İşte Ehl-i Beyt’i sevmek, onların yoluna gitmek demektir. Yoksa kuru kuruya muhabbet iddasında bulunmanın hiçbir faydası olmaz. Düşünün ki kölelik müessesinin hüküm sürdüğü bir devirde, hizmetkarına karşı geniş haklara sahip olan bir efendi, karşısında o hizmetkar, sevabı dolayısiyle değil, günahı sebebiyle hem affa mahzar oluyor, hem de hürriyetine kavuşuyor.
Bir de bizi düşünün. Çoluğumuzun çocuğumuzun yanında buna benzer bir iş başımızdan geçecek olsa ne yaparız, neler düşünür, neler söyleriz bir hesap edin! ”

* Al-i İmran Suresi 134. Ayet : ” Onlar ki, bollukta ve darlıkta Allah için harcarlar, öfke(lerin)i yutkunurlar, insanları affederler. Allah iyilik edenleri sever.”

Not : Bu yazı Kubbealtı Neşriyatı’nın 2000 yılında II. baskısını yaptığı “Sohbetler – Ken’an Rifai ” isimli kitabından alıntı yapılarak hazırlanmıştır.