriatin hakkını vermenin; göze alınması çetin bir mücadele ve hal olduğu!.. .Ölümü, sınırsız vermeyi göze alanların hakiki kul olacağı!…

…

Bu ifadelerimle mest olduğunu seziyorum. Ruknun bir başka boyutunu açıyor:

- Yemen’e dönük bu köşe! Yemen deyince neler gelir akla?..

Bunu ondan dinlemeliyim. Siz buyurun nolur diye ısrar ediyorum. Açıklıyor:

- “Rabbim bana Yemen tarafından bir delikanlı suretinde göründü” diyor Efendimiz. Bir de büyük velilerden Üveys El Karani (ks) Yemen’li… Bunları da unutmayalım. Ve düşünelim tabii Yemen’le işaret edileni.

…

A’MADA SEYRETTİK ALEM İÇRE ALEMİ

Rukn-u Yemaniden Hacer-i Esvede geliyoruz. Hacer-i Evsedi öpmek artık kolay. Çünkü yoğunluk epeyce azalmış. Öpüyor ve başımı sokuyorum cennetten gelen taşa. Tavaf seline kendimizi bırakıp Makam-ı İbrahim karşısında kıyama duruyoruz.

- Gözlerini yum, diyor.

- Ama namazda göz yummak caiz değil, secde mahallini görmeliyim.

- Gözlerini yum ve ben aç diyene kadar da açma!

Gözlerimi yumuyorum. Tavaf selinden yayılan dönüş hışırtısı, etraftan gelen sesler ve kalabalığın etkisi bir anda kalkıyor omuzlarımdan. Aç dediğinde gözlerimi açıyorum. Ama her yer alabildiğine karanlık.

- Şimdi salata dur!

- Ama kıbleyi göremiyorum, ne yana duracağım?..

- Sus, dış gözünle değil, kalp gözünle göreceksin şimdi. Yönler, köşeler, cenahlar bitti artık. Yüzünü ne yana dönersen kıble orası şimdi!..

Baştan ayağa üşüyorum. Yapayalnız ve alabildiğine karanlıktayım. Sonra birden alev alev sıcaklık sarıyor her yanımı. Ne düşünce, ne hayal, ne akıl, ne aşk, sanki hepsi nötrlendi şimdi. Tekbir aldığımda madde kayıtlarından sıyrılmış, hafiflemiş gibiyim. Sanki ayaklarım yerde değil. Dış gözle görmekten geçtim. Ya içimde hissettiklerim? Hepsi durdu. Bambaşka bir şey oldu.

Eda ettiğim iki rekat salattan selamla çıktığımda yine Makam-ı İbrahim önündeyiz. Yanımdaki zat son sözlerini söylüyor:

- Buraya kadardı. Ben gidiyorum. Bunu al, beni hatırlarsın!

Başımı döndüğümde yok artık. Gitmiş. Göremiyorum. Elimde yeşil bir mendil. Çevresi kırmızı işlemeli bir küçük ve nazenin bir hatıra.

Anlıyorum. Kimdi, niçin geldi?.. Anlıyor ve tam sevinçten uçuyorken yan taraftan bir çocuk el atıyor mendile. Pakistanlı bir hacının çocuğu. 4-5 yaşlarında. Kendi lisanınca onu bana ver, dercesine çekiştiriyor. O bana muhteşem bir hatıra diyecek oluyorum, sonra vazgeçip veriyorum.

Zat gitmekle kalmıyor, hatırası da gidiyor.

Benliğimle, nefsimle sevdiğim, övünç duyduğum ne varsa alınıyor bu yolda.

Kabe’ye bakıyorum tekrar tekrar! Hacer annenin tevekkülü, İbrahim babanın feragati, İsmail atanın teslimiyeti dökülüyor zemzem çeşmesinden!…

Kana kana içiyorum…

Ab-ı hayat niyetine…

Mehmet Doğramacı
dogramacimehmet@gmail.com