Çeviren: Esin Tezer

Yeni çalışmalar; beynin kıvrımlarının nasıl şekil aldığını, Otizm, Şizofreni ve diğer zihinsel hastalıkların teşhis ve tedavisine yardımcı olabilecek bulguları gözler önüne seriyorlar…

***

‘’Beyin, varlığımızı meydana getiren esma terkibinin açığa çıktığı mahaldir. Beynimizin hakikatına ‘Allah’ın isimlerinin açığa çıktığı mahal’ mecazıyla işaret edilmiştir. İnsanlığın beyini deşifre etmesi, insana cennetin kapılarını açacaktır. Çünkü insan beyninin ne olduğunu, beyninde ne güçler, ne kuvveler olduğunu hakkıyla değerlendirmek suretiyle neleri kazanacağını farkederse; insan o idrak ile kendi hakikatinin özünün o evreni meydana getiren orijin ilim, irade, kudret olduğunu farkederse; o ilim, irade ve kudretin Allah’ın ilim, irade ve kudretinin evrende açığa çıkmış hali olduğunu anlayabilirse; ve kendi hakikatini o boyutu itibarıyla keşfederse; yani, mecazi tanımlamasıyla Rabbine uruc ederse; miracını tamamlarsa; bir hakikat ehli olarak dünyada yaşamını sürdürür, kendindeki ilahi kuvveleri kullanarak ve bir hakikat ehli olarak öbür odaya geçer. Zira ölüm; fiziksel bedenin kullanılmaması sonucu kişinin ruh bedeniyle bu dünyada elde ettiği güçlerle yeni boyuta, yeni odaya geçmesidir.’’ AHMED HULÛSİ, Beyin, Dua İsimli Video’dan

(http://video.google.com/videoplay?docid=-6595177001833270029&ei=GEdPSqOuJ6j22wK2oN3fBg&q=ahmed+hulusi)

(http://www.ahmedhulusi.org)

Hani Rabbin, melâikeye: ‘’Muhakkak ki ben kuru balçıktan, değişip dönüşen balçıktan (hücre) bir beşer halkedeceğim’’ demişti. ‘’Onu tesviye edip (beden ve beyni kemâle erdirip), ona Ruhumdan (Esmâ mânâlarının özelliklerinden nefhettim (üfledim); (böylece buyurdum) Ona secdeye kapanın (Onun kuvveleri olarak hizmete girin)!’’ O meleklerin, kuvvelerin hepsi, toptan secde ettiler (bir kısım Esmâ kuvveleri beyinde açığa çıkmaya başladı). AHMED HULÛSİ, Allah İlminden Yansımalar, Hicr Sûresi Âyetler: 28-30

***

İnsanların insan beyni hakkında farkettiği ilk şeylerden bir tanesi, onun çapraşık tepelerinin ve vadilerinin görüntüsüdür. Bu kıvrımlar; algılarımıza, düşüncelerimize, duygularımıza ve hareketlerimize aracılık eden, bazen gri madde olarak da adlandırılan, iki –ila- dört milimetre kalınlığındaki nöronlarla dolu jelatinimsi doku olan Serebral Korteks’ten türerler. Balinalar, köpekler ve büyük insansı maymun kuzenlerimiz gibi olan diğer büyük memelilerin herbiri kendine ait karakteristik model kıvrımlı bir korteks’e sahiptirler. Fakat küçük beyinli memeliler ve diğer omurgalılar diğerlerine nazaran yumuşak beyinlere sahiptirler. Evrim süreci boyunca, büyük beyinli memelilerin korteks’i kafatasından çok daha fazla genişlemiştir. Gerçeği söylemek gerekirse; ekstra-büyük bir pizzaya eşit olan insan korteks’inin düzleştirilmiş yüzey alanı beyin çerçevesinin iç yüzeyinden üç kat daha büyüktür. Bu nedenle, insanların korteks’inin ve diğer beyinli türlerin kafatasına sığabilmesinin tek yolu kıvrımlanma iledir. Bu kıvrımlanma, buruşmuş bir parça kağıt gibi sıradan değildir. Aksine o, kişiden kişiye uygun modeli sergilemektedir. Herşeyden önce böyle bir kıvrımlanma nasıl meydana gelir? Ve, topografinin sonucu beyin fonksiyonunu gözler önüne serebilir mi? Yeni araştırma, sinir dokuları ağının bükülebilen korteks’e gelişim süresince fiziksel olarak şekil verdiğine ve onu hayatın başından sonuna kadar yerinde tuttuğuna işaret etmektedir. İnme veya sakatlanma sonucu meydana gelen bu iletişim ağının bozuklukları gelişim süresince veya daha sonra beyin şekli ve nöral iletişim için geniş ölçüde bir sonuca sahip olabilir. Böylece bu keşifler, teşhis etmede yeni stratejilere ve belirli zihinsel rahatsızlıkları olan hastaların tedavi edilmesine yönlendirebilir.

İçsel Güçler

Bilimadamları yüzyıllardır beynin anlaşılması güç biçimi üzerinde düşünüyorlar.1800’lerin başlarında Alman doktor Franz Joseph Gall; Frenoloji (Kafatası şekline göre karakter analizi) olarak bilinen bir teoriyi, kişinin beyin şeklinin ve kafatasının o kişinin zekâsı ve kişiliği hakkında ipucu verdiğini ileri sürmüştür. Bu etkili fikir her ne kadar bilimsel olarak desteklenmese de; ‘’cani’’, ‘’dejenere olmuş’’ ve ‘’dahi’’ beyinlerin toplanmasına ve üzerlerinde çalışılmasına yönlendirmiştir. Daha sonra 19.ncu yüzyılın sonlarında İsviçreli anatomist Wilhelm His, beynin fiziksel güçler tarafından yönlendirilen zincirleme olaylar olarak geliştiğini varsaymıştır. İngiliz bilge D’Arcy Thompson, biyolojik ve cansız pek çok yapının fiziksel kendi-kendine olan organizasyondan kaynaklandığını göstererek bu temeli kurmuştur. Bu erken varsayımlar tahrik edici olsalar da, nihayet ortadan kaybolmuşlardır. Frenoloji sahte bilim olarak tanınmaya başlanmış ve modern genetik teorileri, beynin yapısını anlamak için olan biyomekanik yaklaşımı geçici olarak başarısız kılmıştır. Bununla beraber; alışılmışın dışında olan ve karmaşık sayısal analizler tarafından destekli beyin-imajlama tekniklerinden yakın bir zamanda gelen bir kanıt, o 19.ncu yüzyıl görüşlerine taze bir dayanak sağlamıştır. His ve Thompson’ın fiziksel güçlerin biyolojik yapıları şekillendirdiği hakkındaki fikirlerinin doğru olduğu 1997’de su yüzüne çıkmıştır. St.Louis’deki Washington Üniversitesi’nden Nörobiyolog David Van Essen; Nature’da korteks’in farklı bölgelerini sinir liflerinin bağladığını, böylelikle onların birbirleriyle iletişim kurmaya olanak sağlandığını, o jelatinimsi dokuyu çekeleyen küçük gerilmelerin oluştuğunu ileri süren bir hipotez yayınlamıştır.

Korteks, bir insan fetus’unda yumuşak olarak başlar ve çoğunlukla gelişimin ilk altı ayında o şekilde kalır. O zaman zarfında yenidoğan nöronlar, uzun ince lifleri veya aksonları korteks’in diğer bölgelerindeki hedef nöronların reseptif (alıcı) parçaları veya dendritleriyle birleştirmek için gönderirler. Aksonlar daha sonra dendritlere bağlanmış hale gelirler. Korteks genişledikçe, aksonlar lastik bantlar gibi gerilerek daha da fazla öğretilmiş hale gelirler. İkinci üç aylık dönemin sonunda, nöronlar hâlâ daha belirip, göç edip, bağlarken; korteks kıvrılmaya başlar. Doğum zamanında korteks az veya çok gelişimini tamamlamıştır ve karakteristik büzüşük biçimine ulaşır. Van Essen iki bölgenin birbirleriyle sıkı sıkıya bağlantılı olduğunu, yani pek çok aksonla bağlantılı olduğunu, iki bölgenin gelişim süresince mekanik gerilme şeklinde aralarında dışa doğru olan bir çıkıntı veya bir gyrus üreterek birbirine iple bağlı aksonlarla beraber yakınlaştıklarını iddia etmiştir. Bunun aksine; bir çift hastalıklı bağlantılı bölge bir vadi veya sulkus tarafından ayrılmış hale gelerek bağlarını koparır. Nöral yolların izini sürmek için olan modern teknikler, korteks’in iletişim sisteminin beyini şekillendirmede de sorumlu olduğu varsayımını test etmeyi mümkün hale getirmiştir. Basit bir mekanik modele göre, eğer her bir akson ufak bir kuvvetle çekerse; kuvvetlice bağlantılı olan alanları kuvvetlice bağlayan aksonların birleşmiş gücü akson yollarını düzeltmelidir.’Dejenere olmuşun izini sürme olarak bilinen’, boya enjekte edilen korteks’in küçük bir bölgesinin, aksonların uçları ile çok meşgul olduğu ve esas hücre birliğini arkaya doğru taşıdığı aleti kullanarak enjekte edilen alana hangi bölgelere aksonları gönderdiğini göstermek mümkündür. Metod daha da fazlası; hem alanın bağlantılarının ne kadar yoğun olduğunu, hem de akson yollarının hangi biçimleri alacağını ortaya çıkarabilir. Bizim Rhesus makaklardaki büyük sayıdaki nöral bağlantılarının ‘Dejenere Olmuşu İz Sürme’ çalışmaları göstermiştir ki; tahmin edildiği gibi, pek çok bağlantılar düz veya hafifçe kıvrımlı yolları takip etmektedirler. Daha da fazlası; bağlantılar daha yoğunlaştıkça, daha düz olarak koşarlar. Nöral bağlantıların şekil verme gücü insan beynindeki sol ve sağ yarıkürelerdeki lisan bölgeleri arasındaki şekil farklılıklarında da belirli bir olaydır [ Norman Geschwind tarafından yazılan, Scientific American, Eylül 1979 makalesi olan “İnsan Beyninin Uzmanlığı’’ na bakın]. Örneğin; frontal ve arka lisan bölgelerini ayıran belirgin Sulkus Sylvian Çatlağı’nın biçimini ele alın. Beynin sol tarafındaki çatlak, sağ tarafındakinden epey bir daha yüzeyseldir. Asimetri ‘kavisli demet’ olarak adlandırılan, frontal ve arka lisan bölgelerini bağlamak için seyahat eden geniş demet, frontal ve arka lisan bölgelerini bağlamak için fisür (ince çatlak) etrafında seyahat eden ve Arkuate Faskikülüs olarak adlandırılan geniş doku demetinin anatomisiyle bağlantılı gözükmektedir. Bu gözleme ve sol yarıkürenin pek çok insanda ağırlıklı olarak lisandan sorumlu olduğu gerçeğine dayanarak; 2006’da soldaki kavisli demet’in sağdakinden daha yoğun olduğu hakkında bir tezi doğru varsaymıştık. İnsan beynindeki bir dizi imajlama çalışmaları bu asimetrik yoğunluğu teyit etmişlerdir. Daha sonra teoriye göre, daha büyük lif demeti daha büyük bir çekme gücüne sahip olmalıdır ve böylece, sağ taraftaki demetten daha düzdür. Bununla birlikte bu varsayım henüz test edilmelidir.

Makrodan Mikroya

Sadece mekanik güçler serebral korteks’in geniş ölçek özelliklerinden daha fazlasını şekillendirirler. Onlar onun katmanlı yapısının üzerindeki etkiye de sahiptirler. Korteks; hücrelerin yatay katmanlarından yapılmış, çok katmanlı pasta düzenine sahip bir şekilde yığılmıştır. Pek çok alan altı katmana sahiptir ve o bölgelerdeki kişisel katmanlar kalınlıkta ve düzende değişmektedirler. Örneğin, korteks’in ana duyuları yöneten bölgeleri kalın katman 4’e sahiptir ve gönüllü motor fonksiyonlarını kontrol eden bölge kalın katman 5’e sahiptir. Bu arada, korteks’in düşünme ve hafızanın temelini oluşturan bölgeleri, diğer şeyler arasında kalın katman 3’e sahiptir. Tabaka yapısındaki böyle varyasyonlar, bugün bile hâlâ kullanılmakta olan korteks haritasını yaratan en ünlü Alman anatomist Korbinian Brodmann tarafından 100 yıldan fazladır korteks’i uzmanlaşma alanlarına bölmede kullanılmıştır.

Kıvrımlanma, katmanların bağıntılı kalınlığını sanki sünger yığınını bükermiş gibi değiştirir. Gyri’de korteks’in baş katmanları gergin ve daha zayıftır, oysa sulki’de baş katmanlar sıkıştırılmıştır ve daha kalındır. Bağlantılar korteks’in derin katmanlarında zıt yönde hareket etmektedirler. Bazı bilimadamları bu gözlemlere dayanarak, katmanların şekillerinin nöronlar gerildiklerinde veya sıkıştırılırken değiştiğini ileri sürmüştür. Korteks’in içerdiği toplam alan ve nöronların sayısı aynıdır. Eğer öyleyse, kalın bölgeler (gyri’nin derin katmanları gibi) korteks’in zayıf bölgelerinden daha az nöronu kapsamalıdır. Bu izometrik olarak bilinen model, gelişim esnasında nöronların ilk olarak korteks’ten oluştuğunu ve daha sonra korteks’in kıvrımlandığını tahmin etmektedir. Analoji olarak, pirinç torbasını katlamayı hayal edin. Torbanın şekli değişir, fakat kapasitesi ve tanelerin sayısı katlamadan önce ve sonra aynıdır. Oysaki, makaklardaki prefrontal korteks’in alanlarındaki nöronların yoğunluğunun içerisine olan araştırmalarımız izometrik modelin yanlış olduğunu gözler önüne sermektedir. Frontal korteks’in temsili örneklerine dayanan görüşleri kullanarak; gyri’nin derin katmanlarının sulki’nin derin katmanları gibi nöronlarla beraber yoğun bir şekilde yerleştiklerine karar verdik. Çünkü gyri’nin derin katmanları daha kalındır, aslında gyri’deki birim alanının altındaki nöronlardan sulki’dekinde daha fazla vardır. Keşfimiz gyri ve sulki’yi biçimlendiren fiziksel güçlerin nöronal geçişi de etkilediğini açıkça ima etmektedir. İnsanlardaki gelişimsel çalışmalar bu öneriyi desteklemektedir. Sıralı olarak oluşmaktansa, korteks’teki nöronların yerleşimi ve korteks’in kıvrımlanması zamanla kısmen birbiriyle çakışır. Bundan dolayı; korteks kıvrımlandıkça, katmanların sonuçta oluşan gerilmeleri ve sıkışmaları gelişimde daha sonra korteks’in içine yerleşen yeni doğmuş nöronların akışını oldukça etkileyebilir, bu da korteks’in düzenini oldukça etkileyebilir. Daha da fazlası; kişilerin nöronlarının şekilleri korteks’in içinde nerede bulunduklarına bağlı olarak farklılıklar gösterir. Örneğin; gyri’nin derin katmanlarında yerleşik olan nöronlar yanlardan sıkışmıştırlar ve uzamış olarak gözükürler. Bunun tersi, sulki’nin derin katmanlarında yerleşmiş olan nöronlar gerilmiştirler ve düz görünmektedirler. Bu hücrelerin şekilleri korteks kıvrımlandıkça mekanik güçler tarafından değiştirilmiş şekilde kalıcıdırlar. Gyri ve sulki’deki nöronların şekillerindeki böyle sistematik farklılıkların onların fonksiyonunu etkileyip etkilemeyeceğini çözmek, merak uyandıran bir iddia olacaktır. Bilgisayar benzetimlerimiz onların bunu yaptığını ileri sürmektedir: Örneğin, çünkü kortikal tabaka gyri’de sulki’dekinden çok daha fazla kalındır. Gyrus’un altındaki nöronların dendritlerinin üzerine çarpan sinyaller, sulki’nin altındaki nöronların dendritlerine sinyallerin çarpmasından daha uzun yolu seyahat etmelidir. Araştırmacılar nöronların fonksiyonu üzerindeki bu fiziksel farklılıkların etkisini, kortikal bölge çalışmasını ve başlıbaşına olan nöronların aktivitesini dalgalanan kortikal bölgedeki çalışmayı kayıt ederek test edebilirler, bu da bizim bilgimize göre henüz üstlenilmiştir.

Hasta bir etki mi?

Biçim ve fonksiyon arasındaki bağlantıyı tamamen anlamak için bilimadamlarının çok miktarda beyine bakmaları gerekecektir. İyi haber de, yapısal manyetik rezonans imajlama ve onu bilgisayarlar üzerinde üç boyutlu yeniden yapılandırma gibi non-invazif imajlama tekniklerini kullanarak yaşayan insan beynini gözlemleyebilmemizdir. Ölümden sonra elde edilen beynin herhangi özellikli klasik koleksiyonundan çok daha fazla miktarlardaki beyin imajlarını toplayabiliriz. Araştırmacılar beyin şeklini analiz eden karmaşık bilgisayar programlarını kullanarak bu yoğun veritabanları üzerinde sistematik olarak çalışıyorlar.

Bu araştırmanın anahtar bulgularından bir tanesi de, sağlıklı insanların kortikal kıvrımlarıyla zihinsel rahatsızlığı ilerlemeye başlayan hastaların nöronların bağlantılarının ve kıvrımlarının biçimlerinde belirgin farklılıklar bulunmasıdır. Doku bağlantıları ve kıvrımları arasındaki mekanik ilişki normdan gelen bu sapmaları açıklayabilir. Bu potansiyel bağlantıya olan araştırma hâlâ ilk evrelerindedir. Fakat geçen birkaç yıldan fazladır, pek çok araştırma takımı şizofrenik beyni olan hastaların normal insanların beyinlerine nazaran azalmış kortikal kıvrımlanma ortaya koyduğunu bildirmiştir. Bulgular tartışmalıdır, çünkü kıvrımlanmanın anormalliklerinin yeri ve türü kişiden kişiye çok farklılıklar göstermektedir. Fakat, diyebiliriz ki; beyin şekli genel olarak şizofren olanlarla sağlıklı insanlar arasında farklılık göstermektedir. Uzmanlar çoğu zaman şizofreniyi, ‘aklı karışmış nörokimyasal denge’ olarak nitelendirmektedirler. Yeni çalışma, akışın doğası bilinmeyen olarak kalsa da; beynin iletişim sisteminin devresinde ilaveten bir akış olduğunu ileri sürmektedir. Otizm teşhis edilen insanlar da, anormal kortikal kıvrımlar sergilemektedirler. Belirli bir biçimde, onların sulki’lerinin bir kısmı sağlıklı deneklerle karşılaştırıldığında daha derin ve uygunsuz olarak gözükmektedir. Bu bulgunun ışığında araştırmacılar, otizm’i ‘beynin yanlış tellemesinden kaynaklanan bir durum’ olarak gözönünde bulundurmaya başladılar.Beyin fonksiyonu çalışmaları otistik insanlarda uzak alanlar arasında iletişim azalırken, yakın çevredeki kortikal bölgeler arasında iletişimin arttığını göstererek bu fikri desteklemektedir. Bunun sonucu olarak bu hastalar, alakasız şeyleri dikkate almamada ve onu yapmak uygunken dikkatlerini değiştirmede zorluklara sahiptirler. Zihinsel rahatsızlıklar ve öğrenme bozuklukları kortikal katmanların düzeninin anormallikleriyle de bağlantılı olabilirler.

Örneğin; 1970’lerin sonlarında Harvard Tıp Okulu’ndan nörolog Albert Galaburda, disleksi’de, serebral korteks’in ana iletişim sistemini biçimlendiren piramit şeklindeki nöronlarının frontal korteks’in lisan ve işitmeyle ilgili alanlarının katmanlarındaki normal pozisyondaki yerlerinden değiştiğini görmüştür. Şizofreni de kortikal mimaride etkiler bırakabilir: Korteks’in bazı frontal alanları etkilenmiş olan bireyler, nöral yoğunlukta anormaldirler. Kortikal katmanlardaki nöronların anormal dağılımı; iletişimdeki sinir sisteminin temel fonksiyonunu en sonunda güçsüz bırakıp, onların bağlantı modelinin bozulmasına yolaçmaktadır. Araştırmacılar bu şaşırtan durumu, ileride açıklığa kavuşturabilecek otizm’li insanların korteks’lerindeki yapısal bozukluklarını, derinlemesine araştırmaya başlamışlardır. Gelişim esnasında oluşan diğer nörolojik hastalıkların da kortikal katmanlardaki sayılarında ve pozisyonlarında değişiklikler getirip getirmediğini araştırmak için daha fazla çalışmaya ihtiyaç vardır. Şizofreni ve otizm’i beynin yerleşik kısımlarının aksine nöral ağları etkileyen hastalıklar olarak düşünmek, teşhis ve tedavi için alışılmışın dışında olan stratejilere yönlendirebilir. Örneğin; bu duruma sahip olan hastalar öğrenmede disleksi’lerin görsel ve multimodal yardımlardan faydalandıkları gibi, beynin farklı kısımlarını bağlayan görevleri gerçekleştirmekten de yararlanabilirler. Modern nöroimajlama metodları, bilimadamlarının kortikal kıvrımların frenolojik görüşünü veya bir kişinin yeteneklerini gözler önüne serebilen farklı beyin alanlarındaki gri maddenin miktarını test etmelerine olanak sağlamıştır. Burada da, biçim ve fonksiyonu bağlamak endişe vericidir. Bağlantı; iyi belirlenmiş, koordineli zihinsel ve fiziksel egzersizle rutin halinde meşgul olan insanlarda en berrak haldedir. Profesyonel müzisyenler buna bir örnek teşkil etmektedirler. Yoğun bir şekilde pratik yapma ihtiyacı duyan bu kişiler, müzisyen olmayanlarla belirli enstrümanların kontrolüyle alakalı olan korteks’in motor bölgelerinde farklılıklar göstermektedirler. Daha kapsamlı zihinsel yetenekleri ayıran berrak kıvrımlanma örneklerinin anlaşılmaları hâlâ zordur.

Can sıkıcı varyasyonlar

Bizim daha çok aydınlatacağımız şey var. Özellikle, kişiler arasındaki kulak veya burun şeklinin değişikliğinin gelişimsel destekleyici unsurlarını anlayamadığımız gibi; kişisel gyri’nin nasıl belirli büyüklük ve şekle eriştiğini de henüz anlamıyoruz. Varyasyon çok karmaşık bir problem. Nöronlar arasındaki kortikal gelişim esnasındaki fiziksel etkileşimlerin farklılığının benzetimini yapmaya dayanan modeller gelecekte bu soruya ışık tutabilirler. Fakat, şimdiye kadarki modeller fiziksel etkileşimlerin karmaşıklığı ve mevcut olan gelişimsel verinin sınırlı miktarı sebebiyle henüz çok başlangıç niteliğindedirler. Korteks’in nasıl geliştiği hakkında daha fazlasını bilmek için bilimadamları istekli davranmaktadırlar. Dilek listemize ilavede bulunmak, onun yoğun iletişim sistemini oluşturan pek çok farklı bağlantıların oluşumunun detaylı bir çizelgesidir. Hayvanlardaki nöronları işaretleyerek, rahimde korteks’in farklı kısımlarının ne zaman geliştiğine karar verebileceğiz; bunun sonucu da, bilimadamlarının uzak katmanların veya nöronların gelişimini deneysel olarak değiştirmesine olanak sağlayacaktır. Anormal beyin morfolojisi ve fonksiyonunda sonuçlanan gelişimin sıralaması hakkındaki bilgi, olayları gözler önüne sermeye yardım edecektir.

Farklı geniş semptomlarla olan nörolojik rahatsızlıkların alanı- şizofreni, otizm, Williams sendromu, çocukluk epilepsisi ve diğer hastalıklarda görülenler gibi- gelişimin farklı zamanlarında ortaya çıkan ve oluşumda olan, yer değiştiren veya süreç ters gittiğinde bağlayan nöronların setinin, katmanları ve bölgeleri etkileyen patolojinin bir sonucu olabilir.Beyni modellemede mekanik güçler yalnız değildir. Beyin şeklinin karşılaştırılması genetik programların da işlemekte olduğuna işaret ederek; beyinleri yakından bağlantılı olan insanların beyinlerinin, birbirleriyle bağlantılı olmayan insanların beyinlerinden daha benzer olduğunu göstermiştir. Belki de genetik süreçler korteks’in gelişiminin zamanlamasını kontrol eder ve basit fiziksel güçler sinir hücreleri doğdukça beyini şekillendirir, taşır ve kendi kendine organize olan bir şekilde birbirine bağlar. İnsanlar arasındaki ana kıvrımların hayret verici düzenliliğini, (birbirinin aynı olan ikizlerde bile farklılık gösteren küçük kıvrımların farklılığı da dahil), böyle bir kombinasyonu açıklayabilir.Beynin şekli hakkındaki şimdiki kavramların pek çoğu, (beyin şekli ve beyin fonksiyonu arasındaki bağlantı fikri de dahil), ilk kez bir asırdan fazladan önce teklif edilen fikirlerin bir halkasıdır. Beyin şeklinin normal denekler ve beyin rahatsızlıkları olan hasta popülasyonları arasındaki sistematik karşılaştırmaları, beyin bölgesinin zihinsel fonksiyon ve işlev bozukluğuyla bağlantılı olduğunu doğrulamaktadır.Fakat beyini ölçmek için olan gelişmiş imajlama metodlarıyla bile, uzmanlar hâlâ birini gördüklerinde dahi veya suçlu korteks’ini ayırt edememektedirler. Genetik ve fiziksel prensipleri bileştiren korteks kıvrımlanmasının yeni modelleri morfoloji, gelişim ve bağlanabilirlik hakkında ne bildiğimizi bütünleştirmemize yardımcı olacaktır; böylece biz, nihayet bunların ve beynin diğer sırlarını ortaya çıkarabiliriz.

Facebook'ta Paylas

Yazan: Douglas Fox

Çeviren: Esin Tezer

BOŞTAKİ (NÖTR HALDEKİ) BEYİN devreyi kestiğinizde, odaklanılmış dikkatle alakalı olmayan beyin alanlarının kendine özgü bir ağını ortaya çıkarak harekete geçer.

.Varsayılan Ağ

.Üzerine Odaklanılmış Dikkatle Alakalı Alanlar

ORTA (MEDİYAL) PREFRONTAL KORTEKS

ARKA SİNGULAT KORTEKS

SOL YARIKÜRENİN İÇERİSİ

LATERAL PARYETAL KORTEKS

SOL YARIKÜRENİN DIŞARISI

‘’ – Evet, şimdi konu oldukça açıklık kazandı kafamda Elf !.. Peki “enerji” dalgalarımı ne kadar ve nasıl güçlendirebilirim.. ? Veya şöyle sorayım… “Enerji” güçlenmesi neye bağlıdır ?..

- Burada dikkat edilmesi zorunlu olan husus şurasıdır… Biliyorsun ki, herkes beyninin çok ufak bir yüzdesini kullanmaktadır!.. Dolayısıyla da, bu çok ufak bir bölümün ürettiği enerjiyle sınırlı ilme ve ruh gücüne sahip olunmaktadır…Oysa kişi belirli çalışmalarla, beynindeki atıl, kullanılmayan kapasiteyi devreye sokabilse; beyninin kullanılabilir bölümünü yüzde beşten diyelim ki yüzde onbeşe çıkarabilse, hem çok daha güçlü bir ruha sahip olacak, hem de çeşitli beyin fonksiyonlarında, yani akıl, idrak, tefekkür, tasavvur vesaire gibi özelliklerinde çok daha fazla gelişme olacaktır… Biliyorsun ki beyin çalışmaz hale geldikten sonra, RUH hiç bir yeni güç ve özellik elde edemez !… Bu sebeple tek şansınız, şu anda sağlıklı bir beyne sahip iken, bunu olabildiğince değerlendirmenizdir!. Aksi halde, bu beyin elden çıktıktan sonra hiç bir yeni güç kazanmanız mümkün olmayacaktır.

- Yâni “ibadet” denilen bu çalışmalar, hep beynin gelişmesi için mi?.

-Elbette, ne zannettin ki!. Kim beynini ne oranda geliştirebilirse, o derece güçlü ve ilim sahibi olur. ‘’

AHMED HULÛSİ, EVRENSEL SIRLAR’dan (Onuncu Gün)

1953’te Louis Sokoloff isimli bir doktor 20 yaşındaki bir üniversite öğrencisini sedye üzerine yatırdı, onun kafatasına elektrodları yerleştirdi ve şahdamarına şırınga soktu. Gönüllü 60 dakika boyunca orada yattı ve aritmetik problemlerini çözdü. O süre boyunca Sokoloff onun beyin dalgalarını monitörledi, kanındaki oksijen ve karbondioksit seviyelerini kontrol etti. Philadelphia’daki Pennsylvania Üniversitesi’nde bir araştırmacı olan Sokoloff, beynin hareketli bir düşünce anında ne kadar enerji tüketeceğini bulmaya çalışıyordu. Gönüllünün beyninin problemleri çözdükçe daha fazla oksijeni yiyip bitirmesini bekledi, ama gördüğü şey onu şaşırttı: Deneğinin beyni aritmetik yaparken gözleri kapalı dinlenirkenkinden daha fazla oksijen tüketmemişti.

İnsanlar uzun zamandır beyini, zihinlerinde Sudoku çözmek (Sudoku Nedir? Sudoku; tüm dünyayı etkisi altına alan sayılarla oynanan, fakat matematik bilgisi gerektirmeyen, sadece mantık yürütülerek çözülmesi mümkün olan bir zeka bulmacasıdır), gazete okumak veya kalabalıkta bir yüze bakmak gibi bir görev verilene kadar etkin olmayan durumda beklemede duran bir bilgisayar olarak canlandırmışlardır. Sokoloff’un deneyi farklı bir gerçeğin ilk belirtisini, yani beynin zengin, özel bir hayattan zevk aldığını göstermiştir. Bu hayret verici, beden kütlemizin sadece yüzde 2’sinden sorumlu olan, fakat yediğimiz kalorilerin yüzde 20’sini yiyip bitiren organ; söyleyebildiğimiz kadarıyla o enerji faaliyetinin çoğunu kesinlikle israf etmektedir.

St Louis’deki Washington Üniversitesi’nde bir nörobilimadamı olan Marcus Raichle, “Dinlenen beyinde hesaba katılmayan büyük miktarda bir aktivite vardır. Beyin çok masraflı bir organdır, fakat hiçkimse derinlemesine bu masrafın tam olarak ne olduğunu sormadı,’’ demiştir. Raichle ve az sayıdaki diğerleri bu temel soruyu nihayet ele alıyorlar: Boşta olan bir beyin her halükârda tam olarak ne yapmaktadır? Onların çalışması, onlarca yıldır gözümüzün önünde saklanan organ içindeki organa, beynin içerisindeki büyük sistemin keşfine yöneltmiştir. Bazıları onu ‘Hayal Kurmanın Nöral Dinamosu’ olarak adlandırmaktadır. Diğerleri de onu daha gizemli bir rolle, muhtemel olarak hatıraları seçmek ve onları gözle görülür olmayan biçimde kişisel hikâyenin içerisine örmekle görevlendirmektedir. O ne yaparsa yapsın, beyin her ne zaman başka türlü meşgul olmadığında ve atan kalbinizden öfkeli bir şekilde gram gram daha fazla oksijeni yiyip bitirdiğinde ateşlenmektedir.

Wisconsin-Madison Üniversitesi’ndeki nörobilimadamı Giulio Tononi, “Bu çok önemli birşey. Beyinde yeni bir fonksiyonel sistemin tanımlanması çok sık olan birşey değildir, aslında ne kadar yıldır tanımlanmadığını da bilmiyorum. Sanki yeni bir kıtayı keşfetmek gibi,’’ demiştir. Keşif, gelmede yavaştır. 55 sene önceki Sokoloff’un deneyi çok az ilgi görmüştür. Beynin görünüşte nötr iken önemli şeyleri de yapabileceği araştırmacılara 1980’lerde doğmaya başlamıştır.

Zihni Gizlice Dinlemek

O günlerde PET diye adlandırılan yeni çıkmış bir beyin tarama tekniği rağbetteydi. Araştırmacılar radyoaktif glukozunu enjekte ederek ve biriktiği yeri ölçerek beynin içerideki çalışmasını gizlice dinleyebiliyorlardı. Tipik bir deneyde bir gönüllüyü gözleri kapalı uzanmış olarak ve daha sonra tekrar zihinsel zahmetli bir görev yaparken tararlardı. Daha sonra da aydınlanan beyin alanlarını bulmak için bir taramayı bir diğerinden çıkarırlardı.

Raichle tuhaf birşey farkettiğinde kelimelerle bağlantılı olan beyin alanlarını bulmak için PET’i kullanıyordu. Bazı beyin alanları dinlenme anında son sürat gözüktü, fakat alanlar kişi egzersize başlar başlamaz sakinleşti. Pek çok kişi bu acayipliklere raslantısal gürültü olarak baktığından aldırış etmedi. Fakat 1997’de Raichle’ın çalışma arkadaşı Gordon Shulman aksini keşfetti. Shulman, 134 kişinin beyin taramalarının yığınını çok dikkatli bir şekilde inceledi. Görev ne olursa olsun, (okuma veya ekranda şekilleri izleme olsun), beyin alanlarının aynı topluluğu her zaman konuya konsantre olmaya başlanır başlanmaz azalıyordu. Shulman, “Tutarlılık seviyesine şaşırdım,’’ demiştir. Birdenbire çok daha az tesadüfi bir gürültü gözükmüştür. Shulman, “Daha önce tanımlanmamış bu nöral ağ vardı,’’ demiştir.

Raichle ve Shulman, 2001’de bilinmeyen bir ‘’varsayılan mod’u’’ yani beynin meşgul olmadığında dikkatini verdiği ve başka birşey yapılması istendiğinde bir kenara ayırdığı bir çeşit tek kişilik iskambil oyununu tesadüfen bulduklarını ileri sürerek tez yayınladılar. Bu beyin aktivitesi, büyük ölçüde Raichle ve Shulman’ın yeni ad verdiği ağı beynin ortahattı aracılığıyla arkadan öne kemerleyerek bölgeler kümesinde meydana gelmiştir (Ulusal Bilimler Akademisi Konferansları, cilt 98, sayfa 676). Ağdaki beyin alanları bilinmekteydi ve araştırmacılar tarafından yakın bir zamanda üzerinde çalışılmıştı. Daha önce bilmedikleri şey, onların kişi meşgul olmadığında ama üzerine odaklanılmış dikkat gerektiren bir görev gelir gelmez kişi sakinleştiğinde birbirleriyle hiç durmaksızın gevezelik etmeleriydi. Metabolik aktivitenin ölçümleri bu ağın bazı kısımlarının beynin diğer herhangi bir alanından gram gram, neredeyse yüzde 30 daha fazla kaloriyi yiyip bitirdiğini göstermiştir.Tüm bunlar şu soruyu sordurmaktadır: Hiçbirşey yapmadığımız zaman beynimiz tam olarak ne yapmaktadır? Raichle ve Shulman, varsayılan ağı ana hatlarıyla belirlediklerinde beyin alanlarını ilgilendirenler hakkında zaten bilinene dayanan amacına uygun ipuçlarını görmüşlerdir.

Ana parçalardan bir tanesi de iyi, kötü veya önemsiz gözüksün veya gözükmesin; objeleri yüksek derecede kendini düşünen bir bakış açısından değerlendiren Orta (Mediyal) Prefrontal Korteks’tir. Bu bölgenin kısımları kişilerden sıfat gibi kulanılanların listeleri üzerinde çalışmaları ve kendilerine uygun düşenleri seçmeleri istendiğinde de (Britney Spears’ı söylememeli!) aydınlanmıştır. Orta Prefrontal Korteks’lerinden zarar gören insanlar dikkatsiz ve az konuşan hale gelirler. O bölgedeki bir felçten iyileşen bir kadın boş bir zihnin içinde, pek çoğumuzun olmuş farzettiği bilincin aralıksız süren düşüncelerinden yoksun olarak yaşadığını hatırlamıştır.Varsayılan ağın kısımları da dünkü kahvaltı veya anaokulundaki ilk gününüz gibi olan otobiyografik hatıraları kaydeden ve hatırlayan Hipokampus’la kuvvetli bağlantılara sahiptir.Raichle ve çalışma arkadaşı Debra Gusnard’a göre, tüm bunlar bir şeye işaret etmektedir: Hayal kurmak. Görevini yapamayan ağ; hatıraların içine, hayal kurmanın hammaddesine Hipokampus aracılığıyla kuvvetli bir bağlantı kurabilir. Orta (Mediyal) Prefrontal Korteks daha sonra o hatıraları içgözlemsel bakış açısından değerlendirir. Raichle ve Gusnard, varsayılan ağın gelecekteki hareketler ve seçimleri gözönünde bulundurması için beyni ‘’ gizli bir provayla’’ tedarik edebileceğini tahmin etmişlerdir.

Şimdi Harvard’da olan Raichle’ın eski çalışma arkadaşı Randy Buckner da buna katılmaktadır. Ona göre kanıt, hayal kurmanın en özlü kısmının hareketleriyle alakalı beyin sisteminin resmini boyamaktadır: Geçmiş deneyimler üzerinde derin düşünmek ve gelecek hakkında tahminde bulunmak (New Scientist, 24 Mart 2007, sayfa 36). Bucker, “Olası evrenleri hayal etmede ve onlar hakkında düşünmede çok iyiyiz. Bu da onu yapmamıza yardım eden beyin ağı olabilir,’’ demiştir. Bu fikri destekleyen direkt kanıt şu anda vardır. Geçen yıl New Hampshire, Hanover’deki Dartmouth College’den Malia Mason, varsayılan ağın aktivitesinin hayal kurmayla ilişkili olduğunu bildirmiştir. Mason, beyin imajlama tekniği fMRI’ı kullanarak insanların varsayılan ağ aktifken (belirsizken değil) hayal kurmayı bildirdiklerini keşfetmiştir. Varsayılan ağları daha aktif olan gönüllüler genel olarak daha fazla dalıp gitme düşünceleri olduğunu bildirmişlerdir (Science, cilt 315, sayfa 393). Hayal kurma zihinsel bir lüks gibi gelebilir, fakat amacı son derece ciddidir: Buckner ve onun Harvard’dan çalışma arkadaşı olan Daniel Gilbert, onu gelecek için planlarımızın içerisinde geçmişte öğrenilmiş, birleştirilen dersler için en son araç olarak görmektedirler. Bu egzersiz öylesine önemlidir ki; beynin her mümkün olduğu anda yalnızca daha acil bir görev için kendinin limitli kan, oksijen ve glukoz tedariğini ayırmakta olduğu, gerektiğinde de birdenbire durduğu gözükmektedir.

Hayal Kurmak Zihinsel Bir Lüks Gibi Gelebilir, Ama Onun Amacı Son Derece Ciddidir

İnsanlar varsayılan ağın sadece hayal kurmaktan daha fazlasını yaptığından şüphelenmeye başladılar. Bu, 2003’te California’daki Stanford Üniversitesi’nden Michael Greicius’ın varsayılan ağ üzerinde yeni bir yolla çalıştığında başladı. O, deneklerinin fMRI tarayıcısında sakin bir şekilde uzanmalarını sağladı ve sadece eylem halindeyken beyinlerini izledi. Bu onu varsayılan ağda ‘’Dinlenme Hali Dalgalanmaları’’ (Beyin alanlarının topluluğunu uyumlu birliğin içerisine bağlayan, koordine olmuş biçimde baştan başa hafifçe dalgalanan nöral aktivitenin yavaş dalgaları) olarak adlandırılanları bulmaya yöneltti. Dalgalar zirveye ulaşarak kafa derisi üzerindeki elektrodlar tarafından kaydedilen tipik EEG beyin dalgalarından 100 defa daha yavaşa kadar, 10 ila 20 saniye arası sürdü. Bilimadamları varsayılan ağ üzerinde o zamandan beri beyindeki aktivite değişikliklerini ölçmek için görev taramalarından dinlenme taramalarını çıkaran eski moda bir yolla çalışmaktalardı. Fakat Greicius’ın çalışması insanlar hiçbirşey yapmadan uzandıklarında da tarama yapılarak basit bir şekilde ağ üzerinde kulak misafiri olabileceğimizi göstermiştir. Bu da, bilimadamlarının insanların bilinçli dahi olmadıkları beklenmeyen birşeyi ortaya çıkaran bir ağ üzerinde çalışmalarına izin vermiştir.

Raichle geçen yıl ağın dinlenme dalgalarının yoğun bir şekilde anestezi görmüş maymunlar üzerinde sanki uyanıkmışlarcasına devam ettiğini bildirmiştir (Nature, cilt 447, sayfa 83). Daha yakın bir zamanda, Greicius benzer bir fenomeni yatıştırılmış hastalarda bildirmiştir ve diğer araştırmacılar varsayılan ağın aktif olduğunu ve erken uykuda senkronize olduğunu keşfetmişlerdir (İnsan Beynini Haritalandırma, cilt 29, sayfa 839 ve sayfa 671). O, varsayılan ağın tamamiyle hayal kurma olduğu varsayımını bozmuştur. Greicius, “Şaşırdım. Anlayışımı neye baktığımıza göre revizyondan geçirmeliydim,’’ diye itirafta bulunmuştur. Varsayılan ağın erken uykuda aktif, gerçek rüya görmeyle olan bağlantısının cezbedici olduğu belirlenmiştir, fakat Raichle onun geceleyin olan aktivitesinin başka bir amaca sahip olmasından (hatıraları sıralama ve saklamasından) şüphelenmektedir. Her gün dağlar boyu kısa-zamanlı hatıralarla yıkanırız fakat aslında onların pek azı hayatlarımıza kılavuzluk eden kişisel hikayemize eklenmeye değerdir. Raichle şimdi varsayılan ağın hatıralarla (iyi, tehdit edici, duygusal olarak acı verici ve buna benzer olsun veya olmasın) ilişkili olduğuna, onun onları kişisel bakış açısından gelen önemine dayanan bir şekilde seçici olarak sakladığına ve güncelleştirdiğine inanmaktadır. Ağ, saklanmamış hatıraların rezervini önlemek için her ne zaman olabilirse kendi görevlerine dönmektedir. Raichle, bu fikri desteklemede varsayılan ağın sürekli olarak Hipokampus’la konuşup durduğuna işaret etmiştir. O, ayrıca kullandığı oksijen miktarından çok daha fazla oranda çok miktardaki glukozu yiyip bitirmektedir. Raichle onun bu ekstra glukozu enerji olarak yakmaktansa, nörotransmitter’lar ve amino asitlerin yapılmasında hammadde olarak kullandığına inanmaktadır. Hafızanın esas hammaddesi olan snapsları desteklemeli ve devamlılığını sağlamalıdır. Raichle, ‘’Beynin çalışmasının pek çok giderinin olduğu yer bu bağlantılardadır,’’ demiştir.

Böyle bir merkezi rolle, varsayılan ağın bazı bilinen beyin hastalıklarını kapsaması sürpriz olmamalıdır. Buckner, 2004’te Pittsburgh Tıp Okulu Üniversitesi’nden William Klunk’ın bir sunumunu gördü. Klunk, Alzheimer’lı olan hastaların beyinlerindeki zararlı protein yığınlarını gösteren 3 boyutlu haritaları sundu. O zamana kadar insanlar yalnızca ölmüş hastaların beyinlerini parçalayıp inceleyerek bir anda beyin lokasyonundaki bu yığınlara bakmışlardı. Böylece Klunk ekranda tüm-beyin haritasını yansıttığında, pek çok insan tüm resmi ilk defa görmüştü. Buckner, ‘’O bayağı bir sürprizdi. Tıpkı varsayılan ağ gibi,’’ demiştir. Raichle, Greicius ve Buckner o zamandan beri Alzheimer’lı olan hastalarda varsayılan ağın aktivite modelinin bozulduğunu keşfettiler. Onlar ayrıca kimlerin Alzheimer’a yakalanacağını tahmin etmeyi öğrenmelerine rağmen görmek için hafif hafıza problemleri olan insanların varsayılan ağ aktivitesini monitörlemeye başladılar. Hastalık hafıza problemleri olan insanların yarısında oluşmaya devam etmektedir, fakat bu hangi yarıdır? Buckner,’’Ne öğrendiysek onu Alzheimer riskinde olanların kimler olduğuna ışık tutmak için kullanabilir miyiz?’’ demiştir. Varsayılan ağın depresyon, dikkat-eksikliği hiperaktivite rahatsızlığı (ADHD), otizm ve şizofreni dahil diğer hastalıklarda da bozulduğu ortaya çıkmıştır. O; gri cehennemde bilinçle ‘minimal bilinçli veya bitkisel durum’ olarak bilinen beyin ölümü arasında gidip gelen beyin hasarı veya felci olan kurbanlarda da gizemli bir rol oynamaktadır. Belçika’daki Liege Üniversitesi’nde Nörolog olan Steven Laureys, bu haldeki insanların varsayılan ağlarındaki aktivite modellerine bakmak için FMRI kullanmıştır. Steven Laureys, “Koma derinleştikçe bu ağın nasıl bozulduğunu gerçekten görebilirsiniz,’’ demiştir. O, şu anda varsayılan ağ aktivitesi ve hastaların kendilerine gelip gelmemeleri (diyelim ki, 12 ay sonra) arasındaki bağlantıya bakmaktadır. Steven Laureys, “Onun prognostik (sonucu önceden haber veren) bir değere sahip olduğunu göstermeyi ummaktayız,’’ demiştir. Tüm bunlar Sokoloff’un 55 yıl önceki hayret verici gözleminden uzun zaman sonra olmuştur. Beyni sürekli olarak oyunlarla kışkırtmaktansa, dinlenmede izlemek şimdi özel anlarımızın zengin iç dünyasını ortaya çıkarmaktadır. Öyleyse, gelecek sefer fazla birşey yapmadan ortalıkta aylak aylak dolaştığınızda eğer hayal kurmaktan kurtulabilirseniz bir an durun ve kendinize beyninizin hâlâ harıl harıl çalıştığını hatırlatın.

Meditasyon Yapan Zihin

Yakın zamanda keşfedilen, hayal kurmayla kuvvetli bir şekilde bağlantılı olan varsayılan ağı Zen Budistleri meditasyon yaparlarken kasten kapatabilmektedirler. Zen meditasyonunun hedefi; zihni dalıp dalıp gitmekten, bilinç akışı düşüncelerinden duruş ve nefes almaya odaklanarak berraklaştırmaktır. Modena Üniversitesi’nde ve İtalya’daki Reggio Emilia Üniversitesi’nde bir beyin bilimadamı olan Giuseppe Pagnoni, bunun öğrendiği varsayılan ağın aktivitesini bilinçli olarak bastırmak manasına gelip gelmeyeceğini merak etti. O, Zen meditasyonunda eğitilmiş bir grup gönüllüyü işe aldı ve onları fMRI tarayıcısına soktu. Onlara sıradan harf dizileri sundu ve onlardan herbirinin İngilizce-lisanı kelimesi veya yalnızca anlamsız sözler olup olmadıklarına karar vermelerini istedi. Her bir an gerçek bir kelime gördüğünde (elma, elmalı turta, tarçın gibi kelimeler tarafından tetiklenen dolambaçlı kelimelerin bir kanıtı) bir deneğin varsayılan ağı birkaç saniye boyunca yanmaya başladı. Zen meditatörleri kelime tanımayı meditatör olmayanlar gibi uyguladılar, fakat onlar daha sonra hayal kurma cihazlarını idare etmekte meditatör olmayanlardan çok daha hızlıydılar. Meditatör olmayanlar bunu 15 saniyede gerçekleştirirken, meditatör olmayanlara karşı onlar 10 saniye içerisinde gerçekleştirdiler.(PLoS ONE, cilt 3, sayfa e3083).

Facebook'ta Paylas

Röportajı Yapan: Michel Hoebink, Aralık 2007

(http://www.drsoroush.com/English/Interviews/E-INT-The%20Word%20of%20Mohammad.html’den çevrilmiştir.)

Çeviren:Esin Tezer

’Muhammed, Kurân’ı oluşturandır’’. Bu, ünlü İranlı reformcu Abdülkerim Suruş’un gelecek yılın başında yayımlanacak olan kitabı ‘Peygambere Özgü Deneyimin Genişlemesi’nde ne söylediği. Bu görüşle Suruş; bazı en radikal Müslüman reformcudan daha da ileri gidiyor. Zemzem’le olan bir röportajında kitabının önceden tadına varılmasını sağlıyor.

Abdülkerim Suruş, İran reform hareketinin entellektüel lideri olarak kabul edilmektedir. Başlangıçta Humeyni destekçisiydi. Genç İslam Cumhuriyeti’nde aralarında Humeyni’nin kültürel ve eğitimsel reform danışmanlığı da olmak üzere çeşitli resmi görevlerde bulundu. Fakat dini lider çok geçmeden bir despota dönünce, Suruş hayalkırıklığı içerisinde ayrıldı. 90’ların başından beri ‘İslam demokrasisi’ kavramını tartışmaya başlayan ‘cumhuriyetçi’ entellektüeller grubunun bir parçasıdır, fakat sonunda İslam devleti fikrinden tümüyle uzaklaşmıştır.

Suruş’un temel argümanı basittir: ‘Tüm insanların din anlayışı tarihsel ve hatalı olabilir’. Bu fikirle, İran’a özgü dine dayalı yönetimi basite indirgemektedir. Çünkü tüm insanların din anlayışı hatalı olabilir ise; şeriatı Tanrı’nın adıyla uygulamaya kimse hak iddia edemez, İran imam sınıfı bile.

’Peygambere Özgü Deneyimin Genişlemesi’ nde Suruş, dini bilginin hatalı olabilirliği üzerindeki görüşünün kısmen Kurân’a da uygulandığını açıkça belli etmektedir. Suruş, Nasr Hamid Ebu Zeyd ve Muhammed Arkun gibi düşünürlerle Kurân’a tarihsel yaklaşımı savunan küçük bir radikal reformcu gruba aittir. Ancak yeni kitabında pek çok radikal çalışma arkadaşından bir adım önde gitmektedir. Kurân’ın sadece hasıl olmuş tarihsel durumların bir ürünü değil; aynı zamanda tüm insan sınırlamalarıyla Peygamber Muhammed’in zihninin bir ürünü olduğunu iddia etmektedir. Suruş; bunu zaten ortaçağa ait çeşitli düşünürlerin ima ettiklerini, bu fikrin bir yenilik olmadığını söylemektedir.

RÖPORTAJ:

MICHEL HOEBINK: İnancını yitirmiş modern dünyamızda ‘vahiy’ gibi birşeye nasıl anlam kazandırabiliriz?

ABDÜLKERİM SURUŞ: Vahiy, bir ‘ilhamdır’. Peygamberlerinki daha yüksek düzeyde olsa da; o, şair ve mistiklerinkiyle aynı deneyimdir. Vahyi modern çağımızda şiir sanatının mecazını kullanarak anlayabiliriz. Müslüman bir filozofun dediği gibi ‘Vahiy’, daha yüksek bir şiir sanatıdır. Şiir sanatı, bilim veya filozofiden farklı olarak çalışan bir bilgi aracıdır. Şair kendisine dışarıdan gelen bir kaynak tarafından bilgilendirildiğini, birşey aldığını düşünür. Ve şiir sanatı, aynı vahiy gibi bir yetenektir. Bir şair insanlar için yeni ufukları açabilir. O, onların dünyayı farklı bir şekilde görmelerini sağlar.

MH: Sizin bakışınıza göre Kurân, zamanının ürünü olarak düşünülmeli. Bu, metnin üretiminde Peygamberin şahsının aktif ve hatta bütünü oluşturan bir rol oynadığı anlamına mı geliyor?

AS: Geleneksel beyana göre Peygamber sadece bir araçtı, o sadece Cebrail tarafından kendisine ulaştırılan bir mesajı bildirdi. Ancak benim görüşüme göre Peygamber, Kurân’ın üretiminde çok önemli bir rol oynadı. Şiir sanatının mecazı bunu açıklamak için bana yardım ediyor. Peygamber, tıpkı bir şair gibi dışarıdan gelen bir kuvvet tarafından ele geçirildiğini hisseder. Fakat aslında daha da iyidir: Aynı zamanda Peygamber kendisi herşeydir: Yaratıcı ve üretici. İlhamın dışarıdan mı yoksa içeriden mi geldiği sorusu ise gerçekten konuyla ilgili değildir, çünkü vahiy düzeyinde dışarısı veya içerisi arasında fark yoktur. İlham, Peygamberin ÖZÜNDEN gelmektedir. Her kişinin özü ilahidir, fakat Peygamber ilahiliğinin farkına varmış olduğu için diğer insanlardan ayrılır. O, potansiyelini gerçekleştirmiştir. Nefsi Tanrıyla TEK olmuştur. Bu noktada beni yanlış anlamayın: Tanrıyla olan bu ruhsal birleşme, Peygamberin Tanrı haline geldiği manasına gelmez. O, sınırlı ve onun durumuna uygun hale getirilmiş bir birleşmedir. O insan boyutudur, Tanrı’nın boyutu değil. Mistik şair Celaleddin Rumi (Mevlana Celaleddin Rumi) bu çelişkiyi şu sözlerle açıklar: ‘‘Peygamberin Tanrıyla olan birleşmesi aracılığıyla okyanus, bir kavanoza dökülmüştür.’’

Fakat Peygamber bir diğer şekilde vahyin oluşturucusudur da. Tanrıdan aldığı şey, vahyin içeriğidir. Bu içerik her nasılsa insanlara bu şekilde sunulamaz; çünkü o, onların anlayışının ve hatta kelimelerin ötesindedir. O, şekilsizdir ve Peygamberin kişiliğinin aktivitesi onu alınır yapmak için şekilsizi şekillendirmektir. Peygamber ilhamı bir şair gibi bildiği dilde, hakim olduğu stillerde, sahip olduğu imajlarda ve bilgide yeniden aktarır. Fakat kişiliği de metni şekillendirmede önemli bir rol oynar. Onun kişisel tarihi babası, annesi, çocukluğudur. Ve hatta ruh hali. Eğer Kurân’ı okuduysanız; Peygamberin kendini ifade etme şeklinde bazen çok sevinçli, son derece etkili ve güzel söz söylerken; bazı zamanlarda ise sıkılmış ve oldukça sıradan olduğunu hissedersiniz.Bütün bu şeyler Kurân’ın metninde etkisini bırakmıştır. Bu, vahyin tamamen insana ilişkin yönüdür.

MH: Öyleyse Kurân, insana ilişkin bir yöne sahip. Bu, Kurân hatalı olabilir manasına mı geliyor?

AS: Geleneksel bakışta vahiy hatalı olabilir. Fakat şimdilerde vahyin sadece Tanrının özellikleri, ölümden sonraki hayat ve ibadetin kuralları gibi bütünüyle dini hususlarda hatalı olabilirliğini düşünen yorumcular daha da fazla. Onlar vahyin maddesel dünyayla ve insan toplumuyla bağlantılı meselelerde yanlış olabileceğini kabul ediyorlar. Kurân’ın tarihsel olaylar, diğer dini gelenekler ve her tür pratik dünyevi konular hakkında ne söylediği mutlaka doğru olmak zorunda değil. Böyle yorumcular çoğu kez Kurân’daki bu tür hataların peygamberliğe zarar vermediğini, çünkü Peygamberin ‘zamanının insanlarının’ bilgisinin düzeyine ‘indiğini’ ve onlarla ‘zamanının lisanında’ konuştuğunu tartışıyorlar. Ben farklı bir görüşe sahibim. Peygamberin kendi daha iyi bilirken ‘zamanının lisanını’ konuştuğunu düşünmüyorum. O aslında söylediği şeylere inandı. O onun kendi lisanıydı, kendi bilgisiydi ve onun dünya, evren ve insanoğlunun genetiği hakkında etrafındaki insanlardan daha fazla bildiğini düşünmüyorum. Bugün sahip olduğumuz bilgiye sahip değildi. Ve bu, onun peygamberliğine zarar vermez; çünkü o bir peygamberdi, bir bilimadamı veya tarihçi değildi.

MH:Rumi gibi (Mevlana Celaleddin Rumi) ortaçağa ait filozoflardan, mistiklerden bahsediyorsunuz. Kurân üzerindeki görüşleriniz hangi kapsama göre İslam geleneğinde kaynağını buluyor?

AS: Benim pek çok görüşüm ortaçağa ait İslam düşüncesine dayanmaktadır.Bütün insanlarda farklı derecelerde bulunabilen peygamberliğin çok genel birşey olduğu düşüncesi hem Şii İslam’da hem de mistisizmde alışagelmiştir. Büyük Şii ilahiyatçı Şeyh Mufid, Şii imamları peygamberler olarak adlandırmamakta, fakat onlara peygamberler tarafından sahip olunan tüm özellikleri atfetmektedir. Ayrıca mistikler genellikle kendi deneyimlerinin o peygamberlerle aynı olduğuna inanmışlardır. Ve potansiyel olarak hatalı olabilir insan ürünü olan Kurân bilgisi, oluşturulan Kurân’ın Mutezile mezhebinde dolaylı olarak belirtilmektedir. Ortaçağa ait düşünürler böyle fikirleri çoğu kez açık veya sistematik bir tarzda ifade etmemişler, bunun yerine onları gelişigüzel kelamlar veya imalarda saklamaya eğilimli olmuşlardır. Onlar böyle düşüncelerle başa çıkamayan insanlar arasında karışıklık yaratmak istememişlerdir. Örneğin Rumi, (Mevlana Celaleddin Rumi) bir yerde Kurân’ın Peygamberin zihin hallerinin aynası olduğunu belirtir. Rumi’nin açıkça belirttiği şey; Peygamberin kişiliği, değişen ruh halleri ve onun daha kuvvetli ve daha zayıf anlarının Kurân’da yansıtılmasıdır. Rumi’nin oğlu daha da ileri gider.Kitaplarından birinde poligamiye (çok eşle evliliğe) Kurân’da izin verildiğine, çünkü Peygamberin kadınları sevdiğini iddia eder. Takipçilerine dört kadınla evlenmelerini söylemesinin nedeni buydu.

MH: Şii geleneği Kurân’ın insancıllığı üzerindeki düşüncelerinizi geliştirmek için size daha fazla özgürlük veriyor mu?

AS: Sünni İslam’ın, Mutezile’lerin rasyonelist okulunun ve Kurân’ın sonsuza kadar ve yaratılmamış olduğu prensibinin Eşari mezhebi tarafından kötü şekilde bozguna uğratıldığı iyi bilinmektedir. Fakat Şii İslam’da Mutezilelik her nasılsa hayatına devam etmiştir ve zengin filozofik gelenek için bir görgü temeli haline gelmiştir. Oluşturulan Kurân’ın Mutezile prensibi, Şii ilahiyatçılar arasında neredeyse karşı gelinmezdi. Bugün Sünni reformcular Şii görüşüne ve oluşturulmuş Kurân prensibini benimsemeye yakınlaşmaktadırlar. Ancak İran imam sınıfı, Şii geleneğinin filozofik kaynaklarını dini anlayışımıza yeni ufuklar açmak için kullanmada isteksizdir. Onlar dinin muhafazakar anlayışı üzerine güçlerini dayandırmışlardır ve peygamberliğin doğası gibi olan konular üzerindeki tartışmayı açarlarsa herşeyi kaybedebileceklerinin korkusunu yaşarlar.

MH: Çağdaş Müslümanlar için görüşlerinizin ve Kurân’ı ahlak kılavuzu olarak kullanma şeklinin sonuçları nelerdir?

AS: Kurân’ın insan bakışı dinin temel ve raslantısal özellikleri arasında ayrımsamayı mümkün kılar. Dinin bazı kısımları tarihsel ve kültürel olarak belirlenmiştir ve bugün artık güncel konularla ilgili değildir. Örneğin, Kurân’da saptanmış bedensel cezalandırmalarla olan durum budur. Eğer Peygamber başka bir kültürel ortamda yaşasaydı, o cezalandırmalar büyük olasılıkla onun mesajının bir parçası olmayacaktı.Bugün Müslümanların görevi zamanla Kurân’ın esas mesajını çevirmektir. O, bir atasözünü bir dilden bir diğerine çevirmek gibidir. Siz onu kelime kelime çevirmezsiniz. Aynı ruha sahip, aynı içeriğe sahip, fakat belki de aynı ifade tarzlı başka bir atasözü bulursunuz. Arapçada, ‘O hurmaları Basra’ya taşıyan biri gibidir’ dersiniz. Eğer onu İngilizceye çevirirseniz, ‘O Newcastle’a kömür taşıyor’ dersiniz. Kurân’ın tarihsel, insan bakışı bize bunu yapmaya izin vermektedir. Kurân’ın asıl itibariyle Tanrının oluşturulmamış, başı ve sonu olmayan bir kelâmı olduğu fikrinde ısrar ediyorsanız; kendinizi çözülemeyen bir ikilemde bulursunuz.

Michel Hoebink, Radyo Hollanda Dünyası’nın Arapça Departmanında çalışmaktadır. ‘‘Peygambere Özgü Deneyimin Genişlemesi’’ Brill, Leiden tarafından 2008’in başında yayımlanacaktır. Abdülkerim Suruş için İran’da çalışmak Cumhurbaşkanı Ahmedinejad yönetime geçtiğinden beri son derece güç hale gelmiştir. Bu nedenden dolayı, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Harvard, Princeton ve Berlin’deki Wissenschaftskolleg gibi batı üniversitelerinde öğretme davetlerini kabul etmiştir. Suruş; geçen akademik yılda Amsterdam’daki Açık Üniversite’de ve Hollanda, Leiden’daki Modern Dünyada İslam Çalışması Enstitüsü’nde konuk öğretim görevlisiydi.

Facebook'ta Paylas

(http://www.nytimes.com/2008/12/07/magazine/07wwln-essay-t.html?_r=2&scp=3&sq=Mohammed%20prophet&st=cse’den çevrilmiştir. 5 Aralık 2008’de yayımlanmıştır.)

Çeviren: Esin Tezer

‘’ Rasûlullah’ın “Nokta“sından “Arş“ına, oradan da melekî kuvveler ile beynine ve dolayısıyla bilincine inzal olan Kurân-ı Kerîm; “nokta”dan açığa çıkması sebebiyle, tüm “Evrensel Sistem ve Düzen”in işleyiş mekanizmasını, “Sünnetullah” ismiyle işaret ederek anlatır. Zira her birim kendi “Nokta“sının projeksiyonu olarak vardır ve hepsi aynı Sistem ve Düzen’e tâbidir! Önceki yazılarımda da vurguladığım gibi, gökten, uzaydan bir yerden ciltli veya ciltsiz kitap veya sayfalar inmemiş; Rasûl veya Nebilerin hakikat “nokta”larından bilinçlerine “bilgi” inzal olmuştur. ‘’ AHMED HULÛSİ, !YENİLEN ’den

Yirmi yıldan fazla süredir Abdülkerim Suruş, İran’ın önde gelen halk entelektüellerinden biri oldu. İslami teoloji ve mistisizmde uzmanlaşan Suruş, Ayetullah Humeyni tarafından nihayetinde teokratik devleti karşısına alacak İran üniversitelerinin “İslamlaştırılması” için seçilmişti. Farklı düşünmesinin bedelini ödedi. Huzur sağlamak için kurulan yasa dışı örgütler ve diğer hükümet destekli unsurlar İran’daki geniş katılımlı derslerini bastı. Dövüldü ve neredeyse öldürülecekti. Entelektüellerin rock yıldızları olarak görüldüğü bir ülkede Suruş, dini çoğulculuğa ve demokrasiye verdiği açık destek yüzünden saygı gösterildi ya da hakarete uğradı. Şimdilerde çok önemli bir adım daha attı. Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri’nde o üniversiteden bu üniversiteye dolaşarak, İran’ın imamlık kurumuna şok dalgaları gönderiyor.

Skip to next paragraph

En yakın tartışma bundan yaklaşık sekiz ay önce, Suruş’un Hollandalı bir gazeteciyle İslam’ın en hassas konularından Kur’an-ı Kerim’in ilahi kaynağıyla ilgili konuşmasından sonra başladı. Müslümanlar uzun zamandır kutsal kitaplarının Tanrı tarafından Peygamber Hz. Muhammed aracılığıyla kelime kelime indirildiğine inandı. Fakat Suruş; röportajında, Kur’an’ın “risalet deneyimi” olduğuna dair alternatif düşüncesini açığa çıkardı. Bana, peygamberin “Kur’an’ın hem alıcısı hem de üreticisi olduğunu ya da, vahyin hem öznesi hem de nesnesi olduğunu” anlattı. Suruş, “Kur’an’ı okuduğunuzda, bir insanın sizle konuştuğu hissine kapılırsınız, yani; kelimeler, betimler, kurallar ve düzenlemelerle benzer tüm şeyler insan zihninden gelmektedir” dedi ve ekledi: “Bu zihin, tabii ki, Tanrı’nın ilhamı ve kutsallıkla boyanmıştır”.

İnternet sayesinde Suruş’un sözleri yayıldıkça, İran’ın Ayetullahları da savaşa dâhil oldu. Onların reddiyelerinde, imamlar Kur’an’ın şu ayetlerini öne sürdü: “Bu sana (Yâ Muhammed) indirdiğimiz mübarek bir kitaptır” (Sad / 29). Bu ayetleri, Tanrı’nın vahiy edici ve Muhammed’in alıcı olduğunu göstermiyor mu diye sordular. Ayrıca Muhammed’in vahiy gelmesi için sabırsızlandığına ve 300’den fazla durumda peygamberin etrafındakilere şu ya da bunu yapmasını söylemesinin emredildiğini ileri sürdüler. Argümana göre, bu emirler peygamberin zihninden ya da kalbi dışında başka bir yerden geldiğini göstermekteydi. Suruş; karşılık olarak, peygamberin papağan olmadığını söylüyor. Suruş bana, peygamberin daha çok kendisi için bal üreten bir arıya benzediğini ve bu bal üretme mekanizmasının Tanrı tarafından ona verildiğini ifade etti. Bu “Kur’an’ın kendi örneğidir” diyor Suruş, ve şu ayeti getiriyor: “Rabbin, arıya vahyetti: ‘Dağlardan, ağaçlardan, insanların yaptıkları çardaklardan evler edin. Sonra her türlü meyvelerden ye, Rabbinin sana kolaylaştırdığı yollara gir. İşte o arının karnından değişik renkli bir şerbet çıkıyor; onda insanlar için şifa vardır. Şüphesiz bunda tefekkür eden bir kavim için önemli bir âyet vardır.” (Nahl / 68)

Suruş, Müslüman Luther olarak tanımlanıyor. Fakat Protestan reformcunun aksine kutsal kitaplar hakkında harfi harfineci (literalist) değil. Onun çalışması 19’ncu yüzyıl Alman bilim adamlarının İncil’i orijinal bağlamında anlamaya çalışanlarınkine benziyor. Tipik bir örnek: Kur’an’da yer alan ya da Muhammed’e atfedilen hırsızın elinin kesilmesi ya da zina edenin taşlanması ifadeleri, peygamber dönemine ait çalışan kuralları ve düzenlemeleri bildirir. Bugünün Müslümanları, eğer ellerinde daha insancıl yollar varsa; aynı adımları izlemek zorunda değiller.

Suruş’un son görüşleri İran’ın güçlü muhafazakâr kanadında hoş karşılanmadı. Bazıları onu, ölümle cezalandırılabilecek sapkınlıkla suçladı. İran’ın dini başkenti Kum’da son çalışmalarıyla ilgili protestolar düzenlendi. Ancak İran’ın en büyük lideri Ayetullah Ali Hamaney, beklenmedik şekilde tartışmanın büyütülmemesi için uyarıda bulundu. Hamaney, “ülkenin zihnini bulandırmak” için “felsefe ya da sahte-felsefe” yapanlara “küfürle suçlamak ya da öfkelenmek” yerine argümanlarını çürütecek “dini gerçekler” ile karşılanması gerektiğini söyledi.

İran’da bugün, hükümet karşıtları laik bir devletin kurulması savunuculuğunu yapıyor. Suruş’un kendisi de cami ve devletin, dinin yararına ayrılması gerektiğini söylüyor. O dinden özgürlüğü değil, dinin özgürlüğünü arıyor. Yani daha farklı ve potansiyel olarak daha etkin bir ajanda için konuşuyor. Ortaçağ İslami mistiği Rumi, (Mevlana Celaleddin Rumi) bir zamanlar “eski bir aşk sadece yenisi içinde eritilebilir” diye yazmıştı. Liderlerinin gücü ellerinde ilahi bir görev olarak tuttuğu derinlikli dini bir toplumda, toplumu çoğulculuğa ve demokrasiye yönlendirmek için dini karşı bir argüman gerekebilir. Suruş, İslam adına konuşanlara, onların kelimelerini kullanarak meydan okuyor.

(Muhammed Ayetullah Tabar George Washington Üniversitesi’nde Elliott Uluslararası İlişkiler Okulu’nda yardımcı öğretim görevlisidir.)

Facebook'ta Paylas

‘’Felcimin İçyüzünü Anlama’’

Konuşmacı: Dr.Jill Bolte Taylor (‘’Felcimin İçyüzünü Anlama: Bir Beyin Bilimadamının Kişisel Yolculuğu’’ Kitabının Yazarı)

(http://drjilltaylor.com/about.html’den ve http://www.ted.com/index.php/talks/jill_bolte_taylor_s_powerful_stroke_of_insight.html’deki videodan çevrilmiştir.)

Çeviren: Esin Tezer

’Beyin sağlığı, insan için yeryüzünde en büyük nimettir.Beyin, “bilgi” yumağıdır, hazinesidir!.İnsan yaşamındaki her şey beyinden açığa çıkar!. Beyin,insandır!. Beyin nakli yapılsa dahi hiçbir şey değişmez; beyin kendi kişiliğiyle yaşar çünkü!. İşe yaramadığı için çıkarılan beynin yaşamı bitmiş ve onun ürettiği kişilik, madde dünyasından kopmuştur artık!. Beyin, aklı kısıtlıların sandığı gibi “et parçası” değildir!. Bugünün bilimi, daha beynin ne olduğunu çözememiştir… Beyin hakkında bildiklerimizle, okyanus kıyısında dizine kadar denize giren insanın konumundan farklı değiliz.’’

Ahmed Hulûsi, !YENİLEN (Salâvat ve Ayna Nöronlar Yazısı)

‘’Beyin; herşeyden öte, insanın, insanlığının gereğini yaşayabilmesi ve ahıret yaşamını düzenleyebilmesi için dünyadaki yegâne temel hazinesidir ve beyin için kayıpların telafisi de asla mümkün değildir! Beyin; tüm faaliyetiyle, ürettiği hologramik türden özelliklere sahip insanın ruh bedeninin oluşturucusudur. Bu sebeple; diğer organların sağlığından farklı olarak, beyne verilen zarar, o andan sonra dünya yaşamında ve ahıret yaşamında sonuçlarına ebediyen katlanılacak türdendir.’’

Ahmed Bâki, ‘’Beyni Korumak’’ Blog Yazısı (http://www.ahmedbaki.com/turkce/blog/2006/08.htm)

Dr.Jill Bolte Taylor Kimdir?

Dr.Jill Bolte Taylor; Harvard eğitimli, basılı bir kitabı bulunan,1996’da beyninin sol yarıküresinden ağır kanama geçirmiş bir nöroanatomisttir. Dr.Taylor; türüne az rastlanan bu felcin öğleden sonrasında yürüyememiş, konuşamamış, okuyamamış, yazamamış ve hayatındaki hiçbir şeyi anımsayamamıştır. Dr.Jill’in tüm fonksiyonlarını ve düşünme kabiliyetini geri kazanması sekiz yılı bulmuştur.O, New York Times’ın en iyi satılan biyografisi ‘’Felcimin İçyüzü: Bir Beyin Bilimadamının Kişisel Yolculuğu’’ nun yazarıdır (Kitap,Viking Penguin tarafından 2008’de yayımlanmıştır). Dr.Taylor,TIME Dergisi tarafından 2008 yılının dünyadaki en itibarlı kişilerinden biri olarak seçilmiştir.

*Nirvana Nedir?

Nirvana, Sanskrit dilinde “dışarı” anlamına gelen “nir” ve “esmek,üflemek,nefes vermek” anlamındaki “va” sözcüklerinden türetilmiş olup; Doğu dinlerinde, mistisizminde ve Hint Teozofi’sinde manevi kurtuluşu belirtmek üzere sözcük anlamıyla “dışarı esmiş”, “dışarıya üflenmiş” anlamlarına gelir.

Dr. Jill Bolte Taylor:

‘’ Beyin üzerinde çalışmak için yetiştim, çünkü bir beyin rahatsızlığı olan şizofreni tanısı konulmuş bir erkek kardeşim var. Bir kızkardeş ve daha sonra da bir bilimadamı olarak; hayallerime neden sahip olabildiğimi, onları realitemle neden devreye sokabildiğimi ve neden gerçekleştirebildiğimi anlamak istedim. Erkek kardeşimin beyni ve şizofreni’sinde alışagelmişi hayalleriyle bağlantıya geçiremediği ve realiteyi paylaşamadığı, böylece bunun yerine bir delüzyon (yanılma) haline gelen neydi? Bu nedenle hayatımı şiddetli zihinsel hastalıklar üzerinde araştırma yapmaya adadım ve yaşadığım eyalet olan Indiana’dan, Harvard Psikiyatri Departmanı’nda Dr.Francine Benes’le birlikte çalıştığım Boston’a taşındım.

Laboratuarda normal kontrolda olarak tanı konulmuş olabilecek kişilerin beyinleriyle şizofreni, psikotik veya bipoler rahatsızlığı (iki uçlu mizaç bozukluğu, manik depresif) tanısı konulan kişilerin beyinleri arasındaki farkı karşılaştırdığımızda biyolojik farklılıkların neler olduğu sorusunu soruyorduk. Böylece aslında, beynin mikro-devrelerinin haritasını çıkartıyorduk. Hangi hücreler hangi hücrelerle ve hangi kimyasallarla bağlantı kuruyordu ve o kimyasalların miktarı neydi? Bu nedenle, hayatıma anlam kazandıran pek çok şey vardı.Çünkü, bu tür araştırmayı gün içerisinde gerçekleştiriyordum ve daha sonra akşamları ve haftasonları Zihinsel Hastalıklar Ulusal Birliği’nin Ulusal Fenom Savunucusu olarak seyahat ediyordum.Fakat, 10 Aralık 1996 sabahı uyandım ve kendimin bir beyin rahatsızlığına sahip olduğumu keşfettim. Beynimin sol yarısındaki bir kan damarı patlamıştı ve dört saat içerisinde beynimin bilgiyi işlemden geçirmek için olan bütün yeteneğinin tamamen ağırlaşmasını izledim. Kanama sabahı yürüyemedim, konuşamadım, okuyamadım, yazamadım ve hayatımın hiçbirşeyini anımsayamadım. Gerçekte, kadın bedenindeki bir bebek haline gelmiştim!

İnsan beynini eğer hiç gördüyseniz, her iki yarıküre de birbirinden tamamen ayrıdır ve ben size gerçek bir insan beyni getirdim. Öyle ki, bu gerçek bir insan beyni. Bu, beynin ön tarafı; bu, aşağı doğru sallanan omurilik kordonuyla beynin arka tarafı.Başımın içerisinde bu şekilde yerleşmiş olurdu. Beynin iki yarıküre biçimine baktığınız zaman, beyne ait iki korteks de birbirinden tamamen ayrıdır. Bilgisayarlardan anlayanlarınız için; sol yarıküremiz bir seri işlemci gibi fonksiyonunu yerine getirirken, sağ yarıküremiz de paralel bir işlemci gibi fonksiyon gösterir. İki yarıküre de 300 milyon aksonal liflerden oluşmuş olan Korpus Kollosum (bu yapı her iki beyin yarıküresini birbirine bağlar) aracılığıyla birbirleriyle bağlantı kurarlar, fakat her iki yarıküre de birbirinden tamamen ayrıdır. Bilgiyi işlemden farklı bir şekilde geçirdiklerinden dolayı da; her bir yarıküre birbirinden farklı şeyleri düşünür, farklı şeyler hakkında ilgilenir ve diyebilirim ki; tamamen farklı kişiliklere sahiptir. Sağ insan yarıküremiz bütünüyle şimdiki an, tam burası, hemen şimdiyle alakalıdır. Sağ yarıküremiz düşünür ve resimlendirir, bedenlerimizin hareketi aracılığıyla kinestetik olarak öğrenir. Enerji formundaki bilgi; algılama sistemlerimiz aracılığıyla anında akar ve daha sonra da şimdiki zamanın neye benzediğinin, nasıl koktuğunun, nasıl tat verdiğinin, nasıl hissedildiğinin ve nasıl ses verdiğinin muazzam resmine patlar. Ben,sağ yarıküremin bilinci aracılığıyla etrafımdaki tüm enerjiyle bağlantılı olan bir enerji varlığım. Biz, tek bir insan ailesi olarak sağ yarıkürelerimizin bilinci aracılığıyla birbirimizle bağlantılı olan enerji varlıklarız. Tam burada ve tam şu anda, dünyayı daha iyi bir yer haline getirmek için bu gezegen üzerinde erkek ve kızkardeşleriz. Şu anda mükemmeliz, bir BÜTÜNÜZ ve harikayız.

Sol yarıkürem, sol yarıküremiz çok farklı bir yerdir. Sol yarıküremiz doğrusal ve patetik olarak düşünür. Sol yarıküremiz bütünüyle geçmişle ve gelecekle ilgilidir. Sol yarıküremiz şu andaki anın muazzam resmini almak için dizayn edilmiştir. Bütün o detayları, tüm o detaylarla ilgili olanları toplamakta, kategorize etmekte, geçmişte ne öğrendiysek bütün o bilgiyle ilişkilendirmekte ve tüm olasılıklarımızı geleceğe tasarımlamaktadır. Sağ yarıküremiz lisanla düşünür. O, benim iç dünyamın dış dünyaya süregitmekte olan gevezeliğidir. O, bana ‘’ Hey, eve giderken yoldan muz almayı hatırlamalısın. Onlara sabahleyin ihtiyacım var’’, diyen küçük sestir. Çamaşırlarımı ne zaman yıkamam gerektiğini bilen ve hatırlatan hesaplayıcı zekâdır. Fakat, belki de en önemlisi o bana ‘’Ben, ben’’ diyen küçük sestir. Ve sol yarıkürem bana ‘’Ben’’ der demez; ben etrafımdaki enerji akışından ayrı, sizden ayrı tek bir kişi durumuna gelirim. Bu, felcimin sabahında kaybettiğim beyin kısmıydı.

Felcin sabahı sol gözümün arkasında sıkıştıran bir ağrıyla uyandım. Acı verici türden bir ağrıydı, dondurmayı ısırdığınızda hissettiğiniz bir ağrı gibiydi. Beni sıkıştırdı ve bıraktı. Daha sonra tekrar sıkıştırdı ve bıraktı. Benim için şimdiye kadar hiç alışılmadık türde bir ağrıydı. Daha sonra düşündüm ve ‘’Tamam, normal rutinime başlayacağım’’, dedim. Böylece kalktım ve tüm-vücut egzersiz makineme atladım. Bu şey etrafında kilitleniyordum ve daha sonra farkediyordum ki; ellerim barı kavrayan ilkel bir bent gibiydi. Çok garip düşünüyordum ve bedenime bakıyordum: ‘’Oh, yemin ederim acayip görünen bir şeyim.’’ Bilinç algılamam normal realiteden uzaklaşır uzaklaşmaz; makinedeki insan, deneyim ve o deneyim yaşanan anlaşılması zor alan da uzaklaştı. Başağrım daha da kötüleşiyordu ve ben makineden indim. Oturma odamın zemini boyunca bedenimdeki herşeyin ağırlaştığını, her bir adımın kaskatı ve çok çok ağır olduğunu farkettim. Adımımda hiçbir akıcılık yoktu ve algılama alanımda bir kısıtlama vardı. Böylece ben, tüm içsel sistemlerde bir noktadaydım. Banyomda duşa adım atmak için ayakta duruyordum ve o küçük sesin bedenime ‘’Tamam, kaslarını kontrol etmelisin.Kaslarını gevşetmelisin’’, dediğini duyabiliyordum. Dengemi kaybettim ve duvara karşı yaslandım. Sağ koluma baktım ve bedenimdeki sınırları artık belirleyemediğimi farkettim. Çünkü kolumun atomları ve molekülleri, duvarın atomları ve molekülleri ile karıştırılmış olduğundan dolayı, nereden başladığımı ve nerede olduğumu belirleyemiyordum. Tüm algıladığım bu enerjiydi, bu ENERJİYDİ ve kendi kendime soruyordum: ‘’Benim sorunum ne, neler oluyor?’’ O anda beynim, sol yarıküre beynim çatırdadı. Sol yarıkürem sanki birisi uzaktan kumandayı alıp, sessizlik butonuna basmışcasına tamamen sessizliğe girdi. Ve başlangıçta kendimi sessiz bir zihnin içerisinde bulmaktan dolayı şok oldum. Daha sonra etrafımdaki enerjinin büyüleyiciliğinden anında büyülenmiştim, çünkü bedenimin sınırlarını daha fazla tanımlayamıyordum. Kendimi çok muazzam bir şekilde ve genişlemiş hissettim. Ortada olan tüm enerjiyle TEK olduğumu hissettim ve orası çok güzeldi. Ansızın birdenbire sol yarıkürem tekrar devreye girdi ve bana ‘’Hey, bir problemimiz var ve yardıma ihtiyacımız var’’, demeye başladı. Ben ‘’ Oh, problemim var’’ diyordum ve anında o hayali, çok güzel olan yere kırılmış olarak yerleşen bilinç amaçsızca oradan oraya sürüklenmeye başlıyordu. Fakat, orası tamamen çok güzeldi! Beyninizin gevezeliğinin bağlantısının tamamen kopmasını, dışsal dünyanıza olan bağlantıdan ve bu alandan, daha sonra da işimden ve işime bağlı olan stresin bedenimden çıkmasını hayal edin… Bütün o bilgi ve ilişki, dışsal dünya ve o diğerlerine bağlantılı olan herhangi bir stres kaybolmuştu! Bu sakinliğin bilincinde olmayı hissettim…

Ve hayal edin, o 37 yılın duygusal yükünü kaybetmek nasıl bir duygudur!!! Oh, mutluluktan uçmayı hissettim! Orası çok güzeldi… Daha sonra sol yarıkürem tekrar sahneye çıktı ve ‘’Hey, yardım almak için dikkatini vermelisin. Benim yardım almam lazım, yardım almam lazım, dikkatimi toplamalıyım’’, diye düşünüyorum dedi. Bu nedenle duştan çıkmalıydım ve çabucak giyindim. Dairemin etrafında bekliyordum ve ‘’İşe gitmem lazım, işe gitmem lazım,’’ diye düşünüyordum. Araba kullanabilir miydim? Araba kullanabilir miydim? O anda sol kolum tamamen felç oldu. Daha sonra farkettim, ‘’Oh, bana felç geldi! Bana felç geldi!’’ Ondan sonra beynim bana ‘’Bu çok harika, çok harika,’’ demeye başladı. Kaç tane beyin bilimadamı kendi beyninin üzerinde içeriden dışarıya çalışabilirdi?! Daha sonra aklımdan ‘’Fakat, ben çok meşgul bir kadınım, felç için hiç vaktim yok,’’ geçti. Ve daha sonra ‘’Tamam, hiç zamanım yok ama bunu yapacağım, rutinime geri döneceğim. Bir-iki hafta içerisinde işe geri döneceğim,’’ demeye başladım. Aramak zorundaydım, fakat hatırlayamıyordum. En sonunda ofisimde bir iş kartım olduğunu hatırladım. Bunun üzerine çalışma odama gittim, en tepedeki üç sıra kartı çektim. Onu yaparken bile zihnimin kapalı olduğunu net bir şekilde görebiliyordum. İş kartımı anlayamadım, çünkü tüm gördüğüm şey benekler ve arka plandaki beneklerle karışmış rakamlardı. O açık-seçiklik dalgasını nasıl adlandıracağımı söyleyemiyordum. O anda realiteyle tekrar bağlanabilir ve ‘’ O kart değil, o kart değil,’’ diyebilirdim. Kart sırasının o az miktarı tam 45 dakikamı aldı! Bu arada, 45 dakikada beynimin sol yarıküresindeki kanama daha da büyümeye başladı. Sayıları anlamadım, telefonu anlamadım. Böylece, telefon defterini elime aldım, oraya bıraktım ve iş kartını da aldım. Onu da oraya koydum. Kart üzerindeki kısa ve eğri çizgilerin şeklini ve telefon defterinin üzerindeki kısa ve eğri çizgilerin şeklini eşleştirdim. Fakat daha sonra o hayali çok güzel yere amaçsızca sürüklendim ve geri döndüğümde o numaraların hepsini tuşladığımı hatırladım.Böylece, tamamen felçli olan kolumu felcin durması ve numaraların üzerine bastırmak için kullandım. Onlara bastırdıkça, normal realiteye geri döndüğümde o numarayı hali hazırda tuşladığımı söyleyebiliyordum. En sonunda, bütün numaralar tuşlandı ve ben telefonu dinledim. Çalışma arkadaşım telefonu açtı ve bana ‘’rrrrr’’ dedi ve ben kendi kendime ‘’Oh aman tanrım, bir av köpeği gibi’’, dedim ve zihnimi toparladım.‘’ Ben Jill, yardıma ihtiyacım var,’’ dedim ve sesim ‘‘rırrrr’’ diye çıktı. Kendime ‘’Bir av köpeği gibi söyledin,’’ dedim. Ne kadar uğraştımsa, onunla konuşamadım ve onu anlayamadım.

Bundan dolayı, kendime birinin yardımına ihtiyacım olduğunu söyledim. Kısa bir süre sonra bir ambulansla Boston’daki bir hastaneden Mass General Hastanesi’ne (Massachusetts General Hastanesi’ne) yolculuk ediyordum. Küçük bir top gibi kıvrılmıştım. Sanki bir balon gibi azıcık miktardaki son bir havayla enerjimin uçuşunu, ruhumun teslim olmuşluğunu hissettim ve o anda hayatımın koreografının ben olmadığını anladım. Ya doktorlar yaşamam ikinci bir şans verirlerdi veyahut bu belki de bir geçiş anıydı. Uyandığımda ve o öğleden sonra hastaneyi terkettiğimde hâlâ hayatta olduğumu keşfetmekten dolayı şok geçirdim. Ruhumun teslim olduğunu hissettiğimde hayatıma ‘’allahaısmarladık,’’ dedim ve şimdi gözlerim zıt realiteye asılı kalmıştı. Algılama sistemlerime gelen uyarıyı saf bir ağrı gibi hissettim. Işık beynimde cehennem ateşi gibi yandı. O ışık, o kadar kısık ve karman çormandı ki; geri plandaki sesin gürültüsünü yakalayamadım ve kaçmak istedim. Çünkü bedenimin alandaki pozisyonunu tanımlayamadım, kendimi muazzam hissettim ve panelden genişlemiş olan bir ruh gibi genişledim. Ruhum serbest olarak o sessiz mutluluktaki uçuştan deniz aracılığıyla süzülen gri bir örtü gibi havaya, *Nirvana’ya doğru yükseldi. Nirvana’yı bulmuştum! Düşündüm, kendimin muazzamlığını sıkıştırmayı asla yapamazdım ve bunu bu küçük bedenin içerisinde hiç yapamazdım. Fakat daha sonra hâlâ hayatta olduğumu farkettim! Hâlâ hayattaydım ve Nirvana’yı bulmuştum. Hayatta olan herkes de onu bulabilirdi! Dünyayı, sağ yarıkürelerini seçmek için niyetli olan ve her zaman ‘seni seviyorum’ diyen, harika, huzurlu, sevgi dolu insanlarla dolu olabilecek en güzel bir yer olarak resmettim. İçerideki bu felç, hayatlarımızı nasıl yaşadığımızın muazzam hediyesi olabilirdi ve o iyileşmek için beni motive etti.

Kanamadan iki buçuk hafta sonra cerrahlar içeri girdiler ve lisan merkezlerime baskı yapan, golf topu gibi olan kan pıhtısını buldular. Burada hayatımdaki gerçek melekle, annemleyim. Tamamen iyileşmem sekiz yılı buldu. Öyleyse, biz kimiz? Biz evrenin dışsallığının kılavuzu olan hayat kuvveti gücüyüz. İki kavramsal zihiniz, an ve an dünyada kim ve ne olacağımızı seçmenin gücüne sahibiz.Tam burada ve şu anda evrenin yaşam gücü olduğumuz yere, şekil alan 50 milyar moleküler zekânın yaşam kuvvet gücüne, sağ yarıkürenin bilincine adım atmayı seçebilirim veya akıntıdan ayrı, sizlerden tamamen ayrı, tek bir kişi olduğum sol yarıkürenin bilincini seçebilirim. Ben entellektüel nöroanatomist Dr.Jill Bolte Taylor’ım. Bunlar, içimizdekiler. Bunlar bizim seçtiklerimiz mi? Hangisini seçiyorsunuz, hangisini seçerdiniz ve ne zaman? İnanıyorum ki; seçmek için ne kadar çok zaman harcarsak, o kadar çok sağ yarıkürelerimizin devreleri daha derin, dünyamız ve gezegenimiz de daha huzurlu olacaktır. Bu fikrin dünyaya yayılmaya değer bir fikir olduğunu düşünüyorum. Teşekkür ederim. ’’

Facebook'ta Paylas

Beyindeki Ayna: Ayna Nöronlar,

Kendini Anlama Ve Otizm Araştırması

(http://www.sciencedaily.com/releases/2007/11/071106123725.htm’den çevrilmiştir.)

Çeviren:Esin Tezer

Yeni araştırma, ayna nöron aktivitesinin yedi yaşında tamamen geliştiğini iddia etmektedir. Bilimadamları, insanların yüz ifadelerini okumanın ve onların niyetlerini yorumlamanın beyindeki benzer aktiviteden çekilebileceğini belirtiyorlar.

Size inzâl olan bilgide şu vardır: Allah işaretlerinin inkâr edildiği ve onlar hakkında uygunsuz konuşulduğu ortamda oturmayın; başka bir konuya dönülmedikçe! Aksi hâlde kesinlikle siz onların misli (benzeri) olursunuz. (Bu uyarıyı “ayna nöronlar” bilimsel bulgusuyla bütünleştirelim. Bu âyet aslında bir MUCİZE’dir ancak günümüz bilimsel çalışmalarıyla tespit edilen bir gerçeği 1400 küsur yıl önce vurgulaması nedeniyle. A.H.) Allah ikiyüzlüler (münafıklar) ile hakikati inkâr edenleri cehennemde bir araya getirecektir… Nisâ Sûresi, Âyet 140 ALLAH İLMİNDEN YANSIMALAR, ’’B’’ KAPSAMINDA KURÂN’A BAKIŞ, AHMED HULÛSİ

(http://www.ahmedhulusi.org/kuran/)

‘’ Beyinler çeşitli frekanslara açık alıcı-vericilerdir, tıpkı çeşitli frekanslara açık radyo alıcıları gibi… Dolayısıyla o beynin alıcı frekanslarına uygun dalga yayan, hiç tanımadığı kişilerden gelen dalgaları da alırlar farkında bile olmadan… Sonra da “aklıma geliverdi”, derler! Nereden?! Burada, konuyu bilen kişilere, “Mirror neurons” – “ayna nöronlar” işlevini hatırlatalım… Asırlar öncesinde, “ayna nöronlar” işlevinin insanlardaki açığa çıkışına şöyle işaret edilmiştir toplumlar tarafından: “Üzüm üzüme baka baka kararır”! Evet, beraber olduğunuz kişilerin veya içinde bulunduğunuz toplumu oluşturan beyinlerin yaydıkları “dalga”lar sizin beyninizde akis bulur ve o yönde programlanmaya tâbi tutulursunuz. İyi veya kötü…Rasulullah, kendisine inananlara, çokça “salâvat” getirmelerini tavsiye etmiştir. “Kesinlikledir ki Allah ve melekî kuvveleri Nebî’sine yönlenmektedir. Ey iman edenler siz de Ona yönlenin ve teslim olun, selâmet bulun” uyarısı işte buna işaret eder. “Allah’’ ismiyle işaret edilen, tüm varlığı yaratan hakikatin “nokta”sındaki varlığı; ve O’nun isimlerinin özelliklerinin açığa çıkışı olan melekî kuvveler, “nübüvvet” dediğimiz sistemin gerçeklerini, ”sünnetullah”ı okuma hâline yönlendirir O’nu… Siz de O’na yönlenerek, O’ndan yayılan bu frekansı alıp, “ayna nöron”larınızın bu “dalga”ları (gelen yayını) değerlendirmesi suretiyle selâmete erin”; denmektedir belki de Kurân-ı Kerîmdeki bu âyette! (özden gelen bilginin bilinçte açığa çıkması için oluşan işlev = yusallune). İşte bu yüzdendir ki, kişi, ne kadar çok Rasûlullah (aleyhisselâm)a yönelir ve O’nu anarsa, salâvat getirirse, o nispette O’nun ruhuyla, bilinciyle bağlantı kurup, o yayın kanalından kendisine bilgi akmaya başlar; kapasitesi kadarıyla da bu gelen bilgiyi değerlendirir.Hazreti Muhammed Mustafa (aleyhisselâm)dan gelen “bilgi” ile “sünnetullah”ı daha iyi fark ederek; sistemin gerçeklerini idrak etmeye başlar ve yaşamına bu gerçeklere göre yön verir. Bu de geleceğinin selâmet olmasını sağlar. Esasen bu olay, sadece O’na mahsus bir olay değildir; bu bir sistemdir!. Bir tür mekânizmadır!. Beynin sayısız işlevlerinden biridir.Kişiler, yaşayan veya boyut değiştirmiş kapsamlı ve kuvvetli bilinçlere (ruhaniyet sahiplerine) yöneldikleri zaman, o kişiden gelen dalgayı hiç fark etmeden alırlar ve “ayna nöronlar” ile bir şekilde değerlendirirler… ‘’ Ahmed HULÛSİ, !YENİLEN

*OTİZM NEDİR?

Otizm; üç yaşından önce başlayan ve ömür boyu süren, sosyal etkileşime ve iletişime zarar veren, sınırlı ve tekrarlanan davranışlara yol açan beynin gelişimini engelleyen bir rahatsızlıktır. Bu belirtiler otizmi, Asperger sendromu gibi daha hafif seyreden otistik spektrum bozukluğundan (OSB) ayırır. Otizm, kalıtımsal kökenlidir ancak kalıtsallığı oldukça karmaşıktır ve OSB’nin kökeninin çoklu gen etkileşimlerinden mi yoksa ender görülen mutasyonlardan mı kaynaklandığı çok açık değildir. Nadir vakalarda, doğum sakatlıklarına neden olan etmenlerle yakından bağlantılıdır. Diğer görüşlere göre ise çocuklukta yapılan aşılar gibi nedenler tartışmalıdır ve aşı kökenli varsayımların ikna edici bilimsel kanıtları yoktur. Yakın dönem araştırmaları otizmin prevalansını 1.000 kişiye bir ya da iki vaka olarak tahmin eder, aynı araştırmalardaki tahminlere göre OSB yaklaşık 1.000 kişide altı vakadır ve erkeklerde rastlanma oranı kadınlara göre 3, 4 kat daha fazladır. Otizm vakalarının sayısı 1980’lerden beri oldukça fazla oranda artmıştır. Bunun nedeni kısmen tanı koyma yöntemlerindeki değişikliklerdir, gerçek prevalansın artıp artmadığı anlaşılamamıştır. Otizm beynin birçok kısmını etkiler ama bu etkinin nasıl geliştiği çok iyi anlaşılamamıştır. Ebeveynler genellikle çocuklarının yaşamının ilk iki yılında belirtileri farkederler. Erken davranışsal ya da kavrayışsal müdahaleler çocukların kendine bakabilme yetisi ile sosyal ve iletişimsel yetiler kazanmasına yardımcı olabilir. Otizmin çaresi yoktur. Otistik çocukların çok azı erişkin olduktan sonra bağımsız yaşamakta, bunlardan bir kısmı bunda başarılı olabilmektedir. Bazılarının otizme bir çare aradığı, diğerlerinin de otizmin bir bozukluktan çok bir durum olduğuna inandığı bir otistik kültür ortaya çıkmıştır. (Kaynak: Vikipedi, Özgür Ansiklopedi)

ScienceDaily: (7 Kasım 2007)

Yakın zamandaki bulgular, araştırmacıların insanlar hem bir hareketi yaparken hem de o hareket yapılırken seyrettiklerinde aktif olan beyin hücrelerinin yeni bir sınıfı olan Ayna Nöronlar anlayışını hızla genişletmektedir. Bazı bilimadamları insanlardaki bir ayna sisteminin taklit etme yeteneğini ve bir lisana sahip olmamız, empati ve anlayış göstermemiz için olan sosyal davranışın temelini biçimlendirdiğini düşünmektedirler. O, konuşmanın gelişiminde de bir rol oynamış olabilir. Ayna nöronlar; hem bir hayvan davrandığında ve hem de o hayvan aynı hareketi seyrettiğinde ateşleme yapmaları dolayısıyla böyle isimlendirilmişlerdir. Sanki gözlemcinin kendisi davranıyormuşcasına ‘’Ayna’’ hareketi olarak düşünülmüşlerdir.

Geçen birkaç yıl içerisindeki ilerlemeler maymunlarda farklı türlerdeki ayna nöronları yeni bir biçimde tanımlamış ve bu ayna nöronların alt kümelerinin inceden inceye nasıl olabileceğini göstermiştir. Bundan başka yeni çalışmalar tedaviye yeni yaklaşımlar da ileri sürerek, otizm (içe kapanma) olarak bilinen sosyal iletişim rahatsızlığı olan çocukların beyinlerindeki ayna aktivitelerini hem anormal hem de normal olarak karakterize etmiştir. Emory Üniversitesi Tıp Okulu’ndan Dr.Mahlon De Long, ‘’Ayna nöronların çalışması alanında ortaya çıkan büyük heyecan; davranış, insan gelişimi ve nörogelişimsel hastalıklar hakkında pek çok yeni hipoteze götüren bulguların dolaylı anlatımlarından kaynaklanmaktadır. Beynin hareket planlama için sinyalleri aktardığı ve uyguladığı bölgelerdeki sinir hücrelerinin bir sınıfı olan Ayna Nöronlar, maymunlardaki el ağız hareketleri çalışmalarının yan ürünü olarak 11 yıl önce keşfedilmiştir. Araya giren yıllardaki Ayna Nöron araştırması, alanların çeşitli dizilimlerine genişlemiştir ve dolaylı anlatımlar, kişi ve zihin teorileri, şizofreni ve inme için olan tedaviler evrimsel gelişmeye neden olarak muazzam hale gelmişlerdir. Nörobilimi 2007’de sunulan bulgular; ayna nöronların alt kümelerinin elin erişim dahilinde yapılmış, gözlemlenmiş hareketler ve hayvanın kişisel alanı ötesinde olanlar arasında ayırım yaptığını göstererek maymunlar üzerinde yapılan yeni bir araştırmayı dahil etmektedir.

Tübingen Üniversitesi’nden Dr.Peter Thier, çalışmasında ayna nöronların bir grubunu bir maymun farklı objeleri yakaladığında ve maymun aynı objeleri bir insanın yakaladığını seyrettiği zaman elektrodlardan gelen hem yakındaki hem de daha uzaktaki tek sinir hücresi aktivitesini kaydederek belirlemiştir. Maymun objeleri aldığı zaman aktif olan sinir hücrelerinin aşağı yukarı yarısı kadarı, onu bir kişi öyle yaptığını seyrettiği zaman da belirmiştir.Thier, burslu araştırma akademi üyesi Antonio Casile ve Doktora öğrencisi Vittorio Caggiano tarafından desteklenmiş ve Parma Üniversitesi’nde Giacomo Rizzolatti’nin laboratuarında onlarla birlikte dikkatle çalışmıştır.Onlar, bu teyit edilen ayna nöronların yalnızca ‘ulaşma uzaklığı içerisinde’ olarak tanımlananının, maymun kendi kişisel alanında bir aktiviteyi seyrederken de aktif olduğunun farkına varmışlardır. Diğerleri sadece maymunun kavramasının dışında bir yerde yapılan hareketlere yanıt vermiştir. Thier ve çalışma arkadaşları, bu öncelikli aktiviteyi 22 sinir hücresinde veya ayna nöronların yarısında kaydetmişlerdir. Ayna nöronların diğer yarısı kavrama hareketinin maymuna ne kadar yakın olduğuna bağlı olmadığının aktivitesini göstermiştir. Bu aşamada fonksiyonel bir rol hâlâ bir tahmin olsa da; Thier ayna nöronlardaki bu yakınlık durumu-belirli aktivitenin etrafımızda ne olduğunu gözlemlediğimizde önemli bir rol oynayabileceğini veya diğerlerinin niyetlerini anlamak ve ortak davranış için bir dayanak olarak hizmet edebileceğini ileri sürmüştür. Thier, ‘’Bu nöronlar gözlemcilerin direkt olarak etkileyebileceği diğerlerinin davranışını veya onun etkileşimde bulunabileceğini kodlayabilirler,’’ demiştir. Diğer bulgular da ayna nöron aktivitesinin diğer insanların yüzle ilgili ifadelerini ve hareketlerini yorumlamak için bir araç olduğunu göstermiştir fakat o, onların düşünceleri ve niyetlerini deşifre etmek için yeterli olmayabilir.

Çalışmalar, belirli Elektroensefalogram’lardaki (EEG) veya ‘Mu Ritimleri’ olarak bilinen beyin dalga modellerindeki 8-13 hertz frekansı veya her saniyede dalgalanan değişiklikleri gözden geçirmiştir. Beynin hareket için ve Sensorimotor Korteks olarak bilinen uyarıcıyı (Stimuli’yi) hissetmesi için bildirdiği sinyallerle direkt olarak bağlantılı kısmındaki EEG kayıtlarına dayanan yakın zamandaki bulgular, Mu Ritimlerinin tipik olarak beynin Premotor Bölgelerindeki ayna aktivitesi tarafından baskılandırıldıklarına işaret etmektedir. Her nasılsa bu, otizmli olan çocuklarda meydana gelmemektedir. Bunun sonucu olarak yeni çalışma; yüzü okumak ve diğerlerini anlamanın bu çocukların beyinlerindeki gelişme için alternatif bir strateji olduğunu ileri sürmektedir.

California Üniversitesi, San Diego’dan Dr.Jaime Pineda aynı doğrultuda olan iki çalışmayı sürdürerek diğer insanların ya dolaylı veyahut lisana-dayalı teorik kavramların hareketlerini ve niyetlerini değerlendirdiğimiz yolları destekleyen bir veya iki teoriye olan kanıta katkıda bulunmayı hedeflemiştir.Pineda, ilk önce beyin dalga aktivitesinin modellerini incelemek için EEG kayıtlarını kullanarak çeşitli yüz ifadeleri yapan insanların yalnızca göz çevresini gösteren fotoğraflarına bakması istenen 23 yetişkinle çalıştı. Üç ayrı denemede deneklerden fotoğraflardaki insanların ya duygularını, ya ırkını veyahut da cinsiyetini saptamaları istendi. Daha sonraki görevde, denekler üç-panolu resim taslağı şeridine baktılar ve deneklerden dördüncü resim taslağını tamamlayan şeridi (ya fiziksel hareketler serisinin sonucu olarak ya da bir objeyle etkileşimde olan bir insanın sonucu olarak) seçmeleri istendi. Örneğin hücresinin penceresini ortadan kaldıran bir tutuklunun art arda olan seyrini ve daha sonra da yatağına bakmasını; tutuklunun uyurken, esnerken veya bir ip yapmak için yatak çarşafını kullanırken olan görüntüsü takip edebilir. Doğru olarak cevap verme, resim taslağı karakterinin gereğine uygun niyetlere veya fiziksel objelerin nasıl etkileşimde bulunduğunu anlamaya bağlıydı. Pineda, çalışmalarını yarısı otizmli olan 7 ila 17 yaş arası 28 çocukla tekrarladı. Diğer yarı ise tipik, gelişmekte olan çocuklardı. Yetişkinlerle olan çalışmaların kayıtları, ‘Mu’ Baskılandırmasıyla veya ayna nöron aktivitesi arasında ve her iki görevin doğruluğu için korelasyon gösterdi. Aslına bakılırsa, yüz ifade görevi esnasındaki ‘Mu Ritimlerinin Baskılandırılması’ insanların ifadelerini okumanın ve onların niyetlerini yorumlamanın beyinde benzer aktiviteye çekebileceğini ileri sürerek resim taslağıyla olan egzersizdeki doğrulukla bağlantılıydı.Tipik olarak gelişen çocuklardan gelen kayıtlar ayna nöron aktivitesinin 7 yaşından itibaren tamamen geliştiğine işaret ederek, iki görev esnasında da baskılandırmanın benzer modellerini gösterdi.

Aksine, otizmli olan çocuklardan gelen kayıtlar ‘Mu’ Ritimlerinin her iki görev esnasında da artmış olduğunu göstermiştir. Artış, ayna nöron sisteminin devreden çıkmış olduğunun bir işaretidir. Oysaki çocuklar görevi hâlâ yapabilmekte oldukları için Pineda, ‘’Otizmli olan çocukların yüz ifadelerini anlamak için ve diğer insanların zihinsel durumlarını yorumlamak için ayna-nöronsuz dayanaklı kopyalama stratejilerini, bir alternatifi geliştirdiklerini varsayıyoruz,’’ demiştir. Pineda, bu dengeleyici stratejilerin artakalan ayna nöron işlevinin engellenmesine yolaçtığını ileri sürmektedir. Bu sonuçlar, otizmin tedavilerinin gelişiminde uygulanabilir. Pineda ve onun grubu, bu sistemdeki işlevi başarılı bir şekilde tekrar normal hale getirmek için Nöro-Geribilgi akışını kullanmaktadırlar. O da, onların ‘Mu’ Baskılandırmasını daha çok tipik gelişmekte olan beynin böyle bir eğitimi takip etmesinin karakteristiği olarak görmelerindendir. Pineda, ‘’ Bulgularımız ayna nöronların otizmde yok olmadıkları fikriyle tutarlıdır. Onlar aksine uyarıcıya (Stimuli’ye) anormal olarak karşılık verenlerdir ve daha geniş sosyal-idraksal beyin devrelerinin içerisinde anormal bir şekilde bütünleşmişlerdir,’’ demiştir. Bu düşünce, Ayna Nöronların uyarıcıya (Stimuli’ye) uygun bir şekilde yanıt vermesi için yeniden alınan eğitimin ve normal olarak daha geniş devrelere entegrasyon yapmanın otizm’in sosyal semptomlarını azaltabileceğini ifade etmektedir. Pineda, ‘’Beyin aktivitesini kaydetmedeki gelişmeler, onu tekrar eden gözle bir hareketi gözlemlemediğimizde bile ayna sistemlerinin aktif olduklarını göstererek bulguları mümkün hale getirmiştir,’’ demiştir.

Cardiff Üniversitesi’nden Dr.Suresh Muthukumaraswamy, ayna sisteminin belirli hareketleri izlediğimizde hatta ayrı bir görev üzerinde konsantre olduğumuzda bile aktif hale geldiğini keşfetmiştir. Daha önceki araştırmaya dayanan sonuçlar; beyindeki motor sisteminin bir kişi bir hareketin yapıldığını gözlemlediğinde öğrendiğini ve diğerlerinin de bu beyin mekanizmaları aracılığıyla taklit etmek için öğrendiğini ileri sürerek aktif olduğunu göstermektedir. Muthukumaraswamy, ortalama 29 yaşa sahip 13 yetişkinle çalışarak beyin aktivitesini Magnetosefalografi (MEG) aracılığıyla kaydetmiştir. Bu görüntüleme tekniği, sinir hücreleri tarafından yayılan zayıf manyetik alanları ölçmektedir ve Muthukumaraswamy aktivitedeki değişiklikleri 275 yerden kaydederek saniyenin her 600’ünde birini izleyebilmiştir.

Muthukumaraswamy, “MEG 20 yıldan fazladır varolsa da; donanım, programlama sistemi ve veriyi analiz etmek için kullanılan algoritmalar daha önceden mümkün olandan çok daha detaylı bir analize izin vermektedir,’’ demiştir. Beyin aktivitesi denekler pasif olarak parmak hareketlerinin art arda sıralanımını, tekrar etmeleri isteneceklerini bildikleri hareketleri izledikçe, oynayan parmakların sayısını topladıkça ve kendilerinin hareketlerin dizilimini canlandırdıkça kaydedilmiştir. Bu kayıtlardan gelen sonuçlar, denekler hareket dizilimini yaptıklarında ve onu bir başkası yaparken izlediklerinde de benzer aktiviteyi göstermiştir. Buna ilaveten Muthukumaraswamy, deneklerin daha sonra yapacaklarını bildikleri hareketleri gözlemlediklerinde ve pasif izlemeyle karşılaştırıldığında kullandıkları parmakların sayısını topladıklarında da beynin motor aktivitesini düzenleyen bölgelerinde artan aktivite farketmiştir. Muthukumaraswamy, “Bu veri, dikkat belirli motor aktivitesine yöneltilmese bile genellikle pasif gözlemle bağlantılı dikkat tarafından insan ayna nöron sistemlerinin aktivitesinin arttırıldığını ileri sürmektedir. Sonuçlarımız ayna sistemin herhangi aynı zamanda meydana gelen bir göreve rağmen aktif kaldığını ve bunun için belki de otomatik bir sistem olduğunu ileri sürüyor,’’ demiştir. Muthukumaraswamy, “Normal insanlardaki ayna sisteminin özelliğinin iyi bir bilimsel anlayışının önemli olduğunu, çünkü bunun ayna sisteminin normal olarak işlev yapmayabileceği otizm gibi olan kliniksel hastalıkları anlamaya yardımcı olabileceğini de,’’ ilave etmiştir.

EEG kayıtlarına dayanan diğer bulgular, otizmli olan çocuklardaki normal ayna aktivitesinin ilk kanıtını sağlamaktadırlar: Otizmli olan çocuklara aşina olan insanlar, tanıdık olmayan insanlar yapmadığı halde beynin ayna bölgelerini normal modellerde harekete geçirebilirler. Önceki araştırma ‘Mu Ritimlerinin’ bir denek gözlemlemiş olan aktif kişiyle belirlendiğinde bastırılmış olduğunu göstermiştir.Bu çalışmaya dayanarak California Üniversitesi, San Diego’dan Dr. Lindsay Oberman; otizmli olan çocukların ayna sistemindeki yanıtının iki farklı faktörünün rolünü incelemiştir.Yarısı otizmli olan 26 erkek çocuğunun olduğu bir gruba altı video gösterilmiştir. Üç video sosyal etkileşimin değişen seviyelerini temsil eden imajları göstermiştir: İki sıçrayan top, kendilerine bir top atan üç insan ve birbirlerine top fırlatan üç insan ve ekranda olmayan izleyici. Videoların diğer seti, deneklere çeşitli düzeylerdeki yakınlığı göstermiştir: Ellerini açan ve kapatan yabancılar, aynı el hareketini yapan aile üyeleri ve kendileri de aynısını yapan denekler. Başlıktaki 13 elektroddan gelen EEG kayıtları, en büyük ayna nöron aktivitesine işaret ederek ‘Mu Aktivitesinin’ en çok denekler kendilerinin videolarını seyrettiklerinde baskılanmış olduğunu göstermiştir. Denekler tanıdık insanları videoda seyrettiklerinde ve en azından yabancıları seyrettiklerinde ölçümler her iki grup için de kısmen daha düşük bir seviyede olan baskılanmayı göstermiştir. Bu, normal ayna nöron aktivitesinin otizmli olan çocuklar yabancıları değil de; aile üyelerini seyrettiklerinde uyandırılmış olduğuna işaret etmektedir. Oberman, ‘’Bu nedenle Ayna Nöron sisteminin fonksiyonel olmadığı kısmen doğru olabilir. Muhtemelen otizmli olan kişiler, tipik bir çocuğun sisteminin yanıt vermesinden çok daha fazla aktifleştirmeyi gerektirmektedir,’’ demiştir. Ayna nöron sistemi ‘’benim gibi’’ gören gözlemcinin uyarıcısına (Stimuli’sine) tepki gösterebilir. Eğer durum buysa, Oberman ‘’ Bu belirlemeyi muhtemelen karakteristik kişiler gözlemlenen uyarıcıya yanıt olarak bu bölgelerin devreye girmesi sonucunda tüm insanlara (hem tanıdık hem tanıdık olmayan) uygulayabilirler. Halbuki, otizm spektrumundaki kişiler sadece tanıdık kişileri (kendileri de dahil) gözönünde bulundururlar,’’ demiştir. Oberman, otistik çocuklardaki normal ayna nöron aktivitesi için olan bu kanıtın bu durumlardaki ayna sistem işlev bozukluğunun tanıdık olmayan insanları, şeyleri ve kişisel anlam belirlemede bir bozulmayı yansıttığına işaret ettiğini ileri sürmüştür. Otizm’in karakteristiği olan tanıdık olmayan insanlarla bağlantılı eksikliklerin, işlev bozukluğu olan ayna nöron sisteminin bir nedeni veya sonucu olup olmadıkları ise belirsizdir.

Facebook'ta Paylas

(http://www.motionbox.com/videos/ee98dcb9141ae564?iid=switch_player_&type=hd)
(http://www.ahmedhulusi.org/kuran)

Elleziyne yezkürunAllahe kıyâmen ve kuuden ve alâ cünubihim ve yetefekkerune fiy halkıs Semavati vel Ard* Rabbena ma halakte haza batıla* sübhaneKE fekına azaben nar:
Onlar (derinliğine düşünen akıl sahipleri) ayakta, otururken ya da yanları üzere uzanmışken Allah’ı anıp (düşünüp), semâların ve arzın yaratılışını (günün getirisi ölçüsünde evren ve uzay bilgisini) tefekkür edip; “Rabbimiz, bunları boş yere yaratmadın! Subhan’sın (yersiz ve anlamsız bir şey yaratmaktan münezzeh, her an yeni bir şey yaratma hâlinde olansın)! (Açığa çıkardıklarını değerlendirmemenin getireceği pişmanlıktan) yanmadan bizi koru” (derler).

(Âl-İ İmrân Sûresi, Âyet:191) ALLAH İLMİNDEN YANSIMALAR, ‘’B’’ KAPSAMINDA KURÂN’A BAKIŞ, Ahmed Hulûsi

‘’Esasen bütün bu ve bilemediğimiz sayıdaki tüm evrenlerin, “aknokta”lardan oluşan birer “akyapı” olan “Big Bang”lerle oluşan olayla,bir noktadan çoğalmak sûretiyle meydana geldiğini anlayabilirsek; gene aynı olayı misâl yollu çözmüş olacağız.O ilk noktada, son hareket belirlenmiştir!… Bir hücreden bir filin son hücresinin ve eriştiği son yapının programlanışı gibi..Bu sebeple, nasıl kâinattaki sayısız birimler o tek noktadan meydana gelmişse; ve hepsi de o tek nokta`da mevcut özelliklerle bağlı ise; bütün âlemlerde görülen mânâlar dahi, ilk nokta diyeceğimiz Zât`ın ilmi`nden meydana gelmiştir. Ama, Zât`ın sonsuz-sınırsız ilmine, iradesine ve kudretine dayalı olarak… ’’

Ahmed Hulûsi, TEK’in SEYRİ İsimli Kitabından

Evrenimiz Big Bang’le değil; fakat tümü egzotik kuantum-yerçekimsel etkiler tarafından hareket eden, patlamayı tetikleyen bir içpatlamayla, BÜYÜK SIÇRAMA’yla başlamış olabilir.

ANAHTAR KAVRAMLAR:
*Einstein’ın Genel İzafiyet Teorisi, evrende gördüğümüz tüm maddenin sonsuz yoğunlukta konsantre olduğu bir anda Big Bang Tekilliği’yle  başladığını söyler. Fakat teori; uzay-zamanın maddenin ne kadar sıkıca yoğunlaşmış olabileceğini ve yerçekiminin ne kadar kuvvetli hale gelebileceğini sınırlayan ince, kuantum yapısını yakalayamamaktadır. Gerçekten ne olduğunu bulmak için, fizikçilerin Yerçekimi’nin Kuantum Teorisi’ne ihtiyaçları vardır.
*Böyle bir teori için aday teori olan Halka Kuantum Teorisi’ne göre uzay; hacmin ‘’atomlarının’’ alt bölümlerine ayrılmıştır ve bundan dolayı da, gerçek tekilliklerin varolmalarına engel oluşturarak; madde ve enerjiyi saklamak için sonlu bir kapasiteye sahiptir.
*Eğer öyleyse, zaman patlamadan önce uzamış olabilir. Patlamadan önceki evren maksimum yoğunluk noktasına ulaşan katastropik bir patlamadan geçirilmiş ve daha sonra da ters yönde dönmüş olabilir. Kısacası Büyük Çatırtı (Big Crunch), Büyük Sıçrama’ya (Big Bounce) ve daha sonra da Big Bang’e neden olmuş olabilir.
—Editörler

Şu anda atomlar öylesine alelade bir fikirdir ki; onların eskiden ne kadar radikal göründüklerini hatırlamak zordur. Bilimadamları atomları yüzyıllar önce ilk kez varsaydıklarında, o kadar küçük birşeyi bir kez gözlemlemekten umudu kesmişlerdi ve pek çoğu, atomların kavramının bilimsel olup olamayacağını bile sorguladı. Oysaki; atomlar için olan kanıt aşama aşama birikti ve sıvıdaki toz granüllerinin raslantısal tekrar hareketini yaptığı Albert Einstein’ın 1905 analizi Brownian Hareket ile zirve noktasına ulaştı. Daha sonra bile atomları açıklayan bir teoriyi geliştirmek fizikçiler için bir diğer 20 yılı aldı (adlandırırsak Kuantum Mekanik) ve fizikçi Erwin Müller’in onların ilk mikroskop imajlarını  yapması için bir diğer 30 yılı aldı. Bugün bütün endüstriler atomik maddenin nitelik özelliklerine dayanmaktadırlar.
Fizikçilerin uzay ve zaman kompozisyonu anlayışı benzer bir yolu takip etmektedir, fakat birkaç adım geridedir. Maddesellerin davranışlarının onların atomlardan meydana geldiğine işaret ettiği gibi; uzay-zamanın davranışı da onların bazı ince-skala yapıya (ya uzay-zaman ‘’atomlarının’’ mozaiğine veyahut da diğer bazı filigran işe sahip olduklarını ileri sürmektedir).Maddesel atomlar kimyasal bileşimlerin en küçük bölünmez öğesidirler. Benzer bir şekilde, varsayılan uzay atomları da uzağın en küçük bölünmez birimleridirler. Onlar genellikle büyüklükte 10 üzeri -35 metre civarındadırlar.10 üzeri -18 metre kadar kısa uzaklıkları inceleyen bugünün en kuvvetli enstrümanları tarafından görülmek için bile çok küçük olarak düşünülmüşlerdir. Bundan dolayı, pek çok bilimadamı atomik uzay-zaman kavramının bilimsel olarak bile adlandırılıp adlandırılamayacağını sorgulamaktadır. Diğer araştırmacılar böyle atomları direkt yoldan olmadan yakalamak için mümkün olan yolları gündeme getirmektedirler.En gelecek vaad edeni kozmosun gözlemlerini içermektedir. Eğer zamanda geri gidip, evrenin genişlemesinin geri sarmasını hayal edersek; bütün gördüğümüz galaksiler parçalara ayrılamayan TEK bir nokta üzerinde birleşiyor gözükeceklerdir: Big Bang Tekilliği. Bu noktada şimdiki yerçekimi teorimiz olan Einstein’ın İzafiyet Genel Teorisi, evrenin sonsuz yoğunluk ve dereceye sahip olduğunu tahmin etmektedir. Bu AN, bazen evrenin başlangıcı, bazen de maddenin, uzayın ve zamanın doğuşu olarak kabul edilmiştir. Oysa ki böyle bir tahmin çok ileri gitmektedir, çünkü sonsuz değerler Genel İzafiyet’in kendisini bozmaktadır. Big Bang’de gerçekten ne olduğunu açıklamak için fizikçiler izafiyetin ötesine geçmelidirler. İzafiyetin kör olduğu uzay-zamanın ince yapısını yakalayabilecek bir Kuantum Yerçekimi Teorisi’ni geliştirmeliyiz. Yapının detayları başlangıçta varolan evrenin yoğun durumlarının altında meydana çıkmıştır ve izleri, maddenin ve radyasyonun şimdiki düzeninde bâki kalabilir. Kısacası, eğer uzay-zaman atomları varolursa; kanıtı bulmak maddesel atomlarda olduğu gibi yüzyılları almayacaktır. Bir şansla, onu gelecek onyılın içerisinde bilebiliriz.
Uzayın Parçaları
Fizikçiler Genel İzafiyet’in kuantum prensiplerini bağımsız bir şekilde uygulayarak kuantum yerçekiminin çeşitli aday teorilerini tasarladılar. Benim çalışmam 1990’larda İki-Adım Metodu’nu kullanarak geliştirilen ‘’Halka Kuantum Yerçekimi’’ (kısaca ‘’Halka Yerçekimi’’) üzerine odaklanmaktadır. Kuramcılar ilk olarak Genel İzafiyet’i Elektromanyetizm’in klasik teorisi’ne benzerlik göstermesi için matematiksel olarak yeniden formüle etmişlerdir.Teoriye adını veren ‘’Halkalar’’, elektrik ve manyetik alan hatlarının benzeşimidirler. İkinci olarak, bazıları matematiğin düğümlerine benzeyen yenilikçi yöntemleri takip ederek, kuantum prensiplerini halkalara uygulamışlardır. Sonuçta oluşan Kuantum Yerçekimi Teorisi, uzay-zaman atomlarının varoluşunu tahmin eder [Lee Smolin tarafından yazılmış olan  “Uzay ve Zamanın Atomları’’, Scientific American, Ocak 2004 makalesine bakın].
String Teorisi ve Nedensel Dinamiksel Üçgenleştirme olarak adlandırılanlar gibi olan diğer yaklaşımlar, uzay-zaman atomlarını aslında öngörmekte fakat yeterli derecedeki kısa uzaklıkların bölünemez olabileceğinin diğer yolları olduğunu ileri sürmektedirler [Cliff Burgess ve Fernando Quevedo tarafından yazılmış olan “Büyük Kozmik Hız Treni Sürüşü,” Scientific American, Kasım 2007 ve Jan Ambjørn, Jerzy Jurkie¬wicz ve Renate Loll tarafından yazılmış olan ‘’Kendi Kendini Organize Eden Kuantum Evren, Scientific American, Temmuz makalelerine bakın]. Bu teoriler arasındaki farklılıklar tartışmaya yolaçmıştır, fakat benim düşünceme göre teoriler birbirlerini bütünleyici oldukları kadar çelişkili değildirler. Örneğin parçacık etkileşimlerinin birleşik görüşü için, yerçekimi zayıf olduğunda dahil, String Teorisi çok faydalıdır.Yerçekiminin kuvvetli olduğu tekillikte ne olduğunu çözmek amacıyla, halka yerçekiminin atomik yapıları daha kullanışlıdır.
Teorinin gücü, uzay-zamanın sıvılığını yakalama yeteneğidir. Einstein’ın büyük anlayışı; uzay-zamanın evrenin gözönüne serildiği dramada artık sahne olmadığıydı. O, başlı başına bir aktördü.O, sadece evrenin içerisindeki kütlelerin hareketine karar vermekle kalmayıp; değişiklik de geçirirdi. Madde ve uzay-zaman arasında karmaşık karşılıklı bir etkileşim meydana gelir: Uzay büyüyebilir ve büzülebilir.Halka Yerçekimi, bu kavrayışı kuantum alana uzatır. O maddenin parçacıklarına benzer anlayışımızı alır ve en basit kavramlarımızın birleşik görüşünü sağlayarak; uzay ve zamanın atomlarına uygular. Örneğin Elektromanyetizm Kuantum Teorisi, fotonlar gibi olan parçacıkların vakum halini tanımlar ve bu vakuma ilave edilen enerjinin her bir fazlalığı yeni parçacık üretir. Yerçekimi’nin Kuantum Teorisi’nde, bir vakum hemen hemen hiç hayal edemeyeceğimiz mükemmel bir boşluğun, uzay-zamanın noksanlığıdır. Halka Yerçekimi, bu vakuma ilave edilen enerjinin her bir fazlalığının uzay-zamanın yeni bir atomunu nasıl meydana getirdiğini tanımlar.Uzay-zaman atomları yoğun, durmadan yer değiştiren ağı oluştururlar. Onların dinamizmi büyük uzaklıklarda Klasik Genel İzafiyet’in gelişen evrenini meydana getirir. Sıradan durumlarda uzay-zaman atomlarının varlığını asla farketmeyiz; ağ boşluğu o kadar sıkıdır ki, süreklilik gibi görünür. Fakat uzay-zaman Big Bang’de olduğu gibi enerjiyle dolduğunda, uzay-zamanın ince yapısı bir faktör haline gelir ve Halka Yerçekimi’nin tahminleri Genel İzafiyet’tekinden sapar.
Cisimlerin Birbirini İtme Gücü’nün Çekiciliğine Kapılmak
Teoriyi uygulamak son derece karmaşık bir iştir. Bu nedenle çalışma arkadaşlarım ve ben, evrenin büyüklüğü gibi gerçekten de temel özellikleri yakalayan basitleştirilmiş örnekleri kullanıyoruz ve daha az ilgi çeken detayları görmezden geliyoruz. Fiziğin ve kozmolojinin pek çok standard matematiksel araçlarını da uyarlamak zorundaydık. Örneğin, kuramsal fizikçiler genellikle uzay-zamanın sürekliliğinin herbir noktasında yoğunluk gibi fiziksel değişkenlerin değişme oranını belirleyen farklı denklikleri kullanarak evreni ifade ediyorlar. Fakat uzay-zaman yerine sürekliliği ayrı kısımlardan oluşmuş aralıklar içerisine ayrılan farklı denklikler olarak adlandırılanları kullanıyoruz. Bu denklikler, evrenin büyümesine izin verilen büyüklük merdivenlerini nasıl tırmandıklarının ayrıntılarını verirler. 1999’da Halka Yerçekimi’nin dolaylı kozmolojik anlatımlarını analiz etmeye başladığımda, pek çok araştırmacı bu farklılık denkliklerinin basitçe gizlenerek eski sonuçları tekrarlayacağını beklediler. Fakat kısa zamanda beklenmedik özellikler ortaya çıktı.
Yerçekimi tipik olarak çekici bir kuvvettir. Maddenin topu kendi ağırlığı altında çökme eğilimi gösterir ve onun kütlesi yeterli düzeyde büyüktür. Yerçekimi bütün diğer kuvvetleri yener ve topu Kara Deliğin merkezindeki gibi bir TEKİLLİĞİN içerisine sıkıştırır. Fakat Halka Yerçekimi, uzay-zamanın atomik yapısının çok yüksek enerji yoğunluklarında yerçekiminin doğasını iterek değiştirdiğini ileri sürmektedir.
Uzayı bir sünger olarak ve kütle ve enerjiyi de su olarak hayal edin. Gözenekli sünger, suyu depolayabilir fakat sadece belli bir miktara kadar. Tamamen ıslandığında, daha fazla emmez ve suyu geçirmez. Benzer bir şekilde; bir atomik kuantum uzay gözeneklidir ve enerji için sınırsız miktarda depolama alanına sahiptir. Enerji yoğunlukları çok geniş hale geldiklerinde, itme eğilimi olan kuvvetler etkili olurlar. Genel İzafiyet’in sürekli uzayı ise aksine, sınırsız miktarda enerjiyi depolayabilir.Kuvvetlerin dengesindeki kuantum-yerçekimsel değişiklik yüzünden, hiçbir Tekillik (Sınırsız yoğunluğun hiçbir hali) asla ortaya çıkamaz. Bu modele göre, erken evrendeki madde çok yüksek fakat sınırlı bir yoğunluğa sahipti (her bir proton büyüklüğü bölgesindeki trilyon güneşe eşdeğer). Böyle aşırılıklarda, yerçekimi uzayın genişlemesine neden olarak iten bir kuvvet gibi davranır. Yoğunluklar azaldıkça, yerçekimi hepimizin bildiği çekici kuvvete dönüştü.Bir cismin harekete karşı olan dayanıklılığı genişlemenin bu zamana dek gelmesini korumuştur.İtici yerçekimi aslında uzayın gittikçe artan bir hızla genişlemesine neden oldu. Kozmolojik gözlemler Kozmik Şişme olarak bilinen hızlanmanın böyle bir erken dönemini gerektiriyor gözükmektedir. Evren genişledikçe, şişmeye yönlendiren kuvvet yavaşça azalır. Hızlanma sona erer ermez, arta kalan enerji yeniden ısıtma olarak adlandırılan bir süreçte evreni dolduran sıradan bir maddeye transfer edilir. Şimdiki modellerde, şişme her nasılsa önceden tasarlanmıştır (gözlemlere uygulamak için ilave edilmiştir) fakat Halka Kuantum kozmolojisinde; uzay-zaman, atomik doğasının doğal bir sonucudur. Hızlanma evren küçük olduğunda otomatik olarak meydana gelir ve onun gözenekli doğası bütünüyle hâlâ kayda değerdir.
Zamandan Önce Zaman
Zamanın başlangıcını tekilliksiz ayırmak için evrenin tarihi, kozmolojistlerin bir zamanlar mümkün olduğunu düşündüklerinden daha uzağa uzayabilir.Diğer fizikçiler benzer bir sonuca ulaştılar [Gabriele Veneziano tarafından yazılan ‘’Zamanın Başlangıcı Efsanesi’’ makalesi, Scientific American, Mayıs 2004 sayısına bakın], fakat modeller nadiren sadece tekilliği tamamen çözerler. Pek çok modelin, String Teorisi’nden olanlar da dahil, bu endişe verici noktada ne olmuş olabileceğinin tahmininine ihtiyacı vardır. Aksine Halka Yerçekimi, Tekillikte neyin yer aldığının izini sürebilmiştir. Halkaya dayanan senaryolar, basitleştirilmiş oldukları itiraf edilseler de; genel prensiplerde bulunmuşlar ve önceden tasarlanmış yeni tahminlere meydan vermemişlerdir.
Farklılık denklikleri kullanarak, derin geçmişi yeniden kurmayı deneyebiliriz. Mümkün olan bir senaryo, önceden varolmuş olan evrenin yerçekiminin çekici kuvveti altında çöktüğünde İlk Yüksek Yoğunluk Hali’nin oluşmasıdır. Yoğunluk o kadar yüksek oldu ki; yerçekimi soğuk olmaya dönüştü ve evren yeniden genişlemeye başladı. Kozmolojistler bu süreci SIÇRAMA olarak adlandırıyorlar. Derinlemesine araştırılan ilk Sıçrama Modeli evrenin son derece simetrik olduğu ve sadece bir tip maddeyi kapsamakta olduğu idealleştirilmiş bir haldi.Parçacıklar kütleye sahip değildiler ve birbirleriyle etkileşim halinde değildiler. Bu model basitleştirilmiş olsa da; başlangıçta onu anlamak, 2006’da hepsi   Pennsylvania State Üniversitesi’nden olan Abhay Ashtekar, Tomasz Pawlowski ve Parampreet Singh tarafından tamamlanan bir dizi sayısal benzetimleri gerektirdi. Dalgaların yayılımının hem Big Bang’den önce hem de sonra evreni temsil ettiğini ileri sürdüler. Model açıkça bir dalganın tekilliğinin içerisine klasik bir yörüngenin körü körüne takip etmeyeceğini, duracağını ve Kuantum Yerçekimi’nin Geritepkisi başlar başlamaz döneceğini göstermiştir.Bu benzetimlerin heyecan verici olan sonucu, Kuantum Mekanik’in adı çıkmış belirsizliğinin sıçrama süresince adeta sessiz bir şekilde durur gibi görünmesiydi. Bir dalga (kuantum dalgaların çoğunlukla yaptığı gibi) sıçrama süresince yayılmak yerine, lokalize olmuş olarak durmuştur. İlk bakışta bakılan izlenim alındığında bu sonuç, evrenin sıçramadan önce dikkat çekecek derecede bizimkine çok benzer bir şekilde olduğunu ileri sürmüştür: Genel İzafiyet tarafından yönetilen ve muhtemelen yıldızlar ve galaksilerle dolu olan BİR EVREN. Eğer böyleyse, evrenimizden zamana geri giderek sıçrama aracılığıyla tahmin edebiliriz ve daha önce ne olduğunun sonucunun yolları çarpışmadan önce ve çarpışmadan sonraya dayanan iki bilardo topunun yollarını yeniden kurabildiğimiz nispette çıkarabiliriz. Çarpışmanın herbir detayını ve herbir atomik-skala detayını bilmemiz gerekmiyor.
Benim sonradan ortaya çıkan analizim ne yazık ki, bu umudu düş kırıklığına uğrattı. Hem model hem de sayısal benzetimlerde kullanılan kuantum dalgalar özel bir duruma dönüştüler. Genel olarak, dalgaların yayıldıklarını ve kuantum etkilerin hesaba katılacak kadar kuvvetli olduklarını keşfettim. Bu nedenle sıçrama, bilardo toplarının çarpışmaları gibi itici bir kuvvet tarafından kısa ve öz bir itme değildi. Bunun yerine o, evrenimizin ortaya çıkmasını neredeyse ölçülemeyen kuantum bir halden (yüksek derecede dalgalanan karışıklıktaki bir evrenden)  sunmuş olabilirdi. Önceden varolan evren bile bir zamanlar bizimkine benzerdi. O maddenin ve enerjinin herşeyini karıştırarak, kuvvetlice ve raslantısal olarak dalgalandığı süre zarfında uzatılmış sürenin arasından geçti. Big Bang’den önceki ve sonraki dalgalanmalar kuvvetli bir şekilde birbirleriyle bağlantılı değillerdi. Big Bang’den önceki evren daha sonra dalgalandığından çok farklı bir şekilde dalgalanmış olabilir ve o detaylar gürültüye dayanmamışlardır. Kısaca, evren trajik unutma durumuna sahiptir. O Big Bang’den önce varolmuş olabilir, fakat sıçrama zamanındaki kuantum etkiler tarih öncesinin neredeyse tüm etkilerini ortadan kaldırmıştır.
Birkaç Hafıza Kırıntısı
Big Bang’in bu resmi, Tekilliğin klasik görüşünden daha inceliklidir. Genel İzafiyet, Tekillik’te tamamen başarısızlığa uğradığı için; Halka Kuantum Yerçekimi oradaki aşırı durumların üstesinden gelebilmektedir. Big Bang bundan böyle fiziksel bir başlangıç veya bir matematiksel tekillik değildir, fakat bilgimize pratik sınırlama koymaktadır. Geriye ne kaldıysa, daha önce gelenin bütün bir görüşünü sağlayamaz. Bu boşa çıkabilse de, kavramsal bir kutsama olabilir. Günlük hayatta olan fiziksel sistemlerde düzensizlik artma eğilimi göstermektedir. Bu Termodinamik’in İkinci Kanunu olarak bilinen prensip, başı ve sonu olmayan evrene karşı olan bir tartışmadır. Eğer düzen sınırsız bir zaman süresi için azalıyorsa, evren şimdiye kadar o kadar düzensiz olmalıydı ki; hem galaksilerde hem de Dünya’da gördüğümüz yapıların hepsi de imkansız olurdu. Kozmik unutkanlığın doğru miktarı daha önce oluşturulmuş olabilir. O tüm karışıklığa rağmen genç, büyüyen evrenin imdadına temiz yazı tahtası sunarak gelebilir.Geleneksel Termodinamik’e göre, gerçekte temiz yazı tahtası gibi bir şey yoktur. Her sistem atomlarının konfigürasyonunun geçmişindeki bir hafızasını her zaman aklında tutar [Sean M.Carroll tarafından yazılan ‘’Zaman Okunun Kozmik Başlangıcı’’ makalesi, Scientific American, Haziran’a bakın]. Fakat Halka Kuantum Yerçekimi, belirtilen uzay-zaman atomlarının değişmelerine izin vererek toparlanması için evrene klasik fiziğin ileri sürdüğünden daha fazla özgürlük izni vermektedir.
Görünüşe göre, kozmolojistlerin kuantum-yerçekimsel devreyi derinlemesine araştırmaları için hiçbir umuda sahip olmadıkları söylenmemektedir.Özellikle yerçekimsel dalgalar ve nötrinolar gelecek vaad eden araçlardır, çünkü maddeyle hemen hemen hiç bir etkileşimde bulunmamaktadırlar ve bundan dolayı da ilk (Başlangıçta varolan) plazmaya en az kayıpla nüfuz etmektedirler. Bu haberciler yakın bir zamandan veya hatta Big Bang’den önceki haberleri bize kolayca ulaştırabilirler. Yerçekimsel dalgalara bakmanın bir yolu, onların kozmik mikrodalga arkaplan radyasyonundaki izleri üzerinde çalışmaktır [Robert R.Caldwell ve Mirac Kamionkowski tarafından yazılan Scientific American, Ocak 2001 ‘’Big Bang’den Yankılar’’ makalesine bakın]. Eğer Kuantum-Yerçekimsel İtici, Kozmik Şişme’ye yönlendirdiyse; bu gözlemler onun bazı ipuçlarını bulabilir.Kuramcılar bu alışılmışın dışında olan şişme kaynağının diğer kozmolojik ölçümleri, özellikle de kozmik mikrodalga arkaplanda görülen maddenin erken yoğunluk dağılımını yeniden oluşturup oluşturmadığına karar vermelidirler.
Aynı zamanda astronomlar raslantısal Brownian Hareketi için uzay-zaman benzeşimlerine de bakabilirler. Örneğin,uzay-zamanın kuantum dalgalanmaları uzun uzaklıklardaki ışığın yayılmasını etkileyebilir. Halka Yerçekimi’ne göre, bir ışık dalgası sürekli olamaz; o, uzayın örgüsüne uymalıdır. Dalgaboyu ne kadar küçük olursa, örgü o kadar fazla onu büker. Bir bakıma, uzay-zaman atomları dalgayı sarsarlar. Sonuç olarak, farklı dalgaboylarının ışığı farklı hızlarda seyahat eder. Bu farklılıklar küçücük olsalar da; uzun bir yolculuk esnasında bir arada olabilirler. Gamma-ışını gibi olan uzak kaynaklar bu etkiyi görmenin en iyi umudunu önermektedirler [William B.Atwood, Peter F.Michelson ve Steven Ritz tarafından yazılan ‘’Olağanüstü Evrendeki Pencere”, Scientific American, Aralık 2007 makalesine bakın]. Maddesel atomlar durumu, atomların eski filozoflar tarafından olan ilk kuramsal tahminleri ve Einstein’ın atomları deneysel bilimin konusu olarak sıkıca yerleştirdiği Brownian Hareketi arasında yirmibeş yüzyıldan fazladır akıp gitmektedir. Gecikme, uzay-zaman atomları için o kadar uzun olmamalıdır.

Yazan: Martin Bojowald  (Scientific American Dergisi, Ekim 2008 Sayısı, Sayfalar 28-33)
Çeviren: Esin Tezer

Facebook'ta Paylas

(http://www.intouchmag.com/chopra.html ’den çevrilmiştir.)

Çeviren: Esin Tezer

‘’ Sen, “sen“liğini bırak!.. Ben, “ben“liğimi! “Sen“siz, “ben“siz olalım!. “Hiç”likde buluşalım!…”AŞK“, “ben“den doğar, “sen”den doğar!.Aşk, sevenle sevilen arasında perdedir!.Seven sevilende yok olduğunda, Aşk tamam olur!. Seven, sevdiğine varlığını teslim edip, O`nda yok olduğunda ikilik kalkar!. Senlik-benlik kalkar, “Bir“lik başlar; ve “Bir“lik “vitriyet“, “TEK“liğe “Vâhidiyet“e dönüşür!. “TEK“lik, “EHADİYET” içinde erir, gider. Bireysel anlayış, bilinç hükmünü yitirir!. Yani, her şey “Ahadiyyet” noktasında başlamış ve “Vâhidiyet” elifinde son bulmuştur. Tecelli tek bir tecellidir ki, o da “Tecelli-i Vâhid” olarak anlatılmak istenilmiştir. ’’ Ahmed Hulûsi, TEK’in Seyri’nden

‘’ Sevgi, samimiyetin hasılasıdır. Samimiyet ise perdesiz yaşamdır. Aradaki yargı perdelerini kaldır bak, özünle özüm bir ve birbirimizi hep sevdik, hep sevmekteyiz.‘’ Ahmed Bâki, Hayret’ten (http://ahmedbaki.com/turkce/kitaplar/hayret/)

*AYURVEDA NEDİR?

Ayurveda veya Ayurvedik Tıp, Hindistan‘ın alt kıtasında ortaya çıkan antik bir sağlık sistemidir.Günümüzde Hindistan, Nepal, Sri Lanka‘da uygulanmaktadır. Çin ve Tibet tıp sistemleri üzerinde etkileri olmuştur. Ayurveda, “Ayur” ve “veda” olarak iki kelimeden oluşmuştur. “Ayur” hayat veya hayat ilkesi anlamına gelen “ayus” kökenlidir, “veda” ise “bilgi” anlamına gelir. Ayurvedik bilginin Hindistan’da Rişi ve Munilere ifşa edilen spiritüel bilgiye dayalı olduğuna inanılır. (Kaynak: Vikipedi, Özgür Ansiklopedi)

Dr.Deepak Chopra, son on yıldır holistik (bütünsel) iyileşmedeki önemli eğilimin ön planında olmuştur. Chopra, 1980’lerin başlarından beri doktorluk yapan bir endokrinolojist olarak, mükemmel delillerini kendi keşfi olan zihin/beden tıbbıyla başarılı bir şekilde birleştirmektedir. Böyle yaparak; geleneksel tıbba ait çevreleri dramatik bir şekilde etkilemekte ve bütünsel tıbbın muazzam faydalarına halkın dikkatini çekmeye yardımcı olmaktadır. Chopra, iyileşme sürecini keşfederek; Kuantum İyileşme olarak adlandırdığı yeni bir paradigmayı (modeli) yaratmıştır. Chopra, ‘’Doktorlar olarak, kendini endişeli hisseden insanların iç huzurlarını arttırmamız için sakinleştirici ilaçları reçeteye yazmamız öğretilmişti. Uykusuzluğu olan insanlara uyku ilaçları veririz.Kuantum İyileşme; geçmişteki tüm merak edilen ilaçlardan ve modern teknolojiden, zihin ve bedenin bütünlüğünü konuşan doğal iyileşme yoluna bakmaktadır,’’ demiştir. Geleneksel eğitimine sırtını dönmek yerine, çok eski zamandan kalma bilgeliğin ve modern bilimin en iyilerini biraraya getirmek için doktorluğunun süresini uzatmıştır.1984’te, Ayurvedik Tıbbı Amerika Birleşik Devletleri’ne tanıtmıştır ve bir yıl içerisinde Lancaster, Massachusetts’teki Ayurvedik Stres Yönetimi ve Davranışsal Tıp Sağlık Merkezi’ni kurmuştur. O, Ayurvedik Tıp Amerikan Derneği’nin de Kurucu Başkanıdır. O zamandan beri, Doğu ve Batı şifasının yaratıcı birleşiminin dünyanın önde gelen destekçilerinden biri olarak yer almaktadır. Chopra, yaşlanmanın etkilerinin büyük ölçüde önlenebilir olduğunu göstermek için, çok eski zamanlardan kalma zihin/ beden bilgeliğini bugünkü yaşlanma karşıtı araştırmayla birleştirmektedir. Yaşlanma algılamanızı değiştirirek ve bedeninizin ve o bedeninizin zekâyı ve deneyimi işlemden nasıl geçirdiğinin farkına vararak; nasıl yaşlandığınızı değiştireceksiniz. Chopra; Cenova’daki Dünya Sağlık Organizasyonu, Birleşmiş Milletler ve Londra’nın Kraliyet Tıp Cemiyeti gibi birkaç önemli Amerikan Tıp Enstitüleri de dahil olmak üzere, tüm dünyada önemli şirketlere ve organizasyonlara sunumlar yaparak ders vermektedir.

RÖPORTAJ

Veronica: Birinin yaşlanma üzerindeki algılamasını değiştirerek, yaşlanmamızı değiştirebiliriz. Nasıl?

Dr. Chopra: Pekâlâ, pek çok insan yaşlanmanın kaçınılmaz olduğunu düşünür ve bilimsel veri bunun doğru olmadığını göstermektedir. İnsanlar yaşlılıktan ölmezler; yaşlılık beraberinde gelen hastalıklardan ölürler ve onlar da önlenebilir. Pek çok insan, yaşlanmanın değiştirilemez olduğunu düşünür ve biz; insan makinasında bile beslenme düzeninin düzeltilmesi, antioksidanlar, vücuttan toksinlerin atılması, egzersiz, yoga, nefes alma teknikleri ve meditasyon aracılığıyla yaşlanmanın tersine çevrilebilir olmasına izin veren mekanizmaların olduğunu biliyoruz. Birçokları yaşlanmanın normal olduğuna inanıyor, fakat normal yaşlanmanın ne olduğunu kimse tanımlamıyor. Normal olarak adlandırdığımız, averajın psikopatolojisi olabilir. Pek çok insan yaşlanmanın genetik olduğunu düşünüyor, ama anne-babanız 80+ yaşa kadar yaşadıysalar; bu sizin hayatınıza üç yıl katabilir. Düşünme biçiminiz, davranma biçiminiz, yeme biçiminiz hayatınızı 30 ila 50 yaş etkileyebilir. Çoğu kişi, yaşlanmanın evrensel olduğuna inanır, fakat asla yaşlanmayan biyolojik organizmalar vardır. Pekçokları yaşlanmanın ağrı verici olduğuna inanır ve biz biliyoruz ki; ağrı hastalıklardandır ve önlenebilir, yaşlanmaktan değildir. İnsanlar yaşlanma kavramlarını değiştirmeliler, onları gerçek dışı bir düşünceye dayanarak değil; bilimsel-olgusal gerçeğe dayanarak böyle yapmaya davet ediyorum. Onu değiştirdikleri zaman; çok geçmeden yaşlanma algıları değişecek ve onlara; yaşlanmak, daha bilgili hale gelmek, daha yaratıcı hale gelmek, yaratıcılık için sıçrama tahtası haline gelmek ve varlık daha anlaşılır bir hale gelecek. Tüm fenomendeki algılamanız bir kez değiştikten sonra; realiteniz değişecek, çünkü realiteniz sizin onu algılamanızdan başka bir şey değildir.

Veronica: Yaşlanmama niyetini eğer etkili olarak tetiklersek; bedenin bunu otomatik olarak gerçeğe dönüştüreceğini belirttiniz. Bunu açıklayabilir misiniz?

Dr. Chopra: Evet, çünkü niyetler bedendeki dönüştürülme için olan tetiklerdir. Eğer ayak parmaklarınızı hareket ettirmek isterseniz; onu niyet aracılığıyla yaparsınız. Bedeninizdeki biyolojik bilgiye iki öğe vardır: Birisi niyet, diğeri de dikkattir. Öyleyse size verdiğim örneğe, ayak parmaklarını hareket ettirmeye geri dönün.İlk olan şey, dikkatinizin oraya gitmesi ve ikinci olan şey de, orada niyetin olmasıdır; böylece bu dikkatle ve niyetle olan biyolojik bilgi, hangi biyolojik bilginin verildiğidir. Biyolojik bilgi gibi davranan farkındalık; öğelere, daha sonra bilgilendirme amaçlı olan öğeye gider ve daha sonra lokalize olmuş bir öğe vardır ve bu da bedenin nasıl davrandığıdır. Eğer ayak parmaklarınızı niyetin önemsiz bir titreşimiyle kımıldatabiliyorsanız; biyolojik saatinizi neden yeniden ayarlayamazsınız? Pek çok insanın onu yapamamasının nedeni, ilk olarak onu asla düşünmemeleri ve ikinci olarak da belirli şeylerin diğer şeyleri yapmaktan daha kolay olduğunu düşünmeleridir. Örneğin ayak parmaklarını kımıldatmak, biyolojik saati yeniden ayarlamaktan daha kolaydır; fakat o, batıl inançtan kaynaklanan bir inançtır. Eğer insan bedeninin bir bilgi ve enerjinin iletişim ağı olduğunu anlayabilirsek; o zaman aynı prensiplerin bedenin heryerinde uygulandığını görürüz.

Veronica: O söylemek üzere olduğum şeydi. Meselelerin özünü kavrayacak kadar yaşlanma sürecini durduran veya aslında yaşlanma sürecini tersine çeviren, birinin çalışması için derin seviyede yerleştirileceğini düşündüğü şeydir.

Dr. Chopra: Hayır, o aynı mekanizmadır. Sadece bazı şeylerin daha kolay, bazı şeylerin daha zor olduğuna inanmamız bize aşılanmış. Neticelere her zaman beklentiler karar verir!

Veronica: Siz bedenlerimizin de fiziksel ifadeye dönüştürülmüş deneyimler olduklarını, bir başka deyişle; bedenlerimizin düşünce sistemimizin içini dökmesi olduğunu söylediniz?

Dr. Chopra: Ve deneyimler. Bundan dolayı eğer endişeyi deneyimliyorsanız; vücudunuz adrenalin ve kortizon yapmakta, eğer sakinliği deneyimliyorsanız; vücudunuz diyezepam yapmaya başlar, eğer canlılık ve neşeyi deneyimliyorsanız; vücudunuz kanser karşıtı güçlü ilaçlar olan interlökinleri ve interferonları yapar. Bundan dolayı bedeniniz, deneyimlerinizi sürekli olarak moleküllere dönüştürmektedir.

Veronica: Ve dünya yorumumuzu veya deneyimimizi her an değiştirebiliriz.

Dr. Chopra: Bu doğru. Bir kişinin düşmanı, bir diğer kişinin en iyi arkadaşıdır. Benim en favori yiyeceğim sizin cildinize kaşıntı yapabilir, vesaire. Her deneyimimiz bize mahsustur, çünkü onun yorumunu derin düzeyde yapıyoruz.

Veronica: Siz hatta daha da ileri gidiyorsunuz ve kendinizi zamansız, ölümsüz bir varlık açısından gördüğünüzde; her hücrenin yeni bir varoluşun farkına vardığını ileri sürüyorsunuz.

Dr. Chopra: Çünkü, beden zekânın son ürünüdür ve zekânızın sizin realitenizi nasıl şekillendirdiği ise, vücudunuzun realitesini şekillendirecektir. Beden; düşüncelerin alanıdır, yorumlamalar alanıdır ve siz kendi kimliğinizin deneyimini ilahi bir varlığa dönüştürdüğünüzde beden, o ilahi realitenin fiziksel dışavurumunu ifade eder.

Veronica: Gerçek ölümsüzlüğün burada ve şu anda, bu yaşayan bedende deneyimlenebileceğini söyleyecek kadar ileri gidiyorsunuz. O, varlığın aşılamasını her düşündüğünüz ve yaptığınızın içerisine çizdiğinizde meydana gelir. Bu, zamansız zihin ve yaşsız bedenin deneyimidir.

Dr. Chopra: Evet.

Veronica: Coşkuyla yaşamak, bir rüyaya sahip olmak, bir yaşama nedeni ondan mı önemli, eğer o rüya sadece kendi neşeniz için olsa bile?

Dr. Chopra: Benim düşünceme göre; bir arzuya sahip olmak, bir rüyaya sahip olmak, hayatta bir amacının olması, çok önemli bir tamamlayıcıdır. Ve, o amaca üç tane tamamlayıcı vardır: Bir tanesi sizin gerçekten ne olduğunuzu bulmanız, Tanrıyı keşfetmek, ikincisi diğer insanlara hizmet etmek, çünkü biz onu yapmak için buradayız ve üçüncüsü de kendinize özgü yeteneklerinizi ifade etmenizdir. Kendinize özgü yeteneklerinizi ifade ederken zamanın izini kaybedersiniz.

Veronica: Birçok insan zamanı birinci derece olarak düşünür ve ne var ki bazılarımız ondan yeterince olduğunu düşünür. O durmaksızın akıp gitmektedir. Neredeyse bütün hayatımız kum saati gibidir ve kumların arasından akıp gitmektedir. Ne kadar kumumuzun kaldığını bilmiyoruz, öyleyse her anın tadını çıkarmalıyız. Bu tür düşünce, tanıdığımız bir kişinin ölümüyle yüzleştiğimiz her bir an daha da çok pekiştirilir. Bu tür, zaman akıp gittiği ve ona durmamacasına sahip olmadığımız için her anın tadını çıkarmalıyız motivasyonu, herhangi tür bir zaman endişesine sahip olmadan ona sanki sonsuza değin sahipmişiz gibi güle oynaya yaşamakla nasıl karşılaştırılır?

Dr. Chopra: Onu yapabilmenizin tek yolu; kendinizin o kısmının aslında sonsuz olduğunu bildiğiniz zamandır. Kendinizin değişmeye maruz kalmayan bir kısmı vardır, o sahnenin arkasındaki sessiz tanıktır. O; özünde ruhunuzdur, soyut (mücerret) olan, fakat hakiki kuvvet olan ruhtur. O; yerçekimi kadar gerçektir. O; zaman kadar hakikidir. O; anlaşılamayandır. O; gizemlidir, fakat kuvvetlidir ve ebedidir. O; başlangıcı olmayan, sonu olmayandır. Hiçbir boyutsallığa sahip değildir. O; boşluksuz, zamansız, boyutsuz, başı ve sonu olmayan, sonsuza dek’tir. Kendinizin o parçasıyla temasa geçebildiğinizde; o zaman, aslında şu andaki varoluşun, bütün ömrün sonsuzlukta titreşimden başka bir şey olmadığını, sonsuzlukta bir parantez, sonsuzluk bağlamında gecenin yarısında bir kelebeğin küçük bir ışıltısı olduğunu göreceksiniz. Faniliği; o bilgiyle, o deneyimle ölçülen bir ölümsüzlük olarak deneyimlemeye başlıyorsunuz, zamanı ölçülen bir öncesizlik-sonrasızlık olarak görmeye başlıyorsunuz ve onu gerçekten ne olduğunuzun perde arkasının karşısından gördüğünüzde, o zaman günlük varoluşun endişesi ortadan kayboluyor. Bu nedenle bir kişi; pek çok insanda stres yaratan küçük mücadelelerden, günlük varoluşun incir çekirdeğini doldurmaz şeylerinden dolayı hem dertlenmekten, hem de etkilenmekten kurtulur.Böylece, çok daha neşeli hale gelir ve şimdiki anın olması gerektiği gibi olduğunun farkına varır, başka çaresi de yoktur. O; tüm diğer anların zirvesi ve sonsuzluğun merkez noktasıdır. Bundan dolayı, her anın içerisinde ne olduğuna dikkat ediyorsunuz. Ve onu yaptığınız zaman; o zaman, Tanrının varlığının heryerde olduğunun idrakına varıyorsunuz.Sadece onu dikkatinizde bilinçli olarak benimsemelisiniz. Ve o, sevindiriciliğe neden olan şeydir. Realiteyi bilmelisiniz ve realite de bizim ölümsüz olduğumuzdur.

Veronica: Hayata bakmanın ilk yolunun aslında sağlıksız olduğunu farzediyorum o zaman.

Dr. Chopra: Doğru.

Veronica: Yeni paradigma bize, kuantum düzeyde sürekli olarak bedenlerimizi ürettiğimizi ve üretmediğimizi; bunun da saklı olan potansiyelimizi durmadan gözler önüne serdiği manasına gelmekte olduğunu anlatmakta. Bu kuantum düzey hakkında konuşabilir misiniz?

Dr. Chopra: Eğer herhangi bir şeye fiziksel olarak bakarsanız; kuantum düzeyde onun fiziksel-olmayan olduğunu keşfedeceksiniz. Beden, atomlardan ve etraftaki muazzam boşluklarda ışık hızıyla hareket eden atomaltı parçacıklarından meydana gelmiştir ve beden, muazzam boşluktaki enerji ve bilginin dalgalanmalarını dışarı yayar. Bundan dolayı, bedeniniz gerçekte galaksiler arası uzay kadar orantılı olarak boşluktur, hiçbirşeyden meydana gelmiştir; fakat o boş hiçbirşey aslında bilginin ve enerjinin kaynağıdır. Eğer o düzeye yaklaşsaydınız; o zaman bedenin bir çıktı olduğunu ve bilgisayarlı yazılım sistemini değiştirerek, programlamayı etkileyerek ve programla bağlantıya geçerek, yeni bir bedeni istediğiniz herhangi bir zaman yaratabileceğinizin farkına varırdınız.

Veronica: Şu anda yaşamak, asla yaşlanmamazlığa nasıl bir katkı sağlıyor?

Dr. Chopra: Şu anda yaşamak sonsuzluğun deneyimini yaratır. O, okyanustaki her bir damlanın bütün bir okyanusun tadını kapsaması gibidir. Bundan dolayı; eğer o anda yaşayabilirseniz, zamandaki her an da sonsuzluğun tadını kapsamaktadır. Fakat pek çok insan gerçekten sahip oldukları tek zamanda, anda yaşamıyorlar. Onlar ya geçmişte veyahut da gelecekte yaşıyorlar. Eğer anda yaşayabilseydiniz, sonsuzluğun tadını görürdünüz ve sonsuzluğun deneyimini metabolize ettiğinizde de bedeniniz yaşlanmıyor.

Veronica: Meditasyon biyojik yaşınızı azaltıyor. Nasıl?

Dr. Chopra: Daha sonra bedeni sakinleştiren zihni sakinleştirerek. Ve beden daha az kavgacı olduğunda, kendini daha çok iyileştirir; iyileştiren mekanizmalar kuvvetlenir. Aslında bilimadamları DNA’nız ne kadar iyi olursa; genetik makinanızın kendini iyileştirmede olduğunu, daha uzun yaşayacağınızı gösterdiler. Bu da meditasyonun biyolojik yaşınızı nasıl azalttığıdır.

Veronica: Sevginin iyileştirme veya asla yaşlanmamadaki, başka birinin sevgisindeki veya kendimizi sevmemizdeki gücüne ne dersiniz?

Dr. Chopra: Evet sevgi, fakat gerçek mânâda, sadece bir hassaslık veya bir duygu olarak değil; fakat BİRLİK (Vahdet) BİLİNCİ’nin deneyimi olarak; yani, evrendeki herşeyle bağlantılı olduğunuzu bilmenizdir. Yalnızca evrendeki herşeyle bağlantılı değil; başkalarıyla farklı dış görünüşlerdeki aynı varlık da olabilirsiniz. Öyleyse o deneyimlenmiş bilgiye sahip olduğunuzda, insanları incitme yeteneğini kaybedersiniz ve insanlar tarafından da incinme yeteneğini kaybedersiniz. Bu, sevgidir.

Veronica: Tıbba olan yaklaşımınız Hindistan’dan gelen *Ayurveda’ya dayanmakta. Bunu nasıl tanımlarsınız?

Dr. Chopra: Ayurveda, hayatın bilimidir ve o çok temel, basit türde; evrenin bir parçası olduğumuz, evrenin akıllı olduğu, insan bedeninin kozmik bedenin bir parçası olduğu ve insan zihninin kozmik zihnin bir parçası olduğu, atom ve evrenin tamamen aynı şey oldukları, fakat farklı bir formla oldukları ve bu herşeyin geldiği daha derin realiteyle ne kadar çok bağlantıda olursak; o kadar çok kendimizi iyileştirebileceğimizin ve aynı zamanda da gezegenimizi iyileştirebileceğimizin yaklaşımına sahiptir.

Veronica: Gelecekte tıp neye benzeyecek?

Dr. Chopra: Gelecekte tıp, herkese kendi kendisinin en iyi tedavi edicisi olma yeteneğini verecek.

Veronica: Teşekkür ederim Dr. Chopra. Bu, gerçeği söylemek gerekirse, aydınlatıcı bir söyleşi oldu.

Facebook'ta Paylas

Yazan:Michael Talbot  (‘Holografik Evren’ Kitabının Yazarı)
(http://homepages.ihug.co.nz/~sai/hologram.htm’den çevrilmiştir.)
Çeviren: Esin Tezer… / 07.09.2008

Nesnel Realite Var mı, Yoksa Evren Bir Hayal mi?

1982’de olağanüstü bir olay meydana geldi. Paris Üniversitesi’nde Fizikçi Alain Aspect tarafından yürütülen bir araştırma grubu, 20.inci yüzyılın en önemli deneylerinden birini gerçekleştirdi. Bunu siz akşam haberlerinde duymamışsınızdır.Bazıları onun bu keşfinin bilimin yüzünü değiştirdiğine inansa da; bilimsel yazıları okuma alışkanlığınız yoksa, aslında Aspect’in adını belki de hiç duymamışsınızdır.

Aspect ve grubu, aralarında onları ayıran uzaklık ne olursa olsun; elektronlar gibi atomdan küçük parçacıkların da bazı durumlarda anında birbirleriyle haberleştiklerini keşfetti.Bu,10 feet veya 10 milyar mil ayrı olsalar bile farketmiyordu. Her nasılsa, her bir parçacık her zaman bir diğerinin ne yaptığını biliyor gözüküyordu. Bu başarıyla ilgili bir problem de, Einstein’ın uzun-zamandan beri olan ‘’Hiçbir iletişim, ışığın hızından daha hızlı seyahat edemez’’ prensibini çiğniyordu. Işık hızından daha hızlı seyahat etmek, zaman bariyerini ihlal ederken; bu korkusuz ihtimal bazı fizikçilerin Aspect’in bulgularını ayrıntılı bir şekilde açıklamalarına sebep oldu. Fakat bu, diğer fizikçilere daha da radikal açıklamalar sunmaları için ilham verdi.

Örneğin; Londra Üniversitesi’nden Fizikçi David Bohm, Aspect’in bulgularının nesnel realitenin varolmadığına, sağlam görünürlüğüne karşın; aslında evrenin bir hayal, kocaman, muhteşem şekilde detaylandırılmış bir hologram olduğuna işaret ettiğine inanmaktaydı. Bohm’un bu şaşırtıcı iddiayı neden yaptığını anlamak için; kişi ilk olarak hologramlar hakkındaki ufak bilgiyi anlamalıdır.

Bir hologram, lazerin yardımıyla yapılan üç-boyutlu bir fotoğraftır. Hologram yapmak için, fotoğraflanacak olan obje ilk önce lazer ışınının ışığında banyolanır. Sonra ikinci lazer ışını, ilk yansıyan ışıktan zıplar ve sonuç olan çatışma örneği (iki lazer ışınının birbirine karıştığı alan) filmde yakalanır.Film geliştirildiğinde, hologram manasız bir ışık helezonu ve koyu çizgiler gibi gözükür. Geliştirilmiş olan film, bir diğer lazer ışınıyla aydınlatıldığında; orijinal objenin üç-boyutlu imajı belirir.Bu imajların üç-boyutluluğu, hologramların olağanüstü tek özelliği değildir. Eğer bir gülün hologramı yarıdan kesilirse ve sonra da lazerle aydınlatılırsa; her bir yarının hâlâ gülün bütün bir imajını koruduğu bulunur. Gerçekten de, yarılar tekrar bölünse bile; filmin her bir ufak parçasının orijinal imajdan daha küçük, fakat bozulmamış halde imajını kapsadığı bulunacaktır.Normal fotoğraflardan farklı olarak, bir hologramın her bir parçası bütünün sahip olduğu bütün bilgiyi kapsar.  Hologramın  ‘’Her bir parçadaki bütün’’doğası, bizlere tamamen yeni bir organizasyon ve düzen anlayışı yolu sağlar.

Batı bilimi fiziksel bir fenomeni en iyi anlama yolunda tarihi boyunca ekseriyetle (bu bir kurbağa veya atom olsun),onu parçalara ayırmak ve onun ayrı ayrı olan parçalarını çalışmak önyargısıyla çalışıp çabalamıştır. Bir hologram, bize evrendeki bazı şeylerin bu yaklaşıma yanaşmayabileceğini öğretmiştir.Holografiksel olarak yapılmış bir şeyi parçaya ayırmaya çalışırsak; onun hangi parçalardan yapılmış olduğunu yakalayamayız, sadece daha küçük bütünlerini yakalayabiliriz. Bu anlayış, Aspect’in buluşunu anlamadaki diğer bir yolu Bohm’a önermiştir. Bohm; atomdan küçük parçacıkların birbirlerini ayıran uzaklık her ne olursa olsun birbirleriyle kontakt halinde bulunmalarının, ileri-geri bir çeşit gizemli sinyal göndermelerinden değil; onların ayrı olmalarının bir hayal olması sebebiyle olduğuna inanmaktadır. Bu temel bağlantı, evrenin bütün yönleriyle enerji olarak bağlantıda olduğunun matematiksel kanıtı olan Beşinci Element’le ilişkilendirilebilir. Hal Puthoff, ‘Sıfır-Nokta Enerji’ isimli çalışmasında, evrendeki bütün yüklerin birbirleriyle bağlantılı olduklarını ve evrende olan herşeyin bir hayal olduğunu kanıtlamıştır. Ve bugünün modern fizik teorileri de, evrenin çeşit çeşit kısımlarıyla aynı bağlantıya sahip olduğunu iddia eden eski gelenekler ve filozofilerle aynı görüştedirler.

Bazı daha derin bir realite de, böyle parçacıkların başlı başına varlıklar olmadıklarını, fakat gerçekte temel aynı şeyin uzantıları olduklarını iddia etmektedir. Bohm, aşağıdaki örneği insanların ne demek istediğini daha iyi anlamalarını sağlamak için sunmaktadır: Akvaryumun içinde balık olduğunu hayal edin. Ayrıca akvaryumu direkt olarak göremediğinizi ve onun hakkındaki bilginizin ve içerisinde neyi kapsadığının iki televizyon kamerasından geldiğini, bir tanesinin akvaryumun önüne ve bir diğerinin de yanına yönlendirildiğini hayal edin. İki televizyon monitörüne dikkatle baktığınız zaman, her bir ekrandaki balığın başlı başına varlık olduğunu zannedebilirsiniz. Yine de, kameralar değişik açılara kurulu olduğu için; herbir imaj birbirinden hafifçe farklı olacaktır. Fakat iki balığı seyretmeye devam ettiğinizde, sonunda birbirleri arasında kesin bir ilişki olduğunun farkına varacaksınız. Biri döndüğü zaman, diğeri de hafifçe farklı fakat diğerine cevap veren bir dönüş yapacaktır; biri yüzünü öne döndüğü zaman, diğeri de her zaman yana doğru yüzünü dönecektir. Olayın bütün kapsamından habersiz olursanız,  balığın hemen bir diğeriyle bağlantı kurduğu sonucunu çıkarabilirsiniz; fakat durum açıkça bu değildir. Bohm; bunun, Aspect’in deneyindeki atomdan küçük parçacıkların birbirleri arasında tam olarak nelerin meydana geldiğini anlattığını söylemektedir. Bohm’a göre, atomdan küçük parçacıklar arasındaki  gözüken ışıktan-hızlı bağlantı; bize gerçekten bir sır olan, daha derin, akvaryum örneğine benzer şekilde sahip olduğumuzdan daha karmaşık bir boyutun realitesini anlatmaktadır. Ve, atomdan küçük parçacıklar gibi objeleri birbirinden ayrı olarak görüntülediğimizi, çünkü onların realitesinin sadece bir kısmını gördüğümüzü de ilave etmektedir. Böyle olan parçacıklar ayrı ‘’kısımlar’’ değillerdir; fakat daha derin ve daha temel olan, daha önce de gül örneğinde bahsettiğimiz gibi, holografik ve görünmez bir bütünlüğün birleşik gözlerinden bir gözdürler. Ve fiziksel realitede herşey bu şekilden oluştuğu içindir ki; evrenin kendisi de bir projeksiyon, hologramdır. Hayale benzer doğasına ilave olarak, böyle bir evren diğer şaşırtıcı özelliklere de sahip olabilir. Eğer atomdan küçük parçacıkların görünür ayrılığı bir hayalse; daha derin bir realite düzeyinde evrendeki herşey sonsuz olarak birbiriyle bağlantılıdır.

İnsan beynindeki karbon atomdaki elektronlar, yüzen her somon balığının içindeki atomdan küçük parçacıklarla da bağlantılıdırlar; atan her bir kalple, gökyüzünde parıldayan her bir yıldızla da bağlantılıdırlar. Herşey, herşeyi tamamen nüfuz eder ve insan doğası kategorize edip, sınıflandırıp, tekrar bölse de; evrenin fenomeninde, her pay bir gereklilik ve tüm doğa da dikişsiz bir ağdır.Holografik evrende, artık zaman ve uzay bile temel şeyler olarak görüntülenmez. Çünkü gerçekten de hiçbir şeyden ayrı olmayan, zaman ve üç-boyutlu olan uzay,TV monitörlerindeki balık imajları gibi olan şeyler, evrendeki yer bozulması gibi kavramlar da daha derin bir düzenin projeksiyonları gibi görüntülenmelidir.

Daha derin realite düzeyinde; geçmiş, şimdiki zaman ve gelecek, anında var olan süper bir hologramdır. Bu bize uygun araçlar verildiğinde, birgün süper holografik realite düzeyine ulaşma ihtimalimizin bile olabileceğini ve uzun-unutulmuş geçmişten hadiseleri çıkarabileceğimizi ileri sürmektedir. Süperhologramın daha neleri kapsadığı ise sonuca bağlanmamış bir sorudur. Süperhologramın evrendeki herşeyi doğuran bir matriks, bir rahim olduğunu, en azından olan veya olacak olan atomdan küçük her parçacığı kapsamakta olduğunu— mümkün olan her madde ve enerjinin, kar tanelerinden, çok uzakta olan ve çok kuvvetli radyo dalgaları gönderen gök cisminden, mavi balinalar ve gama ışınlarına kadar olan bir yapılanması olduğunu varsayalım. O,‘’Olan Herşey’’in bir çeşit kozmik kaynağı olarak görülmelidir.Bohm, Süperhologram’da daha başka ne saklı olduğunu bilmemizin başka bir yolunun olmadığını kabul etmesine rağmen; daha başka şeyler kapsamadığını zannetmemize hiç bir sebep olmadığını söylemektedir. Veya söylediğine göre, belki de süperholografik realite düzeyi, ‘’daha ilerideki gelişimin sonsuzluğunun’’ ötesinde yatan ‘’sadece bir aşama’’dır.

Evrenin hologram olduğunun kanıtını bulan tek araştırmacı Bohm değildir. Beyin araştırma alanında bağımsız olarak çalışan, Stanford Üniversitesi Nörofizyoloğu Karl Pribram da realitenin holografik doğası hakkında ikna olmuştur. Pribram, holografik modele ‘hatıralar beyinde nasıl ve nerede saklanıyor’ bilmecesiyle girmiştir. Onyıllardır sayısız araştırmalar göstermiştir ki; hatıralar beyinde belirli bir yere bağlı kalmaksızın dağıtılmıştır.

1920’lerdeki dönüm noktası olan seri deneylerde beyin bilimadamı Karl Lashley, sıçanın beyninde hangi kısım alınırsa alınsın karmaşık işleri yapan hafızanın silinemediğini ameliyattan evvel öğrenmiştir. Tek problem, bu merak edilen ‘’her parçadaki bütün’’ hafıza saklama doğa mekanizmasını kimsenin bulamamış olmasıydı. Daha sonra 1960’larda Pribram holografi kavramına rastladı ve beyin bilimadamlarının ne aradıklarıyla ilgili açıklamayı bulduğunu farketti. Pribram, hatıraların nöronlarda kodlanmadığını; fakat küçük gruplar halindeki nöronlarda holografik imajı kapsayan bir film parçasının tüm alanıyla çaprazlama kesişen lazer ışığı çatışma örneklerinde de olduğu gibi; tüm beynin çaprazlama kesişen sinir dürtülerinde kodlandığına inanmaktadır. Bir başka deyişle, Pribram; beynin kendisinin bir hologram olduğuna inanmaktadır. Pribram’ın teorisi insan beyninin ne kadar küçük bir alanda, ne kadar çok hatırayı saklayabildiğini açıklamaktadır. İnsan beyninin normal bir insanın hayatında 10 milyar parça bilginin düzeninde saklama kapasitesine sahip olduğu tahmin edilmiştir (veya kabaca Britannica Ansiklopedisi’nin beş setindeki aynı miktardaki bilgi).

Benzer bir şekilde; diğer yeteneklerine ilave olarak, iki lazerin bir fotoğraf filmine açıyı değiştirip basitçe çarpmasıyla, hologramların şoke eden bilgi kaynağına sahip oldukları keşfedilmiştir. Birçok farklı imajı aynı yüzeyde kaydetmek mümkündür.Kanıtlanmıştır ki; bir filmin bir kübik santimetresi 10 milyar parça bilgiyi içine alabilir. Eğer beyin holografik prensiplere göre işlev yaparsa, hatıralarımızın o kocaman kaynağından hangi bilgiye ihtiyacımız olduğunu acayip bir şekilde yeniden kazanma yeteneğimiz daha kolay anlaşılır.

Eğer bir arkadaş size ‘’zebra’’ kelimesini duyduğunuzda aklınıza ne geldiğini söylemenizi sorarsa, siz cevabı bulmak için beyinsel, dev gibi olan o alfabetik dosyaya dönüp, beceriksizce araştırmak zorunda kalmazsınız.Bunun yerine; ‘’çizgili’’, ‘’ata benzer’’, ve ‘’Afrika yerlisi hayvan’’ ilişkilendirmeleri anında beyninizde açılır. Hatta, insan düşünme süreciyle alakalı en şaşırtıcı şeylerden biri de her parça bilginin anında diğer her parçayla çapraz-bağlantılı olmasıdır—bu da bir diğer kendine özgü hologram özelliğidir.Çünkü; hologramın her bir parçası her bir diğer parçayla sonsuz bir şekilde bağlantılıdır, bu belki de doğanın çapraz-bağlantılı sisteminin en önemli örneğidir.

Hafızanın kaynağı, Pribram’ın holografik beyin modelinin ışığında daha çözülebilir olan tek nörofiziksel bulmaca değildir. Bir diğeri de beynin duyular yoluyla frekans kümelerini algılarımızın somut dünyasına nasıl çevirebildiğidir (hafif frekanslar, ses frekansları ve buna benzer olanlar). Şifreleme ve şifrelemeyi çözme, açıkça hologramın en iyi yaptığı şeylerdir. Hologramın lens gibi işlev görmesi gibi, çeviren bir aygıt da manasız bulanık frekansları uyumlu bir imaja çevirebilir. Pribram, ayrıca beynin  bir lens ihtiva ettiğini ve holografik prensipleri de duyular aracılığıyla aldığını ve algılamalarımızın iç dünyasını da matematiksel  frekanslara dönüştürdüğüne inanmaktadır. Şaşırtıcı kanıt, beynin işlemlerini yürütebilmesi için holografik prensipleri kullandığını ileri sürmektedir. Pribram’ın teorisi, aslında nörofizyolojistler arasında artan bir destek görmektedir.

Arjantinli-İtalyan araştırmacı Hugo Zucarelli, şimdilerde holografik modeli işitme duyusuyla ilgili fenomen dünyasının içine yaymıştır. İnsanların tek kulakla duysalar bile kafalarını oynatmadan seslerin yerlerini bulabilmeleri gerçeğiyle hayrete düşmesiyle Zucarelli, holografik prensiplerin bu yeteneği açıklayabildiğini keşfetmiştir. Zucarelli, ayrıca akustik olayları neredeyse beceriksizce bir gerçeklikle çoğaltan bir kaydetme tekniği olan holofonik ses teknolojisini de geliştirmiştir.

Pribram’ın inancı olan beyinlerimizin ’sert’’ realiteyi matematiksel olarak frekans alanındaki girdiye dayanarak inşa etmesi, yüksek düzeyde destek görmüştür.Her bir duyumuz, önceden şüphelenilenden daha geniş bir şekilde bir frekansa hassasiyet gösterir. Araştırmacılar keşfetmiştir ki; mesela, görsel sistemlerimiz ses frekanslarına hassasiyet gösterir, koklama kısmı olan duyularımız ‘’kozmik frekanslar’’ olarak adlandırdıklarımıza bağlıdırlar ve  hatta vücudumuzdaki hücreler bile geniş alandaki frekanslara hassastırlar. Bu şekilde olan bulgular, böyle frekansların holografik etki alanının sadece bilincimizde sıralanmış olduğunu ve geleneksel algılara bölündüğünü ileri sürmektedir. Fakat Pribram’ın holografik beyin modelinin zihni en tereddüt ettiren yönü, Bohm’un teorisiyle bir araya konulduğu zaman ne olduğudur.Dünyanın somutluğu ikincil bir realiteyse ve bu da aslında holografik bulanık olan frekanslarsa ve beyin de bir hologramsa ve bu bulanıklıktan yalnızca bazı frekansları seçiyorsa ve matematiksel olarak onları duyusal algılamalara dönüştürüyorsa; objektif realite ne olur? Basitçe söylersek, varlığı sona erer.

Doğu dinleri, uzun zamandır madde dünyasının Maya olduğunu, yani bir hayal olduğunu ve fiziksel dünya aracılığıyla taşınan fiziksel varlıklar olduklarımızı ve bunun da bir hayal olduğunu savunmaktadırlar. Bizler gerçekten de frekansın kaleydeskopik denizi aracılığıyla yüzen ‘’alıcılarız’’, ve bu denizden çıkardığımız ve fiziksel realiteye dönüştürdüklerimiz ise  yalnızca süperhologramın pek çok parçasındaki bir kanalından başka birşey değildir.

Bu dikkati çeken yeni realite penceresi; yani Bohm’un ve Pribram’ın görüşleri, holografik örnek olarak adlandırılmış ve pek çok bilimadamı bu görüşü şüpheci bir tavırla karşılasa da; diğerlerini de harekete geçirmiştir. Küçük fakat artan bir grup araştırmacı, bunun şimdiye kadarki en doğru realite modeli bilim olduğuna inanmaktadırlar. Bundan da fazlası, bazıları bu görüşün bilim tarafından şimdiye kadar açıklanamamış bazı gizemleri çözebileceğine ve hatta doğanın bir parçası olarak alışılmamış olanı inşa edeceğine inanıyorlar. Pek çok araştırmacı, Bohm ve Pribram da dahil, pek çok alışılmamış-psikolojik fenomeninin holografik örnekle çok daha anlaşılabilir olduğuna işaret etmişlerdir.

Kişilerin beyinlerinin aslında daha büyük bir hologramın bölünmez parçaları olduğu ve herşeyin sonsuz olarak
birbirine bağlantılı olduğu bir evrende; sadece telepati, holografik düzeye erişme yolu olabilir. Daha uzak bir noktada bir bilginin kolayca nasıl ‘A’ kişisinin zihninden ‘B’ kişisinin zihnine seyahat edebildiğini anlamak, besbelli ki çok daha kolaydır ve psikolojideki pek çok çözülmemiş bulmacayı anlamaya yardımcı olur.

Buna benzer bir şekilde Stanislav Grof; holografik modeli, değiştirilmiş bilinç düzeylerinde kişiler tarafından deneyimlenen pek çok şaşırtıcı fenomenin açıklamasına bir örnek olarak önermektedir.1950’lerde, psikoterapik aracın LSD olduğuna dair olan inançlar hakkında araştırmalar yapılırken; Grof’un, birdenbire tarihöncesi bir sürüngen cinsi kimliğine sahip olduğunu zanneden bir bayan hastası vardı.Halüsinasyon esnasında, hasta yalnızca böyle bir şekle sahip olmanın zengin detayını vermekle kalmadı; ayrıca yaratığın erkek anatomisinde, başının yan tarafında renkli pullardan bir yama olduğuna da işaret etti.Grof’u şaşırtan  şey, kadının böyle şeyler hakkında bir bilgiye sahip olmamasına rağmen; daha sonra zoologla yapılan konuşmada sürüngenlerin bazı türlerinde baş kısmındaki renkli bölgenin seksi tahrik edici, tetikleyici olarak gerçekten önemli rol oynadığını teyit etmiş olmasıdır.Kadının deneyimi benzersiz bir deneyim değildi. Araştırması esnasında, Grof geri giden ve evrim ağacındaki neredeyse her bir türü tanımlayan hasta örnekleriyle karşılaştı (araştırma bulguları, ‘Değiştirilmiş Haller’ filmindeki maymun adamı etkilemekte yardımcı olmuştur). Daha da fazlası, sık sık karmaşık zoolojik detaylar kapsayan böyle deneyimlerin doğru olduğunu keşfetti.Hayvanlar krallığındaki ilişkilenimler, Grof’un rastladığı tek şaşırtıcı psikolojik fenomen değildi. Onun ayrıca kollektif veya ırksal davranan hastaları da vardı. Eğitimsiz olan veya az eğitimi olan kişiler ansızın detaylı Zerdüşt cenaze törenlerinden ve Hindu mitolojisinden görüntüler anlatmaya başladılar.Deneyimin başka kategorilerinde; kişiler bedenden giriş-çıkış yolculuk hikayelerini, geleceğin görünen kısa bakışını, geçmiş-hayattan yeniden dirilişleri ikna edici bir şekilde anlattılar. Daha sonraki araştırmada Grof; uyuşturucu kullanılmayan terapi seanslarında aynı dağılımdaki fenomeni keşfetti. Çünkü; bu şekilde olan deneyimlerdeki genel öğe, kişinin bilincinin alışılmış ego veya uzay ve zamandaki sınırlarının ötesinin üstüne çıkmış gözükmesiydi. Grof, bu bulguları ‘’kişisel üstünlük deneyimleri’’ olarak adlandırmış ve 1960’ların sonlarındaki araştırma çalışmalarını da ‘’kişisel üstünlük psikolojisi’’ olarak adlandırmıştır. Bu da psikolojinin bir dalının keşfedilmesine yardımcı olmuştur.Grof’un yeni kurduğu Kişisel Üstünlük Psikolojisi Kurumu, kısa zamanda aynı düşüncelere sahip bir profesyonel grubunun toplanmasına neden olmuştur. ‘Kişisel üstünlük psikolojisi’, psikolojinin saygın dalı olmasına rağmen; Grof veya  çalışma arkadaşları şahit oldukları bu tuhaf psikolojik fenomeni açıklamak için herhangi bir mekanizma sunamamışlardır. Fakat bu, holografik örneğin gelişiyle değişmiştir.
Grof’un yakın zamanda işaret ettiği gibi eğer zihin devamlılığın gerçekten bir parçasıysa; yalnızca var olan veya var olmuş her bir diğer zihne bağlı olmakla kalmayıp her atoma, organizmaya bağlı bir labirentse; uzayın ve zamanın enginliğinde bir bölgeyse; o halde, zaman zaman bu labirentin içine baskınlar yapabilmesi ve kişisel üstünlük deneyimlerine de sahip olması artık tuhaf gözükmemelidir. Belki de Realiteyi yaratmada, Star Trek Gelecek Jenerasyon’da olduğu gibi, ‘Devamlılığın Q’su’ haline geldik veya virtüel realitenin deneyimi olan bilincin bir parçasıyız.

Holografik örnek, ayrıca biyoloji gibi sert bilim dalı olarak adlandırılan bilimler için de içeriklere sahiptir. Virginia Intermont Üniversitesi’nden bir psikolog olan Keith Floyd, eğer realitenin somutluğu yalnızca bir holografik hayalse; beynin bilinci ürettiğini söylemenin artık doğru olmadığına işaret etmiştir. Onun yerine, bilinç, beynin görünümünü yaratandır. Beden ve etrafımızdaki fiziksel olarak yorumladığımız herşeyi de o yaratır. Biyolojik yapıları görüntülediğimiz böyle bir yol, araştırmacıların ilaç ve anladığımız iyileşme sürecinin holografik örnekle dönüştürülebileceğine işaret etmelerine sebep olmuştur. Eğer gözüken bedenin fiziksel yapısı bilincin holografik projeksiyonuysa; sağlığımız için herbirimizin şimdiki tıbbi ilmin izin verdiğinden daha fazla sorumlu olduğumuz anlaşılır. Şimdiki mucizevi türden hastalığın hafifleme bakış açısı, belki de bedenin hologramında değişiklikleri etkileyen bilince bağlı olabilir. Benzer bir şekilde; tartışmalı görselleştirme gibi olan yeni iyileştirme teknikleri iyi çalışabilir, çünkü imajlar düşüncenin holografik etki alanında nihayetinde bir ‘’realite’’ kadar gerçektir.Hayaller ve ‘’sıradan olmayan’’ deneyimlerin realitesi bile holografik örnekle açıklanabilir hale gelmiştir.

Biyolog Lyall Watson, ‘’Bilinmeyen Şeylerin Hediyeleri’’ adlı kitabında ayin dansı yaparak tüm korudaki ağaçları havaya uçuran, yok eden Endonezyalı şaman bir kadınla olan tanışmasını anlatmaktadır. Watson, kendisi ve diğer hayrete düşmüş olan seyircinin kadını izlemeye devam ettikçe; ağaçların yeniden belirmesini ve kaybolup yeniden belirmelerini ardı ardına birkaç defa izlediklerini anlatmaktadır.Şimdiki bilimsel anlayış, böyle olayları açıklayamamasına rağmen eğer ‘’sert’’ realite yalnızca bir holografik projeksiyonsa; böyle deneyimler daha savunulabilir olmaktadır. Belki de bizim ‘’burada’’ veya ‘’burada değil’’ gibi katıldığımız şeyler gerçek değildir; çünkü bizim fikir birliğine vardığımız realite, bütün zihinlerin sonsuz olarak birbirine bağlandığı insan bilinçsizlik düzeyinde formüle edilmiş ve tasdik edilmiştir. Eğer bu gerçekse, bu hologramın şimdiye kadarki en derin göstergesidir, çünkü sadece Watson’ınki gibi olan deneyimler sıradan değildir.Zihinlerimizi onları öyle yapan inançlarla programlamadık.

Holografik evrende, realitenin dokusunu değiştirici boyutta limitler yoktur. Realite olarak algıladığımız şey, sadece herhangi istediğimiz bir resmi üzerinde çizmemizi bekleyen tuvaldir. Zihin gücüyle kaşıkları bükmekten, rüyada olan hayal olaylarını Yaqui brujo don Juan’la karşılaştığında ‘sihir bizim doğuştan gelen hakkımız’ olduğu için deneyimleyen Castaneda’ya kadar herşey mümkündür; rüyalarımızda gördüğümüz hesaplamak istediğimiz realiteyi hesaplama kabiliyetimiz kadar mucizevidir. Realite hakkındaki en temel düşüncelerimiz gerçekten de şüphe haline dönüşür. Çünkü holografik evrende, Pribram’ın da işaret ettiği gibi; tesadüfi olan olaylar bile holografik prensiplere dayalı olarak görülmeli ve buna göre karar verilmelidir. Senkronlar veya anlamlı raslantılar aniden anlam kazanır ve realitedeki herşey mecaz olarak görülmelidir. En rastgele olan olaylar bile altında yatan simetriyi ifade edecektir.

Bohm ve Pribram’ın holografik örneği bilimde kabul görse de görmese de veya onlar öldükten sonra kabul görse de, şunu söylemek sağlamdır ki; bu örnek düşünen pek çok bilimadamında şimdiden bir etki yaratmıştır.Ve holografik modelin, atomdan küçük parçacıklar arasında anında ileri geri haberleşme kurduğunun açıklamasını iyi şekilde yapamadığı bulunsa da; en azından, Londra’daki Birbeck Üniversitesi’ndeki fizikçi Basil Hiley’nin işaret ettiği gibi, Aspect’in bulguları gösteriyor ki; ‘’Biz, radikal bir şekilde yeni realitenin görüşleri üzerinde düşünmeye hazırlıklı olmalıyız.’’

Çeviren : Esin TEZER
esintezer@gmail.com

Facebook'ta Paylas

‘’-SORU: Üstadım!… Amerikalı papaz’ın “Allah” kitabı ile ilgili konuşmasını video kasetten izledim… Yakub aleyhisselâmın “Rabbimle, Pineal denen yerde görüştüm” sözünü, ve beyindeki bu bezle ilgisini vurguladı… Guyton Physiology kitabında Pineal Gland için “Seat of the Soul” yani: ÖZ’ün yeri, dendiğini gördüm… Bu salgı bezi ile vurgulanmak istenen nokta nedir?..Teşekkür ederim..

-ÜSTAD: Chakralardan yedincisi olan Pineal Gland, insanda soyut kavramların başladığı ve değerlendirildiği alandır… Bunun faaliyeti, beyinde düşünsel yaşama boyut atlatmaktadır… İnsan ezbercilikten ve taklitçilikten çıkmadan düşünerek yaşayamaz… Attığın her adımda, o yaptığını niye yapmakta olduğunu düşünmek ve sonuçlarının sana neler getirebileceğini de hesaba katmak zorundasın… Ki, sürekli düşünme melekesi gelişsin…’’

‘’Kesin olarak bilinmelidir ki; DİN tamamiyle, bilimsel gerçekler üzerine oturtulmuş, o günün şartları içindeki sembolik anlatımdır.İslâm Dininde, -sadece Kur’ân-ı Kerîm ve Hadîs-i şerîfler- mevcut olan bütün hükümler, insanın gerek bugünü ve gerekse ölümötesi yaşamı için zorunlu olarak ihtiyaç duyacağı şeyleri temin gayesiyle gelmiştir. Ayrıca insanın bu önerilere uyması, onun gelecekte bir çok kendisine zarar verici şeylerden korunmasına da vesile olacaktır.İnsanın yaşamı ise, bilindiği üzere BEYİN ile düzenlenir… İnsan’da ortaya çıkan her şey, BEYİN aracılığıyladır… Ölümötesi yaşam bedeni olan RUH dahi beyin tarafından “yüklenir”!..Allâh’ın isimlerinin işaret ettiği manâlar, insan beyninde açığa çıkar. İnsan şuûru, Allâh’ı, ancak beyin kapasitesi kadar tanıyıp “yakîn” elde eder.İşte böyle olunca, ZİKİR olayının önemini kavrayabilmek için, önce beynin çalışma sistemini kavramak, sonra da zikir halinde beyinde nasıl bir işlem oluştuğunu idrâk etmek zorunda kalırız.

Milyarlarca hücreden oluşan beyin; esas itibariyle bioelektrik enerji üretip, bunu dalga enerjiye çeviren ve kendisinde oluşan manâları, bir yandan RUH dediğimiz yapıya yükleyen ve diğer yandan da dışarıya yayan bir organik cihazdır.ZİKİR ile beynin belli bir bölgesindeki hücre grubları arasında üretilen bioelektrik enerji, zikrin devamı halinde bu bölgeden taşarak, görevsiz bekleyen yan hücrelere yayılır ve onları da mevcut kapasiteye ilâve ederek devreye sokar.ZİKİR, konusu ne ise, o anlamda bir frekans yayarak bu hücreleri devreye alan beyinde, elbette ki o istikâmette de faâliyet gelişir.’’ AHMED HULÛSİ, OKYANUS ÖTESİNDEN-2 ve DUA VE ZİKİR’den

*ÇAKRA’NIN KELİME ANLAMI :
Çakra, Hint Felsefesi ve bazı ilgili Asya kültürlerinde, insan vücudunda bulunan metafiziksel ve/veya biyofiziksel enerjinin bağlantı noktası olarak düşünülmüştür.Chakra, Sanskritçe’de tekerlek anlamına gelmektedir. İnsanda bulunan bu enerji merkezleri girdap şeklinde dönen enerji alanından oluştuğu için onlara bu isim verilmiştir.Yoganın üstadları; insanın, görünen fiziksel varlığı ötesinde, daha duyarlı ve daha etkin bir bünyeye sahip olduğunu ileri sürerler. Bizler, bunu ancak bazı özel durumlarda; duygularımız aracılığıyla sezebiliriz. Dr. Alexis Carel’in sözleri şöyledir: “İnsanın kişiliğinin, fiziksel varlığının ötesine gittiğine inanmak için bir çok neden vardır. Bedenin sınırlarının cildin yüzeyinde bitmediğine, anatomik çizgilerin bitiminin bir varsayım olduğuna ve herbirimizin kendi bedenimizden daha engin ve daha yaygın olduğumuz konusunda belirtiler vardır. İnsanın, kendi bedeninin sınırlarını her alanda aştığı açıktır.”Hint felsefesine göre, insanın kafasının tepesinde pozitif bir akım varken omurga kemiğinin alt boğumunda, kuyruk sokumunda, negatif bir akım bulunur. Bu iki “kutup”arasında dolaşan elektrik gücü “YAŞAM”dır.Her yoginin amacı, kuyruk sokumunda, Muladhara Çakra yakınında, yılan gibi kendi üzerine üç kez çöreklenen uyuyan Kundalini’yi, yani negatif enerjiyi uyandırıp, onu Sushumna Nadi (omurilik boyunca) Sahasrara Çakra’da (başın tepesinde) bulunan pozitif akımla birleştirmektir.Bu olay, sabır ve azimle uygulanan Pranayama (nefes egzersizleri), asanalar (yoga duruşları), ve meditasyon sayesinde gerçekleşebilir. Buna erişebilen yogilerin sayısı çok fazla değildir.   (Kaynak: VİKİPEDİ, Özgür Ansiklopedi)

Çok eski zamanlarda, yetiştirilen kimselere hayatın sırlarını keşfetmek için yardımcı olan Giz Okulları vardı. Bu okullar; Mısır,Tibet ve Pers gibi yerlerde gelişmişlerdi ve kökenlerinin Atlantis’ten geldiğine inanılıyordu. Hakikati arayanlar ruhani ve manevi kabiliyetlerini geliştirmek için özel teknikler, egzersizler ve başlayış törenleriyle (inisiasyon) burada eğitiliyorlardı.

Binlerce yıl öncesinin en önemli başlayış törenlerinden veya dini törenlerinden bir tanesi bugün hâlâ vardır. O; eski Mısırlılar tarafından ‘’İlk Başlangıç Dini Töreni,’’ veya  “Büyük Başlangıç Dini Töreni,” olarak adlandırılmıştır ve özel monoton bir sesle söylenen kelimeleri (chants) veya seslerin tonlamalarını içermektedir. Eski Giz Okulu’nun ilgili baş rahibi bu olağanüstü dini töreni yeni kaydolmuş öğrencilerlerle gerçekleştirmiştir.Bu dinsel tören geceyarısı Karnak’taki Kutsal Göl gibi çeşitli yerlerde veya Büyük Sfenks’in altında varolan gizli bölmede olmuştur. Başlama töreninin sonuçları törene katılan herkes için derin ve kalıcıydı.
Üç bin yıldan fazla kadar önce, Mısır’daki Karnak Tapınakları’nın arasında insan eliyle yapılmış çok güzel bir göl vardı. Bu, az önce bahsedilen Mukaddes Göl’dü. Eski Mısır adetlerinin ve törenlerinin referansları Mısır’ın Eski Mirası, Herbak: Büyük Piramid’in Sembolik Kehanetleri gibi kitaplarda bulunabilir. Hepsi California, San Jose’deki Rosicrucian (AMORC) camiası tarafından yayımlanmıştır.
Bu başlayış töreni, ‘Yeni Başlayanlar İçin Eski Öğretiler’ adlı kitabımda eski Giz Okulları’nın tarihçesiyle beraber detaylı bir şekilde açıklanmaktadır. Yazar olarak, bu eski dini törenin değerini anlıyorum ve onu pek çok defalar kendimde ve saymakla bitmeyecek kişilerde kullandım. Dini yolda olan pek çok kişi de bu dini töreni kendi kendilerine deneyimlemiştir.Etkiler herkes için faydalı olmaktadır.
İlk Başlama Dini Töreniyle ilgili olan, monoton bir sesle söylenen kelimelerden bir tanesi Taç Çakra’yı (Tepe Çakrası) geniş ölçüde etkilemektedir ve Üçüncü Göz Çakrası’nı veya enerji merkezini de daha az derecede etkilemektedir. Taç Çakra, tabii ki, başın tepesinde yer almaktadır ve fiziksel düzeyde Hipofiz Bezi’yle bağlantılıdır. Üçüncü Göz Çakrası da, alnın tam ortasında yerleşiktir ve fiziksel düzeyde Pineal’le (Beyin Epifizi) bağlantılıdır.
Düzgün şekilde monoton makamla okunduğunda; bu özel monoton sesle söylenen kelime veya ses, hem Pineal’ın (Beyin Epifizi) hem de Hipofiz Bezlerinin bulunduğu yer olan başın derinliklerinin içine bir titreşim gönderecektir. Bu da, bu bezlerin onları ve beynin çevreleyen alanlarını sırayla uyaran bir titremeye yolaçacaktır. Bu meydana geldikçe de; Taç Çakra ‘harekete geçirilmiş’ olacak ve ‘görüşmeye başlayacaktır’. Aynı anda Üçüncü Göz Çakrası da hafifçe ‘harekete geçecektir’. Bu; enerjinin daha yüksek titreşimlerinin Taç Çakra’ya, Üçüncü Göz Çakrası’na, bedene ve insan enerji alanına veya ruhun içine girmesine izin verir. Bu enerji, Tanrı Kaynağı’yla veya yukarıdaki tanrısal alanlarla bağlantılıdır ve dört bir yanınızda vardır.O, soluduğunuz havada ve içtiğiniz sudadır. Bu enerji; Chi (Yaşam Enerjisi), Evrensel Enerji, Prana ve Ruh Enerjisi olarak da adlandırılır. Bu enerjinin titreşimi eski Giz Okulları’nda Mısırlılar tarafından keşfedilip tartışılmışsa da; o basitçe Ruh olarak bilinir. Taç Çakra tamamiyle ve Üçüncü Göz Çakrası da daha az düzeyde harekete geçirildiğinde; evrensel enerji altınlı alana girer, böylece çeşitli şeylerin oluşmasına izin verir. Ruh, daha temiz ve aydınlık olacaktır.

Yedi ana çakralar veya enerji merkezleri, bu yüksek titreşimi alacaklar ve daha dengeli hale geleceklerdir. Bu da iyileştiren enerjinin bedene akmasına izin verecektir. Bu bezlerin her ikisinin uyarılması ve harekete geçirilmesi bazı Endorfin’lerin bedenin içerisine salgılanmalarına yolaçarak, beynin Hipotalamus Bölgesi’ni etkileyecektir. O halde; bu da bir kişinin kendini daha iyi hissetmesine yardımcı olacaktır. Bu kendi başına, özellikle ruh hali çalkantıları çeken herhangi kimseler için faydalıdır. Ayrıca, beynin Neo Korteks’i uyarılmış hale gelir ve Nöronlar’ın beynin pek çok bölgesine ateşlenmesiyle sonuçlanır. Bu da; beyninizin gizli duran ruhsal kabiliyetlerinin uyandırılması da dahil, beyninizin potansiyelinin daha fazlasının kullanılmasına izin verir.Bu özel monoton sesle söylenen kelime yaşlanma sürecini de durdurur, çünkü Endokrin Glandüler Sistemi daha dengede ve uyumda olmaya başlar. Bu; Pineal (Beyin Epifizi) Bezi’nin ve Hipofiz Bezi’nin harekete geçirildiklerinde, Endokrin Sistemi’n diğer bezlerini de çok pozitif bir şekilde etkilemelerinden dolayıdır.

Monoton bir sesle kelimeleri söyleme egzersizinin kısa açıklaması şöyle devam eder: Kullanılacak olan ses, (İngilizcede bir ay ismi olan -May-Mayıs ayının söylenişi gibi) ‘’MAY’’dir. Başlamadan önce, derin bir nefes alın ve onu beş saniye kadar tutun. Daha sonra yavaşça ağzınız veya burnunuz aracılığıyla (bu sizin seçiminiz) aynı oranda nefes alıp verin. Bu nefes alma tekniğini iki defa daha yapın. Derin nefes alıp vermenin toplam olarak 3 defa yapılmış olması önemlidir. Bu, Chi (Yaşam Enerjisi) veya Evrensel Enerji’nin bir kısmının ciğerlerin içerisine ve en sonunda da kan dolaşımı aracılığıyla bütün bedene emilimine izin verir. Bu; beyin dalgalarının yavaşlamasını, etranızdaki altınlı alanın genişlemesini ve aydınlanmasını ve sizin kendinizi daha rahatlamış hissetmenizi sağlar.Monoton bir sesle söylenen ‘‘MAY’’ kelimesinin yapılmasındaki tüm faydaları alabilmek için önemlidir.
Bu monoton sesle kelime söyleme orta C müziksel notasında yapılmıştır. Müziksel eğilimli olmayanlar, bu genel kuralı uygulayın. Monoton bir sesle kelime söylediğinizde, sesinizin ne çok yüksek, ne çok düşük, orta seviyede olduğunu unutmayın. Seviyeyi de deneyebilir ve sizin için en iyi çalışan, en doğru seviyeyi bulabilirsiniz.
Şimdi, başka bir derin nefes alın ve birkaç saniye için nefesinizi tutun. Daha sonra, nefes alıp verdikçe, ‘’M-A-A-A-Y-Y-Y’’ sesinin tüm nefesiniz dışarı atılana kadar sesini verin. Bunu yaparken, sesinizin aralığının yükselmesine ve alçalmasına izin verin. İkinci bir derin nefes alın, bir kez daha nefesinizi biraz tutun ve daha sonra monoton sesle kelimeyi tekrar edin. Nağmenin üçüncü ve son defa sesini verin. Bir defa tamamlandı mı, birkaç saniye için sadece dinlenin.
Bazılarınız ‘’Taç Çakra Egzersizi’’ esnasında veya egzersizin hemen tamamlanmasından sonra bazı fiziksel şeylerin meydana geldiğini farketmeye başlayabilirsiniz. Diğerleri için, sonuçlar başlangıçta belki yavaş olabilir ve daha az kaydadeğerdir. Bu durumlarda, sonuçlar siz tamamen farkında olmasanız da; güç algılanan fakat etkili olacaklardır. ‘Yeni Başlayanlar için Eski Öğretiler’ kitabımda, diğer monoton sesle söylenen kelimelerle beraber bu monoton sesle söylenen kelimenin ve egzersizlerin uygulanmasının etkilerini bir çok detayla açıkladım.
Bu egzersizin fizyolojik etkilerinden diğer bir tanesi,Taç Çakra’nın bulunduğu başın en tepesindeki ‘karıncalanma’ hissidir. Bu, Taç Enerji Merkezi’nin açıldığının bir işaretidir. O, daha önce bahsedilen yukarıdaki cennete ait alanlardan gelen evrensel enerjinin daha yüksek titreşimlerinin alınmaya başlamasıdır. Ayrıca, içerideki diğer alanlara yeni yollar yaratarak Beyin Serebrum’undaki Nöronları ateşlediğinin bir işaretidir.Serebrum, insan beyninin ana parçasıdır. Ruhani kabiliyetlerinizin bazıları, beyninizin bu kısmında saklanmaktadır.
Evrensel enerji ve elektriksel uyarılma; bu yollar açıldıkça bazı ruhani istidatlarınızı ve kabiliyetlerinizi kapsayan Beynin Serebrum’unun faaliyet göstermeyen hücrelerine gönderilmektedir. Bu hücreler daha sonra bazı kullanılmayan kabiliyetlerinizi kullanmaya başlamanıza izin vererek, aktif hale getirilirler.
Hipofiz Bezi pek çok fiziksel amaca sahiptir. O, ruhsal ve manevi amaca da sahiptir. Uyarıldığında, ruhani bilginin ve manevi etkilerin alıcısı olarak çalışmaya başlar. Meleklerinizle olan çalışma potansiyeliniz ve ruhunuzun yol gösterme potansiyeli kullanılabilir olmaya başlar. Bu hikmet sahibi varlıklarla şimdiden iletişim kuranlarınız için, beceriler artacaktır.
Belirtildiği gibi Serebrum, Pineal (Beyin Epifizi) ve Hipofiz Bezi’nin uyarılması; endorfinleri kan akışının içine salgılatır.Seratonin, bu monoton sesle söylenenler aracılığıyla salgılanan hormonal salgılardan bir tanesidir. Bu, sizin mutlu olmanıza yardımcı olur. Açıkçası, bu egzersizi depresyon ve düşük seratonin düzeyleri çeken insanlar bu durumun azalması için faydalı bulabilirler.
Hipofiz Bezi fiziksel düzeyde bir kez harekete geçirildi mi ve taç çakra fiziksel düzeyde bir kez açıldı mı; daha da çok ruhsal ve manevi istidatlar ortaya çıkacaktır. Bu istidatların bazıları şöyledir: Sezgi artmıştır, yaratıcılık genişlemiştir, görülemeyen şeyleri görebilme kabiliyeti (bir normun ötesinde görebilme) gelişmiştir veya artmıştır ve etkili olan kabiliyet gelişmiştir veya artmıştır.
Bu istidat; pek çoğunuzun ruh okuyucusu, enerji doktoru, ruhani medyum ve sezgi yoluyla tedavi eden haline gelmesine izin verecektir.Bu uğraşlarla şimdiden meşgulseniz, bu nitelikler artacaktır.
Manevi Aydınlanma, herkesin çabalaması gereken bir hedeftir. Manevi olarak gelişmiş veya aydınlanmış bir insan etrafındaki dünyayı mükemmel bir şekilde etkiler. Aydınlandığınız zaman, içinizdeki Ruh diğerleri için çok güzel bir ışık haline gelecektir. Manevi seyahatinizin tadına varın!
‘Çiftçi, toprakla meşgul olur; hekimler ve antrenörler bedenle meşgul olurlar; akıllı adam ise kendi Aklı’yla.’
Epiktetus’un Altın Atasözleri’nden

Çeviren : Esin TEZER
esintezer@gmail.com

Facebook'ta Paylas